Eftir þetta fór Jesús burt til landsins hinumegin við Galíleuvatnið, sem kent er við Tíberías.
En mikill mannfjöldi fylgdi honum, því að menn sáu þau tákn, sem hann gjörði á hinum sjúku.
En Jesús fór upp á fjallið og settist þar niður ásamt lærisveinum sínum.
En páskar, hátíð Gyðinga, voru í nánd.
Þegar Jesús nú hóf upp augu sín og sá, að fjöldi fólks kom til hans, segir hann við Filippus: Hvar eigum vér að kaupa brauð, til þess að menn þessir fái etið?
En þetta sagði hann til þess að reyna hann, því að sjálfur vissi hann, hvað hann ætlaði sér að gjöra.
Filippus svaraði honum: Brauð fyrir tvö hundruð denara er ekki nóg handa þeim, til þess að hver einn fái lítið eitt.
Segir þá einn af lærisveinum hans, Andrés, bróðir Símonar Péturs, við hann:
Hér er ungmenni, sem hefir fimm byggbrauð og tvo smáfiska, en hvað er þetta handa svo mörgum?
Jesús sagði: Látið fólkið setjast niður. En gras mikið var á staðnum. Settust þá niður karlmennirnir, að tölu nær fimm þúsundir.
Jesús tók þá brauðin, og er hann hafði gjört þakkir, skifti hann þeim meðal þeirra, sem sest höfðu niður; sömuleiðis og af fiskunum, svo mikið sem þeir vildu.
En er þeir voru mettir, segir hann við lærisveina sína: Takið saman brotnu brauðin, sem afgangs eru, til þess að ekkert fari til ónýtis.
Þeir söfnuðu þeim þá saman og fyltu tólf karfir með molum af byggbrauðunum fimm, sem gengu af hjá þeim, er neytt höfðu.
Þegar fólkið nú sá það tákn, sem hann gjörði, sagði það: Þessi er sannarlega spámaðurinn, sem á að koma í heiminn.
Þegar Jesús því varð þess var, að þeir ætluðu að koma og taka hann með valdi, til þess að gjöra hann að konungi, veik hann aftur afsíðis upp á fjallið einn saman.
En er kveld var komið, fóru lærisveinar hans niður að vatninu,
og þeir stigu á skip og héldu yfir um vatnið til Kapernaum; og það var þegar orðið dimt og Jesús var enn ekki kominn til þeirra.
En vatnið tók að ókyrrast, því að veður blés mikið.
Þegar þeir nú höfðu róið hér um bil tuttugu og fimm eða þrjátíu skeiðrúm, sjá þeir Jesúm gangandi á vatninu og kominn nálægt skipinu, og þeir urðu hræddir.
En hann segir við þá: Það er eg, óttist ekki.
Vildu þeir þá taka hann upp í skipið, og jafnskjótt kom skipið að landi, þar sem þeir reru að.
Daginn eftir sá fólkið, sem stóð hinumegin vatnsins, að þar hafði eigi verið nema einn bátur og að Jesús hafði ekki stigið á skip með lærisveinum sínum, heldur höfðu lærisveinarnir farið einir saman, —
aftur á móti voru þar komnir bátar frá Tíberías, nálægt þeim stað, sem þeir átu brauðið, er Drottinn hafði gjört þakkir; —
þegar því fólkið sá, að Jesús var ekki þar, né heldur lærisveinar hans, stigu þeir í bátana og komu til Kapernaum, til þess að leita að Jesú.
Og er þeir fundu hann hinumegin vatnsins, sögðu þeir við hann: Rabbí, hve nær komstu hingað?
Jesús svaraði þeim og sagði: Sannlega, sannlega segi eg yður: Þér leitið mín ekki af því að þér sáuð jarteinir, heldur af því, að þér neyttuð brauðanna og urðuð mettir.
Aflið yður ekki þeirrar fæðu, sem eyðist, heldur þeirrar fæðu, sem varir til eilífs lífs, sem mannsins sonur mun gefa yður; því að hann hefir faðirinn, Guð, innsiglað.
Þeir sögðu því við hann: Hvað eigum vér að gjöra, til þess að vér vinnum verk Guðs?
Jesús svaraði og sagði við þá: Þetta er verk Guðs, að þér trúið á þann, sem hann sendi.
Þeir sögðu því við hann: Hver tákn gjörir þú þá, til þess að vér sjáum og trúum þér? Hvaða verk vinnur þú?
Feður vorir átu manna á eyðimörkinni, eins og ritað er: Brauð af himni gaf hann þeim að eta.
Þá sagði Jesús við þá: Sannlega, sannlega segi eg yður: Ekki gaf Móse yður brauð af himni, heldur gefur faðir minn yður hið sanna brauð af himni.
Því að brauð Guðs er það, sem stígur niður af himni og gefur heiminum líf.
Þá sögðu þeir við hann: Herra, gef oss ávalt þetta brauð.
Jesús sagði við þá: Eg er brauð lífsins. Þann mun ekki hungra, sem til mín kemur, og þann aldrei þyrsta, sem á mig trúir.
En eg hefi sagt yður, að þér hafið séð mig og trúið þó ekki.
Alt, sem faðirinn gefur mér, mun koma til mín, og þann, sem til mín kemur, mun eg alls ekki burt reka.
Því að eg hefi stígið niður af himni, ekki til þess að gjöra vilja minn, heldur vilja þess er sendi mig.
En þetta er vilji hans er sendi mig, að af öllu því, sem hann hefir gefið mér, skuli eg ekki láta neitt glatast, heldur upp vekja það á efsta degi.
Því að þetta er vilji föður míns, að hver sem sér soninn og trúir á hann, hafi eilíft líf; og eg mun upp vekja hann á efsta degi.
Þá mögluðu Gyðingarnir um hann, af því að hann sagði: Eg er það brauð, sem kom niður af himni.
Og þeir sögðu: Er hann ekki Jesús, sonur Jósefs? Og þekkjum vér ekki föður hans og móður? Hvernig segir hann þá nú: Eg hefi stigið niður af himni?
Jesús svaraði og sagði við þá: Möglið ekki yðar á meðal;
enginn getur komið til mín, nema faðirinn, -sem sendi mig, dragi hann, og eg mun upp vekja hann á efsta degi.
Ritað er í spámönnunum: Þeir munu allir verða af Guði fræddir; hver sem heyrir föðurinn og lærir, sá kemur til mín.
Ekki að nokkur hafi séð föðurinn, nema sá sem er frá Guði, hann hefir séð föðurinn.
Sannlega, sannlega segi eg yður: Sá sem trúir, hefir eilíft líf.
Eg er brauð lífsins.
Feður yðar átu manna í eyðimörkinni og dóu.
Þetta er brauðið, sem kemur niður af himni, til þess að maður neyti af því og deyi ekki.
Eg er hið lifandi brauð, sem kom niður af himni; ef nokkur etur af þessu brauði, mun hann lifa til eilífðar; og það brauð, sem eg mun gefa, er hold mitt, heiminum til lífs.
Þá þráttuðu Gyðingarnir sín á milli og sögðu: Hvernig getur hann gefið oss hold sitt að eta?
Því sagði Jesús við þá: Sannlega, sannlega segi eg yður: Ef þér ekki etið hold mannsins sonar og drekkið blóð hans, hafið þér ekki líf í yður.
Sá sem etur hold mitt og drekkur blóð mitt, hefir eilíft líf, og eg mun upp vekja hann á efsta degi;
því að hold mitt er sönn fæða og blóð mitt er sannur drykkur.
Sá sem etur hold mitt og drekkur blóð mitt, sá er í mér og eg í honum;
eins og hinn lifandi faðir sendi mig, og eg lifi fyrir föðurinn, eins mun sá lifa fyrir mig, sem mig etur.
Þetta er það brauð, sem komið er niður af himni; ekki eins og feðurnir átu og dóu; sá sem etur þetta brauð, mun lifa að eilífu.
Þetta sagði hann í samkundunni, er hann var að kenna í Kapernaum.
Margir af lærisveinum hans, sem hlýddu á, sögðu þá: Hörð er þessi ræða, hver getur hlýtt á hana?
En er Jesús vissi með sjálfum sér, að lærisveinar hans mögluðu um þetta, sagði hann við þá: Hneykslar þetta yður?
Hvað þá, ef þér sæjuð mannsins son stíga upp þangað, sem hann áður var?
Það er andinn, sem lífgar, holdið gagnar ekkert; orðin, sem eg hefi talað við yður, eru andi og eru líf.
En þeir eru nokkrir meðal yðar, sem ekki trúa, — því að Jesús vissi frá upphafi hverjir þeir voru, sem ekki trúðu, og hver sá var, sem mundi svíkja hann.
Og hann sagði: Fyrir því hefi eg sagt við yður: Enginn getur komið til mín, nema honum sé það gefið af föðurnum.
Upp frá þessu fóru margir af lærisveinum hans burt frá honum aftur, og voru ekki framar með honum.
Jesús sagði því við þá tólf: Viljið þér einnig fara burt?
Símon Pétur svaraði honum: Herra, til hvers ættum vér að fara? Þú hefir orð eilífs lífs,
og vér höfum trúað og vitum, að þú ert hinn heilagi Guðs.
Jesús svaraði þeim: Hefi eg ekki útvalið yður tólf? Og einn yðar er djöfull!
En hann átti við Júdas, son Símonar Ískaríot, því að hann varð síðan til að svíkja hann, einn af þeim tólf.