Gamla testamentiðSpámennirnir
Heyrið orðið, sem Drottinn talar til yðar, Ísraels hús!
Svo segir Drottinn: Venjið yður ekki á sið heiðingjanna og hræðist ekki himintáknin, þótt heiðingjarnir hræðist þau.
Því að siðir þjóðanna eru hégómi. Menn höggva tré í skógi og trésmiðurinn lagar það til með öxinni;
hann prýðir það silfri og gulli, hann festir það með nöglum og hömrum, svo að það riði ekki.
skurðgoðin eru eins og hræða í melónugarði og geta ekki talað; bera verður þau, því að gengið geta þau ekki; óttist þau því ekki, því að þau geta ekki gjört mein, en þau eru ekki heldur þess umkomin, að gjöra gott.
Enginn er þinn líki, Drottinn! Mikill ert þú og mikið er nafn þitt sakir máttar þíns.
Hver skyldi eigi óttast þig, konungur þjóðanna? Já, þú ert þess maklegur, því að meðal allra spekinga þjóðanna og í öllu ríki þeirra er enginn þinn líki.
Allir saman eru þeir óskynsamir og fávísir; fræðsla hinna fánýtu guða — tré er það,
silfurplötur, fluttar frá Tarsis, og gull frá Úfas, verk trésmiðsins og handa gullsmiðsins; klæðnaður þeirra er gjörður af bláum og rauðum purpura, verk hagleiksmanna eru þeir allir.
En Drottinn er sannur Guð; hann er lifandi Guð og eilífur konungur; fyrir reiði hans nötrar jörðin og þjóðirnar fá eigi þolað gremi hans, —
þannig skuluð þér mæla til þeirra: Þeir guðir, sem ekki hafa skapað himin og jörð, munu hverfa af jörðunni og undan himninum —
gremi hans, sem gjört hefir jörðina með krafti sínum, skapað heiminn af speki sinni og þanið út himininn af hyggjuviti sínu.
Þegar hann þrumar, svarar vatnagnýr í himninum, og hann lætur ský uppstíga frá endimörkum jarðar, hann gjörir leiftur til þess að búa rás regninu og hleypir vindinum út úr forðabúrum hans.
Sérhver maður stendur undrandi og skilur þetta ekki; sérhver gullsmiður hlýtur að skammast sín fyrir líkneski sitt, því að hin steyptu líkneski hans eru tál og í þeim er enginn andi;
hégómi eru þau, háðungar-smíði; þegar hegningartími þeirra kemur, er úti um þau.
En hlutdeild Jakobs er ekki þeim lík, heldur er hann skapari alls, og Ísrael er hans eignarkynkvísl; Drottinn hersveitanna er nafn hans.
Tak böggul þinn upp af jörðunni, þú sem situr umsetin,
Því að svo segir Drottinn: Sjá, eg mun burt snara íbúum landsins í þetta af sinn og þrengja að þeim, til þess að þeir fái að kenna á því.
Vei mér vegna sárs míns, áverki minn er ólæknandi. Og þó hugsaði eg: Ef þetta er öll þjáningin, þá ber eg hana!
Tjald mitt er eyðilagt, öll tjaldstög mín slitin; synir mínir eru frá mér farnir og eru ekki framar til; enginn er sá til, er reisi aftur tjald mitt og festi aftur upp tjalddúka mína.
Já, óskynsamir voru hirðarnir og Drottins leituðu Þeir ekki; fyrir því lánaðist þeim ekkert og allri hjörð þeirra var tvístrað.
Heyr! hávaði! sjá, það færist nær, ógurlegt hark úr landinu norður frá, til þess að gjöra Júdaborgir að auðn, að sjakalabæli.
Eg veit, Drottinn, að örlög mannsins eru ekki á hans valdi, né það heldur á valdi gangandi manns að stýra skrefum sínum.
í Refsa mér því, Drottinn, en þó í hófi, ekki í reiði þinni, til þess að þú gjörir ekki út af við mig.
Úthell heift þinni yfir heiðnu þjóðirnar, sem ekki þekkja þig, og yfir þær kynkvíslir, sem ekki ákalla nafn þitt; því að þær hafa etið Jakob, já, þær hafa etið hann og svelgt hann upp, og beitiland hans hafa þær eytt.