Og Júdít sagði við allan lýðinn: „Heyrið mig, bræður mínir: Hengið þetta höfuð upp á múra vora.
Og jafnskjótt og sólin rennur upp, taki hver maður vopn sín, og ryðjist út — eigi sem færuð þér niður á sléttlendið, heldur sem gjörðuð þér áhlaup.
Þá hljóta varðmennirnir að hlaupa til að vekja höfðingja sinn til orustu.
Og er höfuðsmenn þeirra hlaupa til tjalds Holófernesar og finna hann höfuðlausan veltast í blóði sínu, mun ótti falla yfir þá.
Og er þér vitið, að þeir flýja, farið þá öruggir eftir þeim, því að Drottinn mun eyða þeim undir fótum yðar.“
Þá sá Akíor þann mátt, sem Guð Ísraels hafði unnið, og hann yfirgaf trú heiðingjanna og trúði á Guð og lét umskera hold yfirhúðar sinnar og var sameinaður lýð Ísraels ásamt öllu niðjaliði sínu alt til þessa dags.
Og þegar í dögun hengdu þeir höfuð Holófernesar upp á múrana, og hver maður tók vopn sín, og þeir ruddust út með miklum gný og ópi.
Og er varðmennirnir sáu þetta, hlupu þeir til tjalds Holófernesar.
Og þeir, sem í tjaldinu voru, komu og gjörðu hávaða frammi fyrir dyrum svefnherbergisins til að vekja hann og leituðust við með kænsku að rjúfa svefn hans, að Holófernes vaknaði eigi við köll þeirra, heldur við hávaða þeirra.
Því að enginn maður þorði að drepa á dyr né ljúka upp og ganga inn í svefnherbergi hershöfðingja Assýringa.
En er höfuðsmenn hans og þúsundhöfðingjar voru komnir og allir foringjar hers Assýringakonungs, sögðu þeir við hirðsveinana:
„Gangið inn og vekið hann, því að mýsnar hafa komið út úr holum sínum og dirfst að skora á oss til bardaga.“
Þá gekk Vagaó inn í svefnherbergi hans, stóð frammi fyrir tjaldinu og klappaði saman höndum, því að hann hugði, að hann svæfi hjá Júdít.
En er hann hlustaði og varð einskis hræringar var af neinum liggjanda, gekk hann nær tjaldinu og lyfti því upp og sá búk Holófernesar liggja á jörðinni höfuðlausan og löðrandi í blóði sínu; þá hrópaði hann hárri röddu með gráti og reif klæði sín.
Og hann gekk inn í tjald Júdítar, og er hann fann hana eigi, hljóp hann út til lýðsins
og sagði: „Ein hebresk kona hefur gjört rugling í húsi Nabúkódónósors konungs, því að sjá, Holófernes liggur á jörðinni, og höfuð hans er eigi á honum.“
Er nú foringjar hers Assýringa heyrðu þetta, rifu þeir allir klæði sín, og óbærilegur ótti og skelfing féll yfir þá, og hugir þeirra urðu mjög hrelldir.
Og mikið óp varð mitt í herbúðum þeirra.