En maður nokkur var sjúkur, Lazarus frá Betaníu, úr þorpi Maríu og Mörtu systur hennar.
En María var sú, sem smurði Drottin smyrslum og þerraði fætur hans með hári sínu, og það var bróðir hennar Lazarus, sem var sjúkur.
Sendu þær systur því til hans og létu segja honum: Herra, sjá, sá sem þú elskar, er sjúkur.
En er Jesús heyrði það, sagði hann: Þessi sótt er ekki til dauða, heldur vegna dýrðar Guðs, til þess að sonur Guðs vegsamist fyrir hana.
En Jesús elskaði þau Mörtu og systur hennar og Lazarus.
Þegar hann nú heyrði, að hann væri sjúkur, dvaldist hann þó tvo daga á þeim stað, þar sem hann var.
Síðan segir hann eftir þetta við lærisveinana: Förum aftur til Júdeu.
Lærisveinarnir segja við hann: Rabbí, nýlega ætluðu Gyðingarnir að grýta þig, og nú fer þú þangað aftur!
Jesús svaraði: Eru ekki tólf stundir í deginum? Ef einhver er á gangi að degi til, hrasar hann ekki, því að hann sér ljós þessa heims;
en ef hann er á gangi á næturþeli, hrasar hann, af því að ljósið er ekki í honum.
Þetta talaði hann, og eftir það segir hann við þá: Lazarus vinur vor er sofnaður, en eg fer nú að vekja hann.
Lærisveinarnir sögðu þá við hann: Herra, ef hann er sofnaður, þá mun honum batna.
En Jesús hafði talað um dauða hans, en þeir héldu að hann ætti við hvíld svefnsins;
því sagði Jesús þeim þá með berum orðum: Lazarus er dáinn;
og það gleður mig yðar vegna, að eg var þar ekki, til þess að þér skulið trúa. En förum nú til hans.
Þá sagði Tómas, sem kallaður er Dídymos, við samlærisveina sína: Vér skulum og fara, til þess að vér deyjum með honum.
En er Jesús nú kom, varð hann þess vís, að hann hafði þegar legið fjóra daga í gröfinni.
En Betanía var nálægt Jerúsalem, hér um bil fimtán skeiðrúm þaðan.
En margir af Gyðingum voru komnir til Mörtu og Maríu, til þess að hugga þær eftir bróðurinn.
Þegar Marta nú heyrði, að Jesús kæmi, gekk hún á móti honum, en María sat heima.
Marta sagði þá við Jesúm: Herra, ef þú hefðir verið hér, væri bróðir minn ekki dáinn.
Einnig nú veit eg, að hvað sem þú biður Guð um, það mun Guð veita þér.
Jesús segir við hana: Bróðir þinn mun upp rísa.
Marta segir við hann: Eg veit, að hann mun upp rísa í upprisunni á efsta degi.
Jesús sagði við hana: Eg er upprisan og lífið; sá sem trúir á mig, mun lifa, þótt hann deyi.
Og hver sá sem lifir og trúir á mig, hann skal aldrei að eilífu deyja. Trúir þú þessu?
Hún segir við hann: Já, herra, eg hefi trúað, að þú ert Kristur, sonur Guðs, sem kemur í heiminn.
Og er hún hafði þetta mælt, fór hún burt og kallaði á systur sína Maríu, og sagði einslega: Meistarinn er hér og vill finna þig.
En hún stóð skjótt upp, er hún heyrði þetta, og fór til hans.
En Jesús var enn ekki kominn til þorpsins, heldur var hann enn á þeim stað, þar sem Marta hafði mætt honum.
Þegar nú Gyðingarnir, sem voru hjá Maríu í húsinu og voru að hugga hana, sáu að hún stóð upp og gekk út í skyndi, fóru þeir eftir henni og hugðu, að hún færi til grafarinnar, til að gráta þar.
En er María nú kom þangað sem Jesús var, og sá hann, féll hún honum til fóta og sagði við hann: Herra, ef þú hefðir verið hér, væri bróðir minn ekki dáinn.
Þegar nú Jesús sá hana gráta og Gyðingana gráta, sem með henni höfðu komið, hrygðist hann í andanum og komst sjálfur við og sagði:
Hvar hafið þér lagt hann? Þeir segja við hann: Herra, kom þú og sjá.
Jesús táraðist.
Þá sögðu Gyðingarnir: Sjá, hve hann hefir elskað hann.
En nokkrir þeirra sögðu: Gat ekki þessi maður, sem opnaði augu hins blinda, einnig séð svo um, að þessi maður skyldi ekki deyja?
Jesús hrygðist þá aftur með sjálfum sér og kemur til grafarinnar; en hún var hellir og lá steinn fyrir honum.
Jesús sagði: Takið steininn burt. Marta, systir hins framliðna, segir við hann: Herra, það er nú þegar komin nálykt af honum, því að hann hefir legið þar fjóra daga.
Jesús segir við hana: Sagði eg þér ekki, að ef þú tryðir, mundir þú sjá dýrð Guðs?
Þeir tóku þá steininn burt, en Jesús hóf upp augu sín og mælti: Faðir, eg þakka þér, að þú hefir heyrt mig.
Eg vissi að sönnu, að þú ávalt heyrir mig, en vegna mannfjöldans, sem stendur hér umhverfis, sagði eg það, til þess að þeir skuli trúa, að þú hafir sent mig.
Og er hann hafði þetta mælt, kallaði hann hárri röddu: Lazarus, kom þú út!
Og hinn dáni kom út, bundinn líkblæjum á fótum og höndum, og fyrir andlit hans var bundinn sveitadúkur. Jesús segir við þá: Leysið hann og látið hann fara.
Margir af Gyðingunum, sem komnir voru til Maríu og höfðu séð það sem hann gjörði, trúðu á hann.
En nokkrir þeirra fóru til Faríseanna og sögðu þeim, hvað Jesús hefði gjört.
Æðstu prestarnir og Farísearnir söfnuðu því ráðinu saman og sögðu: Hvað eigum vér að gjöra? Því að þessi maður gjörir margar jarteinir.
Ef vér látum hann nú afskiftalausan, munu allir trúa á hann, og svo munu Rómverjar koma og taka bæði land vort og þjóð.
En einn af þeim, Kaífas, sem það ár var æðsti prestur, sagði við þá:
Þér vitið alls ekkert og hugleiðið ekki heldur, að yður er gagnlegra, að einn maður deyi fyrir lýðinn, en að öll þjóðin fyrirfarist.
En þetta talaði hann ekki af sjálfum sér, heldur spáði hann, með því að hann var æðsti prestur það ár, að Jesús ætti að deyja fyrir þjóðina,
og ekki einungis fyrir þjóðina, heldur til þess að hann einnig safnaði í eina heild hinum sundur dreifðu börnum Guðs.
Upp frá þeim degi ráðguðust þeir því um að lífláta hann.
Jesús gekk því ekki framar berlega um meðal Gyðinganna, heldur fór hann burt þaðan út á landsbygðina nálægt eyðimörkinni, til bæjar, sem heitir Efraím, og þar dvaldist hann ásamt lærisveinunum.
En páskar Gyðinga voru í nánd. Og margir fóru úr landsbygðinni upp til Jerúsalem fyrir páskana, til að hreinsa sig.
Þeir leituðu þá að Jesú, og sögðu hver við annan, þar sem þeir stóðu í helgidóminum: Hvað virðist yður? Ætli hann komi alls ekki til hátíðarinnar?
En æðstu prestarnir og Farísearnir höfðu gefið þá skipun, að ef nokkur vissi, hvar hann væri, skyldi hann segja til, svo að þeir gætu handtekið hann.