Eftir þetta var hátíð Gyðinga, og Jesús fór upp til Jerúsalem.
En í Jerúsalem er við sauðahliðið laug, sem kallast á hebresku Beþesda og hefir fimm súlnagöng.
Í þeim lá fjöldi sjúkra manna, blindra, haltra, visinna.
Því að engill Drottins sté öðru hverju niður í laugina og hrærði vatnið, og sá sem fyrstur sté ofan í eftir hræringu vatnsins varð heill, af hverjum sjúkdómi sem hann var haldinn.
En þar var maður nokkur, sem sjúkur hafði verið í þrjátíu og átta ár.
Þegar Jesús sá hann liggja og vissi, að hann þegar hafði lengi sjúkur verið, segir hann við hann: Viltu verða heill?
Sjúklingurinn svaraði honum: Herra, eg hefi engan mann, til þess að láta mig í laugina, þegar vatnið hrærist; en meðan eg er á leiðinni, fer annar ofan í á undan mér.
Jesús segir við hann: Rís upp, tak sæng þína og gakk.
Og jafnskjótt varð maðurinn heill, tók upp sængina og gekk. En sá dagur var hvíldardagur.
Því sögðu Gyðingarnir við hinn læknaða mann: Það er hvíldardagur, og þér er ekki leyfilegt að bera sængina.
En hann svaraði þeim: Sá sem mig gjörði heilan, hann sagði mér: Tak þú sæng þína og gakk.
Þeir spurðu hann: Hver er sá maður, sem sagði við þig: Tak þú sæng þína og gakk?
En læknaði maðurinn vissi ekki, hver það var, því að Jesús hafði leynst burt, með því að fjöldi fólks var á staðnum.
Eftir þetta hittir Jesús hann í helgidóminum og sagði við hann: Sjá, þú ert orðinn heill, syndga þú ekki framar, til þess að þér vilji ekki annað verra til.
Maðurinn gekk burt og sagði Gyðingunum frá, að Jesús væri sá, er hefði gjört sig heilan,
og vegna þess ofsóttu Gyðingarnir Jesúm, að hann gjörði þetta á hvíldardegi.
En Jesús svaraði þeim: Faðir minn starfar alt til þessa, eg starfa einnig.
Fyrir því leituðust Gyðingarnir nú enn frekar við að ráða hann af dögum, að hann ekki einungis braut hvíldardaginn, heldur kallaði einnig Guð föður sinn og gjörði sjálfan sig Guði jafnan.
Jesús svaraði þá og sagði við þá: Sannlega, sannlega segi eg yður: sonurinn getur ekkert gjört af sjálfum sér, nema það sem hann sér föðurinn gjöra, því að það sem hann gjörir, það gjörir og sonurinn sömuleiðis.
Því að faðirinn elskar soninn og sýnir honum alt, sem hann gjörir, og hann mun sýna honum meiri verk en þessi, til þess að þér skulið furða yður.
Því að eins og faðirinn upp vekur hina dauðu og lífgar, þannig lífgar og sonurinn þá sem hann vill.
Því að faðirinn dæmir ekki heldur nokkurn, heldur hefir hann falið syninum á hendur allan dóm,
til þess að allir heiðri soninn eins og þeir heiðra föðurinn. Sá sem ekki heiðrar soninn, heiðrar ekki föðurinn, sem sendi hann.
Sannlega, sannlega segi eg yður: sá sem heyrir mitt orð og trúir þeim sem sendi mig, hefir eilíft líf og kemur ekki til dóms, heldur hefir hann stigið yfir frá dauðanum til lífsins.
Sannlega, sannlega segi eg yður: sú stund kemur, og er nú komin, er hinir dauðu munu heyra raust Guðs sonar, og þeir, sem heyra, munu lifa.
Því að eins og faðirinn hefir líf í sjálfum sér, þannig hefir hann einnig gefið syninum að hafa líf í sjálfum sér;
og hann hefir gefið honum vald til að halda dóm, því að hann er mannsins sonur.
Undrist ekki þetta, því að sú kemur stund, er allir þeir sem í gröfunum eru, munu heyra raust hans,
og þeir munu ganga út, þeir sem gott hafa gjört, til upprisu lífsins, en þeir sem ilt hafa aðhafst, til upprisu dómsins.
Ekki megna eg að gjöra neitt af sjálfum mér; eg dæmi eins og eg heyri; og minn dómur er réttvís, því að eg leita ekki míns vilja, heldur vilja þess er sendi mig.
Ef eg vitna um sjálfan mig, þá er vitnisburður minn ekki sannur.
Annar er, sem vitnar um mig, og eg veit, að vitnisburðurinn er sannur, sem hann vitnar um mig.
Þér hafið sent til Jóhannesar, og hann bar sannleikanum vitni.
En vitnisburðinn tek eg ekki hjá manni, heldur segi eg þetta, til þess að þér verðið hólpnir.
Hann var brennandi og skínandi lampi, en þér hafið aðeins um stund viljað gleðjast við ljós hans.
En eg hefi þann vitnisburð, sem meiri er en Jóhannesar, því að þau verk, sem faðir minn fékk mér að leysa af hendi, einmitt þau verk, sem eg gjöri, vitna um mig, að faðirinn hefir sent mig.
Og faðirinn, sem sendi mig, hann hefir vitnað um mig. Hvorki hafið þér nokkurn tíma heyrt rödd hans né séð ásýnd hans.
Og ekki hafið þér orð hans varanlegt í yður, því að þeim sem hann sendi, honum trúið þér ekki.
Þér rannsakið ritningarnar, því að í þeim hugsið þér, að þér hafið eilíft líf, og þær eru það, sem vitna um mig;
og ekki viljið þér koma til mín, til þess að þér hafið lífið.
Eg tek ekki heiður af mönnum,
en eg þekki yður, að þér hafið ekki Guðs kærleika í yður.
Eg er kominn í nafni föður míns, og þér meðtakið mig ekki. Ef annar kæmi í sínu eigin nafni, munduð þér meðtaka hann.
Hvernig getið þér trúað, þér, sem takið heiður hver hjá öðrum, en leitið ekki þess heiðurs, sem er hjá Guði einum?
Ætlið ekki, að eg muni ákæra yður fyrir föðurnum; sá er til sem ákærir yður, Móse, sem þér hafið bygt von yðar á.
Því að ef þér tryðuð Móse, þá tryðuð þér og mér, því að hann hefir ritað um mig.
En ef þér trúið ekki ritum hans, hvernig ættuð þér þá að trúa orðum mínum?
Vers úr Vúlgötunni; ekki í frumtexta þýðingarinnar frá 1908.