Gamla testamentiðSpámennirnir
Hver er þessi, sem kemur frá Edóm, í hárauðum klæðum frá Bozra? þessi hinn tigulega búni, sem gengur fram hnarreistur í mikilleik máttar síns? — Það er eg, sá er mæli réttlæti og mátt hefi til að frelsa. —
Hví er rauð skikkja þín, og klæði þín eins og þess, er treður ber í vinþröng?
Vinlagarþró hefi eg troðið, aleinn, af þjóðunum hjálpaði mér enginn; eg fótum tróð þá í reiði minni, marði þá sundur í heift minni; þá braut lögur þeirra á klæði mín, og skikkju mína ataði eg alla.
Því að hefndardagur var mér í hug, og lausnarár mitt er komið.
Eg litaðist um, en enginn var til að hjálpa; mig undraði að enginn skyldi aðstoða mig; en þá hjálpaði mér armleggur minn og heift mín aðstoðaði mig.
Eg tróð þjóðirnar í reiði minni og marði þær sundur í heift minni og lét löginn úr þeim renna á jörðina.
Eg vil víðfrægja hinar mildilegu velgjörðir Drottins, lof Drottinn, fyrir alt það, sem Drottinn hefir við oss gjört, og hina miklu gæzku hans við Ísraels hús, er hann hefir auðsýnt þeim af miskunn sinni og mikilli mildi.
Því að hann sagði: Vissulega eru þeir minn lýður, börn, sem Ekki munu bregðast! Og hann varð þeim frelsari.
Ávalt þegar þeir voru í nauðum staddir, kendi hann nauða, og engill auglitis hans frelsaði þá; af elsku sinni og vægðarsemi endurleysti hann þá, hann tók þá upp og bar þá alla daga hinna fyrri tíða.
En þeir gjörðust mótsnúnir og hrygðu heilagan anda hans; gjörðist hann þá óvinur þeirra og barðist sjálfur í móti þeim.
Þá mintist lýður hans hinna fyrri líða, þá er Móse var á dögum: Hvar er hann, sem leiddi þá upp úr hafinu ásamt hirði hjarðar sinnar? Hvar er hann, sem lét heilagan anda sinn búa mitt á meðal þeirra?
Hann, sem lét dýrðarsamlegan armlegg sinn ganga Móse til hægri handar, hann sem klauf vötnin fyrir þeim, til þess að afreka sér eilíft nafn,
hann sem lét þá ganga um djúpin eins og hestur gengur um eyðimörku, og þeir hrösuðu ekki?
Eins og búféð, sem fer ofan í dalinn — færði andi Drottins þá til hvíldar. Þannig hefir þú leitt lýð þinn, til þess að afreka þér dýrðarsamlegt nafn.
tB Horf þú af himni ofan og til niður frá hinum heilaga og dýrðarsamlega bústað þínum! Hvar er nú vandlæti þitt og máttarverk þín? Þín viðkvæma elska og miskunnsemi við mig hefir dregið sig í hlé!
Sannlega ert þú faðir vor; því að Abraham þekkir oss ekki og Ísrael kannast ekki við oss; þú, Drottinn, ert faðir vor, »frelsari vor frá alda öðli« er nafn þitt.
Hví lézt þú oss, Drottinn, villast af vegum þínum, hví lézt þú hjarta vort forherða sig, svo að það óttaðist þig ekki? Hverf aftur fyrir sakir þjóna þinna, fyrir sakir ættkvísla arfleifðar þinnar.
Um skamma stund hafa þeir tekið hið heilaga fjall þitt til eignar, hafa óvinir vorir fótum troðið helgidóm þinn.
Vér erum orðnir sem þeir, er þú um langan aldur hefir ekki drotnað yfir, og eins og þeir, er aldrei hafa nefndir verið eftir nafni þínu.