Þegar nú Drottinn varð þess vís, að Farísearnir hefðu frétt, að Jesús fengi fleiri lærisveina og skírði fleiri en Jóhannes, —
Jesús skírði þó ekki sjálfur, heldur lærisveinar hans —
yfirgaf hann Júdeu og fór aftur til Galíleu.
En hann varð að leggja leið sína um Samaríu.
Kemur hann þá til bæjar í Samaríu, sem Síkar heitir, nálægt landi því, sem Jakob gaf Jósef syni sínum.
En þar var Jakobsbrunnur. Þar eð Jesús nú var orðinn vegmóður, settist hann rakleiðis niður við brunninn; það var um séttu stund.
Kona nokkur samversk kemur þá, til þess að ausa upp vatni. Jesús segir við hana: Gef mér að drekka!
því að lærisveinar hans höfðu farið burt inn í bæinn, til þess að kaupa vistir.
Samverska konan segir þá við hann: Hvernig biður þú, sem ert Gyðingur, mig, samverska konu, um að drekka? Því að Gyðingar eiga ekki mök við samverska menn.
Jesús svaraði og sagði við hana: Ef þú þektir gjöf Guðs og hver sá er, sem segir við þig: Gef mér að drekka! þá mundir þú hafa beðið hann, og hann mundi hafa gefið þér lifandi vatn.
Konan segir við hann: Herra, þú hefir enga ausu og brunnurinn er djúpur; hvaðan hefir þú þá hið lifandi vatn?
Eða ertu meiri föður vorum Jakob, sem gaf oss brunninn og drakk sjálfur úr honum og synir hans og kvikfé?
Jesús svaraði og sagði við hana: Hver sem drekkur af þessu vatni, hann mun þyrsta aftur,
en hver sem drekkur af því vatni, sem eg mun gefa honum, hann mun að eilífu ekki þyrsta, heldur mun vatn það, sem eg mun gefa honum, verða í honum að lind, er sprettur upp til eilífs lífs.
Konan segir við hann: Herra, gef mér þetta vatn, til þess að mig skuli ekki þyrsta, né heldur þurfi eg að fara hingað til að ausa upp vatni.
Jesús segir við hana: Far þú, kallaðu á mann þinn og kom hingað.
Konan svaraði og sagði við hann: Eg á engan mann. Jesús segir við hana: Rétt sagðir þú: Eg á engan mann;
því að þú hefir átt fimm menn, og sá sem þú átt nú, er ekki maður þinn; þetta hefir þú sagt satt.
Konan segir við hann: Herra, eg sé, að þú ert spámaður.
Feður vorir tilbáðu á þessu fjalli, og þér segið, að í Jerúsalem sé staðurinn, þar sem tilbiðja eigi.
Jesús segir við hana: Trú þú mér, kona, sú stund kemur, er þér hvorki munuð tilbiðja föðurinn á þessu fjalli né í Jerúsalem.
Þér tilbiðjið það sem þér þekkið ekki; vér tilbiðjum það sem vér þekkjum; því að frá Gyðingum er hjálpræðið.
en sú stund kemur, og er nú komin, er hinir sönnu tilbiðjendur skulu tilbiðja föðurinn í anda og sannleika, því að einmitt faðirinn leitar slíkra tilbiðjenda.
Guð er andi, og þeir sem tilbiðja hann, eiga að tilbiðja hann í anda og sannleika.
Konan segir við hann: Eg veit, að Messías kemur, sem kallast Kristur; þegar hann kemur, mun hann kunngjöra oss alt.
Jesús segir við hana: Eg er hann, eg, sem við þig tala.
Og í því bili komu lærisveinar hans og undruðust, að hann var að tala við konu. Þó sagði enginn: Hvað viltu henni? eða: Hvað ertu að tala við hana?
Konan skildi þá eftir skjólu sína, gekk burt inn í bæinn og segir við menn:
Komið og sjáið mann, sem sagði mér alt, sem eg hefi aðhafst; mundi ekki þessi maður vera Kristur?
Þeir gengu út úr borginni og komu til hans.
Meðan á þessu stóð, báðu lærisveinarnir hann og sögðu: Rabbí, neyttu matar!
Hann sagði við þá: Eg hefi fæðu að eta, sem þér vitið ekki af.
Lærisveinarnir sögðu þá hver við annan: Ætli nokkur hafi fært honum að eta?
Jesús segir við þá: Minn matur er að gjöra vilja þess sem sendi mig og fullkomna hans verk.
Segið þér ekki: Enn eru fjórir mánuðir, þá kemur uppskeran? Sjá, eg segi yður: hefjið upp augu yðar og lítið á akrana, þeir eru þegar hvítir til uppskeru.
Hver sem upp sker, fær laun og safnar ávexti til eilífs lífs, til þess að bæði sá sem sáir, og sá sem upp sker, geti glaðst sameiginlega.
Því að í þessu efni er orðið satt: »Einn er sá sem sáir, og annar sá er upp sker«.
Eg hefi sent yður til þess að upp skera það, sem þér ekki hafið unnið að; aðrir hafa erfiðað, en þér eruð gengnir inn í vinnu þeirra.
En úr þessum bæ trúðu margir af Samverjunum á hann fyrir orð konunnar, sem vitnaði: Hann sagði mér alt, sem eg hefi aðhafst.
Þegar því Samverjarnir komu til hans, beiddu þeir hann að dveljast hjá sér; og hann dvaldist þar tvo daga,
og miklu fleiri tóku trú fyrir orð hans;
og við konuna sögðu þeir: Það er eigi framar fyrir þitt tal, að vér trúum, því að sjálfir höfum vér heyrt og vitum, að þessi maður er í sannleika frelsari heimsins.
En eftir þá tvo daga hélt hann burt þaðan til Galíleu.
Því að Jesús vitnaði sjálfur, að spámaður væri ekki í metum í föðurlandi sínu.
Er hann nú kom til Galíleu, tóku Galíleumenn við honum, sem séð höfðu alt það, er hann gjörði á hátíðinni í Jerúsalem; því að þeir höfðu einnig sótt hátíðina.
Hann kom þá aftur til Kana í Galíleu, þar sem hann gjörði vatnið að víni. Og þar var konungsmaður nokkur, og lá sonur hans sjúkur í Kapernaum.
Þegar hann frétti, að Jesús væri kominn frá Júdeu til Galíleu, fór hann til hans og bað hann að koma og lækna son sinn, því að hann lægi fyrir dauðanum.
Jesús sagði þá við hann: Þér trúið ekki, nema þér sjáið tákn og stórmerki.
Konungsmaðurinn segir við hann: Herra, kom þú áður en barnið mitt andast.
Jesús segir við hann: Far þú, sonur þinn lifir. Maðurinn trúði orði því, sem Jesús talaði til hans, og fór burt.
En á heimleiðinni mættu honum þjónar hans og sögðu, að sonur hans væri á lífi.
Þá spurði hann þá að, hve nær honum hefði farið að létta; og þeir sögðu við hann: Í gær um sjöundu stundu hvarf sóttin frá honum.
Þá sá faðirinn, að það var á þeirri stundu, er Jesús hafði sagt við hann: Sonur þinn lifir. Og hann tók trú og alt hans heimafólk.
Þetta var önnur jarteinin, sem Jesús gjörði, er hann kom til Galíleu frá Júdeu.