Gamla testamentiðSpámennirnir
Þá munu menn — segir Drottinn — taka bein Júdakonunga og bein Júdahöfðingja og bein prestanna og bein spámannanna og bein Jerúsalembúa úr gröfum þeirra,
og breiða þau út á móti sólinni og tunglinu og öllum ber himinsins, er þeir elskuðu og þjónuðu og eltu og gengu til frétta við og féllu fram fyrir; þeim verður ekki safnað saman og þau verða ekki grafin; þau skulu verða að áburði á akrinum.
Og allar leifarnar, þeir er eftir verða af þessari vondu kynslóð á öllum þeim stöðum, þangað sem eg hefi rekið þá, munu heldur kjósa dauða en líf — segir Drottinn hersveitanna.
Seg því við þá: Svo segir Drottinn: Hvort falla menn og standa ekki upp aftur? eða hverfa menn burt, án þess að hverfa aftur?
Hvers vegna hefir þessi lýður horfið burt til ævarandi fráhvarfs? Þeir halda fast við svikin og vilja ekki hverfa aftur.
Eg tók eftir og heyrði: þeir tala ósannindi; enginn iðrast ilsku sinnar, svo að hann segi: Hvað hefi eg gjört? Allir hafa þeir gjörst fráhverfir í rásinni, eins og hestur, sem ryðst áfram í orustu.
Jafnvel storkurinn í loftinu þekkir sínar ákveðnu tíðir, og turtildúfan og svalan og tranan gefa gætur að tíma endurkomu sinnar, en lýður minn þekkir ekki rétt Drottinn.
Hvernig getið þér sagt: Vér erum vitrir og lögmál Drottins er hjá oss? Víst er svo, en lygapenni fræðimannanna hefir breytt því í lygi.
Hinir vitru verða til skammar, þeir skelfast og verða gripnir; sjá, þeir hafa hafnað orði Drottins, hvaða vizku hafa þeir þá?
Fyrir því mun eg selja konur þeirra öðrum á vald og sigurvegurunum lönd þeirra; því að bæði ungir og gamlir, allir eru þeir fíknir í rangfenginn gróða, bæði spámenn og prestar, allir hafa þeir svik í frammi;
þeir hyggjast að lækna áfall þjóðar minnar með hægu móti, segjandi: Heill, heill! þar sem engin heill er.
Þeir munu hljóta að skammast sín, fyrir að hafa framið svívirðing! En þeir skammast sín ekki og vita ekki hvað það er, að blygðast sín. Fyrir því munu þeir falla meðal þeirra, sem falla; þegar minn tími kemur að hegna þeim, munu þeir steypast, segir Drottinn.
Eg vil Hrífa þá burt — segir Drottinn. Engin vínber eru á vínviðinum og engar fíkjur á fíkjutrénu, og laufið er fölnað. Vil eg því selja á þeim á vald, er þá munu uppeta.
Til hvers sitjum vér hér kyrrir? Safnist saman og höldum inn í víggirtu borgirnar og förumst þar; því að Drottinn, Guð vor, lætur oss farast og drykkjar oss með eiturvatni, af því að vér höfum syndgað á móti Drottni.
Menn vænta hamingju, — en ekkert gott kemur; vænta lækningartíma — og sjá: skelfing!«
Frá Dan heyrist frýsið í fákum hans og af hneggi hesta hans nötrar alt landið, og þeir koma og eta upp landið og það, sem í því er, borgina og íbúa hennar.
Sjá, eg sendi meðal yðar höggorma, nöðrur, sem særingar vinna ekki á, og þeir skulu bíta yður — segir Drottinn.
Ó hvað má hugsvala mér í harminum! Hjartað er sjúkt í mér.
Heyr, kvein þjóðar minnar hljómar úr fjarlægu landi: Er Drottinn ekki í Zíon? eða er konungur hennar ekki í henni? — »Hví egndu þeir mig til reiði með skurðmyndum sínum, með fánýtum, útlendum goðum«.
Uppskeran er liðin, aldinskurðurinn á enda, en vér höfum eigi hlotið hjálp.
Eg er helsærður af helsári þjóðar minnar, eg geng í sorgarbúningi, skelfing hefir gripið mig.
Eru þá engin smyrsl í Gíleað, eða er þar enginn læknir? Hví er engin hyldgan komin á sár þjóðar minnar?