Á þrettánda ári ríkisstjórnar Nabúkódónósors, hinn tuttugasta og annan dag hins fyrsta mánaðar, var það kunngjört í húsi Nabúkódónósors, konungs Assýringa, að hann mundi hefna sín.
Og hann kallaði saman alla öldunga og alla landstjóra og hershöfðingja sína og gjörði þeim kunnugt leyndarmál ráðs síns,
og hann sagði, að hugsanir sínar væru að leggja alla jörðina undir veldi sitt.
Og er þessi ræða þóknaðist þeim öllum, kallaði Nabúkódónósor konungur á Holófernes, hershöfðingja herja sinna,
og sagði við hann: „Far þú út gegn öllum konungsríkjum vestursins, og einkum gegn þeim, sem fyrirlitu boð mitt.
Auga þitt skal engu konungsríki eira, og allar hinar rammgeru borgir skalt þú leggja undir ok mitt.“
Þá kallaði Holófernes til sín höfuðsmenn og foringja hers Assýringa og bauð út mönnum til herfarar, eins og konungur hafði honum boðið: hundrað og tuttugu þúsund fótgangandi vígra manna og tólf þúsund bogmenn ríðandi.
Og hann gjörði allan hernaðarútbúnað sinn, að fara á undan með ótölulegum fjölda úlfalda og með gnægð allra vista, sem herjunum máttu duga, og með nautahjörðum og sauðahjörðum, sem eigi varð tölu á komið.
Hann bauð að búa korn af öllu Sýrlandi á leið sinni.
En gull og silfur tók hann í miklum gnægðum úr húsi konungs.
Og hann fór af stað, hann og allur herinn, með vögnum og riddurum og bogmönnum, sem huldu yfirborð jarðarinnar eins og engisprettur.
Og er hann hafði farið um landamæri Assýringa, kom hann til hinna miklu fjalla Ange, sem eru til vinstri handar við Kilikíu, og hann fór upp í öll virki þeirra og tók alla hina rammgeru staði.
Og hann vann með áhlaupi hina frægu borg Melótus og rændi öll börn Tarsis og börn Ísmaels, sem bjuggu gegnt eyðimörkinni og sunnan við land Kellon.
Og hann fór yfir Efrat og kom til Mesópótamíu, og hann braut undir sig allar hinar veglegu borgir, sem þar voru, frá læknum Mambre, þar til komið er að hafinu.
Og hann lagði undir sig landamerki þeirra frá Kilikíu til stranda Jafets, sem liggja til suðurs.
Og hann herleiddi öll börn Madíans og rænti þau öllum auðæfum þeirra, en alla, sem honum veittu viðnám, drap hann með sverðseggjum.
Og eftir þetta fór hann ofan á sléttur Damaskus um kornskurðartímann, og hann lagði eld í alt kornið og lét höggva niður öll tré og víngarða.
Og ótti við þá féll yfir alla íbúa landsins.