Og er áliðið var orðið, flýttu þjónar hans sér til náttstaða sinna, og Vagaó lokaði dyrum svefnherbergisins og fór leiðar sinnar.
Og þeir voru allir ofurölvi af víni.
Og Júdít var ein í herberginu.
En Holófernes lá á beði sínum í fasta svefni, mjög drukkinn.
Og Júdít bað þernu sína að standa fyrir utan, framan við herbergið, og halda vörð.
Og Júdít stóð frammi fyrir beðinum og bað með tárum og hreyfingu vara sinna í hljóði
og sagði: „Styrk mig, Drottinn, Guð Ísraels, og lít á þessari stundu á verk handa minna, að þú megir, eins og þú hefur heitið, reisa upp Jerúsalem, borg þína, og að eg megi fram koma því, sem eg hef ásett mér, í þeirri trú, að það megi fyrir þig gjörast.“
Og er hún hafði þetta mælt, gekk hún að stólpanum, sem var við höfðalag beðs hans, og leysti sverð hans, sem þar hékk bundið.
Og er hún hafði dregið það úr slíðrum, tók hún í hár höfuðs hans og sagði: „Styrk mig, Drottinn Guð, á þessari stundu.“
Og hún hjó tvisvar á háls honum og hjó af honum höfuðið og tók himin hans af stólpunum og velti burt hinum höfuðlausa búk hans.
Og að lítilli stundu liðinni gekk hún út og fékk þernu sinni höfuð Holófernesar og bað hana að láta það í mal sinn.
Og þær tvær gengu út að vanda sínum, sem væru þær til bænar, og fóru um herbúðirnar og gengu um dalinn og komu að hliði borgarinnar.
Og Júdít hrópaði álengdar til varðmannanna á múrunum: „Ljúkið upp hliðunum, því að Guð er með oss, hann sem hefur sýnt mátt sinn í Ísrael.“
Og svo bar við, er mennirnir heyrðu rödd hennar, að þeir kölluðu á öldunga borgarinnar.
Og allir hlupu til móts við hana, frá hinum minnsta til hins mesta, því að þeir höfðu nú enga von um, að hún kæmi.
Og þeir kveiktu ljós og söfnuðust allir umhverfis hana; og hún gekk upp á hærri stað og bauð, að hljótt yrði gjört. Og er allir höfðu þagnað,
sagði Júdít: „Lofið Drottin, Guð vorn, sem eigi hefur yfirgefið þá, sem á hann vona.
Og fyrir mig, ambátt sína, hefur hann fullnað miskunn sína, sem hann hét húsi Ísraels; og hann hefur drepið óvin lýðs síns fyrir mína hönd í nótt.“
Þá tók hún höfuð Holófernesar upp úr malnum og sýndi þeim það og sagði: „Sjá höfuð Holófernesar, hershöfðingja hers Assýringa, og sjá himin hans, sem hann lá undir í ölæði sínu, þar sem Drottinn, Guð vor, drap hann fyrir hendi konu.
En svo sannarlega sem hinn sami Drottinn lifir, hefur engill hans verið verndari minn, bæði er eg fór héðan og dvaldist þar og sneri þaðan aftur hingað; og Drottinn hefur eigi látið mig, ambátt sína, saurgast, heldur flutt mig aftur til yðar án syndamengunar, glaða yfir sigri hans, yfir undankomu minni og yfir frelsun yðar.
Gefið honum allir dýrð, því að hann er góður, því að miskunn hans varir að eilífu.“
Og þeir tilbáðu allir Drottin og sögðu við hana: „Drottinn hefur blessað þig með mætti sínum, því að fyrir þig hefur hann að engu gjört óvini vora.“
Og Ossías, höfðingi lýðs Ísraels, sagði við hana: „Blessuð ert þú, dóttir, af Drottni, hinum hæsta Guði, umfram allar konur á jörðunni.
Blessaður sé Drottinn, sem gjörði himin og jörð, sem hefur stýrt þér til að höggva af höfuð höfðingja óvina vorra.
Því að hann hefur svo mikillega upp hafið nafn þitt í dag, að lof þitt skal eigi víkja úr munni þeirra manna, sem minnast munu máttar Drottins að eilífu — fyrir það, að þú hlífðir eigi lífi þínu sakir neyðar og þrengingar lýðs þíns, heldur afstýrðir eyðingu vorri frammi fyrir Guði vorum.“
Og allur lýðurinn sagði: „Verði svo, verði svo.“
Og Akíor var kallaður og kom, og Júdít sagði við hann: „Guð Ísraels, sem þú barst vitni um, að hann hefni sín á óvinum sínum, hann hefur höggvið af höfuð allra hinna vantrúuðu í nótt fyrir mína hönd.
Og til þess að þú megir sjá, að svo er, sjá höfuð Holófernesar, sem í fyrirlitningu drambs síns fyrirleit Guð Ísraels og hótaði þér dauða og sagði: ‚Þegar lýður Ísraels er hertekinn, mun eg bjóða, að síður þínar verði sverði lagðar.‘“
Þá sá Akíor höfuð Holófernesar, og gripinn miklum ótta féll hann á ásjónu sína til jarðar, og sál hans leið í ómegin.
En er hann hafði náð sér aftur, féll hann til fóta henni og laut henni og sagði:
„Blessuð ert þú af Guði þínum í hverri tjaldbúð Jakobs, því að í hverri þjóð, sem nafn þitt heyrir, mun Guð Ísraels mikillegur gjörður verða þín vegna.“