Arfaxad, konungur Meda, hafði lagt margar þjóðir undir yfirráð sín, og hann byggði mjög rammgera borg, sem hann nefndi Ekbatana,
af tilhöggnum og ferstrendum steinum. Múra hennar gjörði hann sjötíu álna breiða og þrjátíu álna háa, en turna hennar gjörði hann hundrað álna háa. Og á ferhyrningi þeirra náði hver hlið yfir tuttugu feta rúm.
Og hlið hennar gjörði hann eftir hæð turnanna.
Og hann hrósaði sér sem voldugur maður af styrk hers síns og af dýrð vagna sinna.
En á tólfta ári ríkisstjórnar sinnar barðist Nabúkódónósor, konungur Assýringa, sem ríkti í hinni miklu borg Nínive, gegn Arfaxad og vann sigur á honum
á hinni miklu sléttu, sem Ragúa heitir, við Efrat og Tígris og Jadason, á sléttu Eríoks, konungs Elísea.
Þá var ríki Nabúkódónósors upp hafið, og hjarta hans hófst upp; og hann sendi til allra þeirra, sem bjuggu í Kilikíu og Damaskus og Líbanon,
og til þjóðanna, sem eru í Karmel og Kedar, og til íbúa Galíleu á hinni miklu sléttu Asdrelon,
og til allra þeirra, sem voru í Samaríu og handan árinnar Jórdanar, alt til Jerúsalem, og alls lands Jesse, þar til komið er að landamærum Eþíópíu.
Til allra þessara sendi Nabúkódónósor, konungur Assýringa, sendiboða.
En þeir neituðu allir einum huga og sendu þá tómhenta aftur og vísuðu þeim burt án sæmdar.
Þá reiddist Nabúkódónósor konungur öllu því landi og sór við hásæti sitt og ríki, að hann skyldi hefna sín á öllum þeim löndum.