En eg segi, að alla þá stund, sem erfinginn er barn, er enginn munur á honum og þræl, þótt hann sé herra yfir öllu,
heldur er hann undir fjárhaldsmönnum og ráðsmönnum til þess tíma, er faðirinn hefir ákveðið;
þannig vorum vér einnig, er vér vorum börn, þrælbundnir undir stafrófi heimsins.
En þegar fylling tímans kom, útsendi Guð son sinn, fæddan af konu, fæddan undir lögmáli,
til þess að hann keypti lausa þá, sem voru undir lögmáli, til þess að vér fengjum sonarréttinn.
En þar eð þér eruð synir, þá hefir Guð útsent anda sonar síns í hjörtu vor, sem hrópar: Abba, faðir!
Þú ert þá ekki framar þræll, heldur sonur; en ef þú ert sonur, þá ert þú líka erfingi fyrir Guð.
En á þeim tíma, þá er þér þektuð ekki Guð, þá voruð þér að vísu þrælar þeirra, sem í eðli sínu eru ekki guðir;
en hvernig farið þér nú, eftir að þér hafið fengið þekkingu á Guði, eða öllu heldur: eruð af Guði þektir, að snúa aftur til hins veika og fátæklega stafrófs, sem þér af nýju viljið fara að þrælka undir?
Þér hafið gætur á dögum og mánuðum og tíðum og árum.
Eg er hræddur um yður, að eg kunni að hafa haft erfiði fyrir yður til ónýtis.
Eg bið yður, bræður: verðið eins og eg, því að eg er orðinn eins og þér. Í engu hafið þér gjört á hluta minn.
En þér vitið, að vegna veikleika holdsins boðaði eg yður fagnaðarerindið hið fyrra sinn;
og það, sem í holdi mínu gat freistað yðar, óvirtuð þér ekki né fyrirlituð, heldur tókuð þér á móti mér eins og engli Guðs, eins og Kristi Jesú sjálfum.
Hvar er nú sæluprísun yðar? Því að eg ber yður það vitni, að ef auðið hefði verið, hefðuð þér stungið augun úr yður og gefið mér.
Er eg þá orðinn óvinur yðar, vegna þess að eg segi yður sannleikann?
Þeir láta sér ant um yður, en það er eigi af góðu, heldur vilja þeir útiloka yður, til þess að þér látið yður ant um þá.
Að vísu er umönnun í því, sem gott er, ávalt góð, og ekki einungis meðan eg er hjá yður.
Börn mín, sem eg af nýju el með harmkvælum, þangað til Kristur er myndaður í yður! —
eg vildi eg væri nú hjá yður og gæti breytt rödd minni, því að eg er ráðalaus með yður.
Segið mér, þér sem viljið vera undir lögmáli, heyrið þér ekki lögmálið?
Því að ritað er, að Abraham átti tvo sonu, annan við ambáttinni, en hinn við frjálsu konunni.
En sonurinn við ambáttinni var fæddur á holdlegan hátt, en sonurinn við frjálsu konunni var fæddur eftir fyrirheiti.
Þetta hefir annarlega merkingu, því að þær eru tveir sáttmálar: annar frá Sínaífjalli, sem elur börn til ánauðar, og hann er Hagar;
en Hagar er Sínaífjall í Arabíu og samsvarar hinni núverandi Jerúsalem, því að hún er í ánauð ásamt börnum sínum;
en Jerúsalem, sem í hæðum er, er frjáls, og hún er móðir vor;
því að ritað er: Ver glöð, óbyrja, sem ekkert barn hefir átt! hrópa og kalla hátt, þú sem ekki hefir jóðsjúk orðið! því að börn hinnar yfirgefnu eru fleiri en hinnar, sem manninn á.
En vér, bræður, erum fyrirheitis börn eins og Ísak.
En eins og forðum sá, sem fæddur var eftir holdinu ofsótti þann, sem fæddur var eftir andanum, svo er það og nú.
En hvað segir ritningin? Rek burt ambáttina og son hennar; því að ekki skal ambáttarsonurinn taka arf með syni frjálsu konunnar.
Fyrir því erum vér, bræður, ekki ambáttar börn, heldur börn frjálsu konunnar.