Gamla testamentiðSpámennirnir
Á þeim degi mun þetta kvæði sungið verða í Júdalandi: Vér eigum rammgerva borg; hjálpræði sitt gjörir hann að múrum og varnarvirki.
Látið upp hliðin, svo að réttlátur lýður megi inn ganga, sá er trúnaðinn varðveitir
og hefir stöðugt hugarfar; þú veitir ævarandi frið, því að þeir treysta á þig.
Treystið Drottinn æ og ætíð, því að Jah, Drottinn er eilíft bjarg.
Því að hann niðurlægir þá, sem byggja á hæðum; háreistu borginni steypir hann niður, hann steypir henni til jarðar og leggur hana í duftið.
Fætur troða hana niður, fætur fátækra, iljar umkomulausra.
Vegur hins réttláta er sléttur, götu hins réttláta ryður þú.
Já, á vegi dóma þinna, Drottinn, væntum vér þín; þitt nafn og þína minning þráir sála vor.
Af hjarta þrái eg þig á næturnar, já, með andanum í brjósti mínu skima eg eftir þér. Því að þegar dómar þínir birtast á jörðu, þá læra byggjendur jarðríkis réttlæti.
Sé hinum óguðlegu sýnd vægð, læra þeir eigi réttlæti; þá fremja þeir órétt í því landi, þar sem réttlæti skal ríkja, og gefa ekki gætur að hátign Drottins.
Drottinn, hönd þín er á lofti, en þeir sjá það ekki; lát þá sjá vandlæti þitt lýðsins vegna og blygðast sín; já, eldur eyði óvinum þínum.
Drottinn, veit þú oss frið, því að þú hefir látið oss gjalda allra vorra verka.
Drottinn, Guð vor, aðrir drotnar en þú höfðu fengið yfirráð yfir oss; en nú viljum vér eingöngu lofa þitt nafn.
Dauðir lifna ekki, vofur rísa ekki upp; þess vegna vitjaðir þú þeirra og eyddir þeim og afmáðir alla minningu um þá.
Þú hefir látið þjóðina fjölga, Drottinn, þú hefir látið þjóðina fjölga; þú hefir gjört þig dýrlegan; þú hefir fært út öll takmörk landsins.
Drottinn, í neyðinni leituðu þeir þín; þeir stundu upp andvörpum, er þú hirtir þá.
Eins og þunguð kona, sem komin er að því að fæða, hefir hríðir og hljóðar í harmkvælum sínum, eins vorum vér fyrir þínu augliti, Drottinn!
Vér vorum þungaðir, vér höfðum hríðir, en þegar vér fæddum, var það vindur; vér höfum eigi aflað landinu frelsis og heimsbúar hafa eigi fæðst.
Menn þínir, sem dánir eru, skulu lifna, líkin mín rísa upp; vaknið og hefjið fagnaðarsöng, þér sem búið í duftinu, því að döggin þín er dögg ljóssins, og jörðin skal fæða vofurnar.
Gakk þú, þjóð mín, inn í herbergi þitt og lyk aftur dyrnar á eftir þér. Fel þig skamma hríð, unz reiðin er liðin hjá.
Því sjá, Drottinn gengur út frá aðseturstað sínum, til þess að hegna íbúum jarðarinnar fyrir misgjörðir þeirra; jörðin mun birtast láta blóðið, sem á henni hefir verið úthelt, og hún mun ekki lengur hylja þá, sem á henni hafa orr myrtir verið.