Gamla testamentiðSpámennirnir
Ó, að þú sundurrifir himininn og færir ofan, svo að fjöllin nötruðu fyrir augliti þínu — eins og þegar eldur kveikir í þurru limi eða þegar eldur kemur vatni til að vella, — til þess að gjöra óvinum þínum kunnugt nafn þitt, svo að þjóðirnar mæltu skjálfa fyrir augliti þínu,
er þú framkvæmdir hræðilega hluti, sem vér gátum eigi vænzt eftir. Þú fórst ofan; fjöllin nötruðu fyrir augliti þínu.
Því að frá alda öðli hefir enginn haft spurn af eða heyrt, né auga séð nokkurn Guð nema þig, þann er gjöri slíkt fyrir þá, er á hann vona.
Þú kemur í móti þeim, er gjörir með gleði það, sem rétt er, — þeim er minnast þín á vegum þínum. Sjá, þú reiddist, og vér urðum brollegir, — yfir trygðroíi voru, og vér urðum sakfallnir.
Og vér urðum allir sem óhreinn maður, allar dygðir vorar sem saurgað klæði; vér visnuðum allir sem laufblað, og misgjörðir vorar feyktu oss burt eins og vindur.
Enginn ákallar nafn þitt, enginn herðir sig upp til þess að halda fast við þig, því að þú hefir byrgt auglit þitt fyrir oss, og gefið oss á vald misgjörðum vorum.
En nú, Drottinn! þú ert faðir vor; vér erum leirinn, og þú ert sá, er myndar oss, og handaverk þín erum vér allir!
Reiðst eigi, Drottinn, svo stórlega, og minstu eigi misgjörða vorra eilíflega. Æ, lít þú á: vér erum allir þitt fólk.
Þínar heilögu borgir eru orðnar að eyðimörk; Zíon er orðin að eyðimörk, Jerúsalem komin í auðn.
Hið heilaga og veglega musteri vort, þar sem feður vorir vegsömuðu þig, er brunnið upp til kaldra kola, og alt það, sem oss var dýrmætt, er orðið að rústum.
Hvort fær þú, Drottinn, leitt slíkt hjá þér? getur þú þagað og þjáð oss svo stórlega? ly