Sex dögum fyrir páska kom Jesús þá til Betaníu, þar sem Lazarus var, sem Jesús hafði vakið upp frá dauðum.
Þá gjörðu menn honum þar kvöldverð, og Marta gekk um beina, en Lazarus var einn af þeim, sem sátu til borðs með honum.
Þá tók María pund af ómenguðum og dýrum nardus-smyrslum og smurði fætur Jesú, og þerraði með hári sínu fætur hans, en húsið fyltist af ilm smyrslanna.
Þá segir Júdas Ískaríot, einn af lærisveinum hans, sem síðar varð til þess að svíkja hann:
Hví voru þessi smyrsl ekki seld fyrir þrjú hundruð denara og gefin fátækum?
En þetta sagði hann ekki af því, að honum væri ant um fátæka, heldur af því að hann var þjófur; og með því að hann hafði pyngjuna, tók hann það sem í hana var látið.
Þá sagði Jesús: Lát hana í friði; hún hefir geymt þetta til greftrunardags míns;
því að fátæka hafið þér ávalt hjá yður, en mig hafið þér ekki ávalt.
Nú komst almenningur meðal Gyðinga að því, að hann væri þar, og þeir komu ekki aðeins vegna Jesú, heldur og til að sjá Lazarus, sem hann hafði vakið upp frá dauðum.
En æðstu prestarnir ráðguðust um að deyða einnig Lazarus;
því að hans vegna fóru margir Gyðingar og trúðu á Jesúm.
Daginn eftir, þegar hinn mikli fjöldi, sem kominn var til hátíðarinnar, heyrði, að Jesús væri að koma til Jerúsalem,
tóku þeir pálmaviðargreinar og gengu út til móts við hann, og þeir hrópuðu: Hósanna, blessaður sé sá, sem kemur í nafni Drottins, Ísraelskonungurinn!
En Jesús fékk sér ungan asna og settist upp á hann, eins og ritað er:
Óttast ekki, dóttir Síon! sjá, konungur þinn kemur ríðandi á ösnufola.
Þetta skildu ekki lærisveinar hans í fyrstu; en þegar Jesús var dýrðlegur orðinn, mintust þeir þess, að þetta var ritað um hann, og að þeir höfðu gjört þetta honum til handa.
En fólkið, sem var með honum, er hann kallaði Lazarus út úr gröfinni og uppvakti hann frá dauðum, vitnaði nú.
Þess vegna gekk og múgurinn á móti honum, því að menn höfðu heyrt, að hann hefði gjört þessa jartein.
Þá sögðu Farísearnir sín á milli: Þér sjáið, að þér komið engu til vegar. Sjá, allur heimur eltir hann.
En meðal þeirra, sem fóru upp til þess að tilbiðja á hátíðinni, voru nokkrir Grikkir.
Þeir gengu þá til Filippusar frá Betsaída í Galíleu, og báðu hann og sögðu: Herra, oss langar til að sjá Jesúm.
Filippus kemur og segir Andrési. Andrés og Filippus koma og segja Jesú.
En Jesús svarar þeim og segir: Stundin er komin, að mannsins sonur verði dýrðlegur.
Sannlega, sannlega segi eg yður: Deyi ekki hveitikornið kornið, sem fellur í jörðina, verður það einsamalt, en deyi það, ber það mikinn ávöxt.
Sá sem elskar líf sitt, glatar því, og sá sem hatar líf sitt í þessum heimi, mun varðveita það til eilífs lífs.
Hver sem þjónar mér, fylgi mér eftir, og hvar sem eg er, þar skal og þjónn minn vera; hvern sem mér þjónar, hann mun faðirinn heiðra.
Nú er sál mín skelfd, og hvað á eg að segja? Faðir, frelsa þú mig frá þessari stundu? En vegna þessa er eg kominn að þessari stundu.
Faðir, gjör nafn þitt dýrlegt. Þá kom rödd af himni: Bæði hefi eg gjört það dýrlegt og mun aftur gjöra það dýrlegt.
En fólkið, sem stóð þar og heyrði, sagði þá, að þruma hefði komið. Aðrir sögðu: Engill talaði við hann.
Jesús svaraði og sagði: Ekki mín, heldur yðar vegna kom rödd þessi.
Nú gengur dómur yfir heim þennan, nú skal höfðingja þessa heims kastað út.
Og eg mun, er eg verð hafinn frá jörðu, draga alla til mín.
En þetta sagði hann, til þess að tákna, með hvaða dauðdaga hann mundi deyja.
Mannfjöldinn svaraði honum þá: Vér höfum heyrt í lögmálinu, að Kristur verði til eilífðar, og hvernig segir þú þá: Mannsins sonur á að verða hafinn upp? Hver er þessi mannsins sonur?
Þá sagði Jesús við þá: Stutta stund er ljósið enn á meðal yðar; gangið meðan þér hafið ljósið, til þess að myrkrið komi ekki yfir yður; og sá sem gengur í myrkrinu, veit ekki hvert hann fer.
Meðan þér hafið ljósið, þá trúið á ljósið, til þess að þér verðið ljóssins synir. Þetta talaði Jesús og fór burt og fól sig fyrir þeim.
En þótt hann hefði gjört svo margar jarteinir í augsýn þeirra, trúðu þeir þó ekki á hann;
til þess að rættist orð Jesaja spámanns, sem hann hafði talað: Drottinn, hver trúði því, sem hann heyrði hjá oss? og hverjum opinberaðist armleggur Drottins?
Þess vegna gátu þeir ekki trúað, því að Jesaja hefir sagt á öðrum stað:
Hann hefir blindað augu þeirra og forhert hjörtu þeirra, til þess að þeir ekki sjái með augunum og skilji með hjartanu og snúi sér, og eg lækni þá.
Þetta sagði Jesaja, af því að hann sá dýrð hans og talaði um hann.
En þó trúðu einnig margir af höfðingjunum á hann, en vegna Faríseanna játuðu þeir ekki, til þess að þeir yrðu ekki samkundurækir;
því að þeir elskuðu lofstír manna meir en Guðs dýrð.
En Jesús kallaði og sagði: Sá sem trúir á mig, hann trúir ekki á mig, heldur á þann sem sendi mig;
og sá sem sér mig, sér þann sem sendi mig.
Eg er ljós í heiminn komið, til þess að hver sem á mig trúir, sé ekki í myrkrinu;
og ef einhver heyrir orð mín og gætir þeirra ekki, þá dæmi eg hann ekki, því að eg er ekki kominn til að dæma heiminn, heldur til þess að frelsa heiminn.
Sá sem hafnar mér og meðtekur ekki orð mín, hefir þann sem dæmir hann; orðið, sem eg hefi talað, það mun dæma hann á efsta degi.
Því að eg hefi ekki talað af sjálfum mér, heldur hefir faðirinn, sem sendi mig, sjálfur gefið mér boðorð, hvað eg skuli segja og hvað eg skuli tala.
Og eg veit, að boðorð hans er eilíft líf; það sem eg því tala, það tala eg eins og faðirinn hefir sagt mér.