Gamla testamentiðSpámennirnir
Þegar Efraím talaði, sló ótta á menn; hann var höfðingi í Ísrael. En hann varð sekur fyrir Baals-dýrkunina og dó.
Og nú halda þeir áfram að syndga; þeir hafa gjört sér steypt líkneski úr silfri sínu, goðalíkneski eftir hugviti sínu — verk hagleiksmanna er það alt saman. Og slíkt ávarpa þeir. Fórnandi menn kyssa kálfa.
Fyrir því skulu þeir verða eins og ský að morgni dags og sem dögg, er snemma hverfur, eins og sáðir, sem þyrlast burt af láfanum og sem reykur út um ljóra.
En eg, Drottinn, er Guð þinn frá því á Egiptalandi; annan guð en mig þekkir þú ekki og enginn frelsari er til nema eg.
að var eg, sem hélt þér til haga í eyðimörkinni, í landi þurkanna.
En því meira haglendi sem þeir fengu, því saddari átu þeir sig. En er þeir voru saddir orðnir, metnaðist hjarta þeirra; þess vegna gleymdu þeir mér.
Fyrir því er eg þeim eins og ljón, ligg í leyni við veginn Í eins og pardusdýr,
ræðst á þá eins og birna, sem rænd er húnum sínum, sundurríf brjóst þeirra. Þar skulu ung ljón eta þá, villidýrin slíta þá sundur.
Það verður þér að tjóni, Ísrael, að þú ert á móti mér, hjálpara þínum.
Hvar er nú konungur þinn, að hann frelsi þig, og allir höfðingjar þínir, að þeir rétti hluta þinn? — þeir er þú sagðir um: Gef mér konung og höfðingja!
Eg gef þér konung í reiði minn! og tek hann aftur í bræði minni.
Misgjörð Efraíms er saman bundin, synd hans vel geymd.
Kvalir jóðsjúkrar konu koma yfir hann; en hann er óvitur sonur; þótt stundin sé komin, kemur hann ekki fram í burðarliðinn.
Ætti eg að frelsa þá frá Heljar valdi, leysa þá frá dauða? Hvar eru drepsóttir þínar, dauði? hvar er sýki þín, Hel? Augu mín þekkja enga meðaumkun.
Því þótt hann beri ávöxt meðal bræðranna, þá kemur þó austanvindurinn, stormur Drottins, sem rís í eyðimörkinni, svo að brunnar hans þorna og lindir hans þrjóta. Hann mun ræna fjársjóð sinn öllum dýrmætum gersemum.