Þá bauð hann, að hún skyldi ganga þangað inn, sem fjársjóðir hans voru geymdir, og bað hana dveljast þar, og hann ákvað, hvað henni skyldi gefið verða af hans eigin borði.
Og Júdít svaraði honum og sagði: „Nú má eg eigi eta af þessu, sem þú býður að gefa mér, svo að eigi komi synd yfir mig; en eg mun eta af því, sem eg hef með mér flutt.“
Og Holófernes sagði við hana: „Ef þetta, sem þú hefur með þér flutt, þrýtur þig, hvað skulum vér þá gjöra fyrir þig?“
Og Júdít sagði: „Svo sannarlega sem sál þín lifir, herra minn, mun ambátt þín eigi eyða öllu þessu, áður en Guð gjörir fyrir hönd mína það, sem eg hef ásett mér.“ Og þjónar hans leiddu hana inn í tjaldið, sem hann hafði boðið.
Og er hún gekk inn, bað hún um leyfi til að ganga út á næturnar og fyrir dögun til bænar og til að biðja Drottin.
Og hann bauð hirðsveinum sínum, að hún mætti ganga út og inn til að tilbiðja Guð sinn eins og henni líkaði, í þrjá daga.
Og hún gekk út á næturnar í dal Betúlíu og laugaði sig í vatnslind.
Og er hún kom upp, bað hún til Drottins, Guðs Ísraels, að hann stýrði vegi hennar til frelsunar lýð sínum.
Og hún gekk inn og var hrein í tjaldinu, þar til hún neytti sinnar eigin fæðu að kveldi.
Og svo bar við á fjórða degi, að Holófernes gjörði þjónum sínum kvöldveislu og sagði við Vagaó, geldinginn sinn: „Far þú og tel um fyrir þessari hebresku konu, að hún samþykki af sjálfsdáðum að búa með mér.
Því að það þykir skömm meðal Assýringa, ef kona gjörir gys að manni með því að ganga frjáls frá honum.“
Þá gekk Vagaó inn til Júdítar og sagði: „Lát hina góðu mey mína eigi óttast að ganga inn til herra míns, að hún megi heiðruð verða fyrir ásjónu hans, að hún megi eta með honum og drekka vín og vera glöð.“
Og Júdít svaraði honum: „Hver er eg, að eg skyldi mæla gegn herra mínum?
Alt það, sem gott er og best fyrir augum hans, mun eg gjöra. Og hvað sem honum þóknast, það skal vera mér best alla ævidaga mína.“
Og hún reis upp og skreytti sig klæðum sínum og gekk inn og stóð frammi fyrir ásjónu hans.
Og hjarta Holófernesar var lostið, því að hann brann af girnd til hennar.
Og Holófernes sagði við hana: „Drekk nú og set þig niður og ver glöð, því að þú hefur fundið náð fyrir mér.“
Og Júdít sagði: „Eg mun drekka, herra minn, því að líf mitt er í dag upp hafið yfir alla mína daga.“
Og hún tók og át og drakk frammi fyrir honum það, sem þerna hennar hafði henni búið.
Og Holófernes varð glaður hennar vegna og drakk afar mikið vín, svo mikið sem hann hafði aldrei drukkið um ævi sína.