Á meðan, er Demetríus heyrði, að Nikanor og her hans væru fallnir í orustu, sendi hann Bakkídes og Alkímus aftur til Júdeu og hægri fylkingararm hers síns með þeim.
Og þeir tóku veginn, sem liggur til Galgal, og settu herbúðir í Masalot, sem er í Arbella; og þeir náðu henni á sitt vald og drápu marga menn.
Í fyrsta mánuði hundraðasta og fimmtugasta og annars árs færðu þeir herinn til Jerúsalem.
Og þeir risu upp og fóru til Berea með tuttugu þúsund mönnum og tvö þúsund riddurum.
Nú hafði Júdas sett tjöld sín í Laísa og þrjú þúsund valdir menn með honum.
Og þeir sáu fjölda hersins, að þeir voru margir, og þeir gripnir voru miklum ótta; og margir drógu sig burt úr herbúðunum, og eftir voru af þeim eigi fleiri en átta hundruð manns.
Og Júdas sá, að her hans hvarf burt og að orustan þrengdi að honum, og hjarta hans var niður beygt, af því að hann hafði eigi tíma til að safna þeim saman, og hann var hugfallinn.
Þá sagði hann við þá, sem eftir voru: „Rísum upp og förum gegn óvinum vorum, ef vér megnum að berjast við þá.“
En þeir töldu hann af og sögðu: „Vér munum eigi megna það; en bjargum lífi voru nú og hverfum aftur til bræðra vorra, og þá munum vér berjast við þá; því að vér erum fáir.“
Þá sagði Júdas: „Fjarri sé oss að gjöra þetta og flýja frá þeim. En sé vor tími kominn, deyjum þá karlmannlega fyrir bræður vora, og saurgum eigi dýrð vora.“
Og herinn fór úr herbúðunum, og þeir stóðu gegnt þeim; og riddararnir skiptust í tvo flokka, og slöngvumennirnir og bogmennirnir fóru á undan hernum, og þeir, sem í fremstu röð voru, voru allir hreystimenn.
Og Bakkídes var í hægri fylkingararmi, og hersveitin nálgaðist frá tveimur hliðum, og þeir blésu í lúðrana;
og þeir, sem Júdasar megin voru, hrópuðu og þeir, og jörðin skalf við gný herjanna; og orustan var háð frá morgni alt til kvölds.
Og Júdas sá, að hinn sterkari hluti hers Bakkídesar var hægra megin, og allir hinir hugdjörfu söfnuðust til hans;
og hægri fylkingararmurinn var af þeim brotinn á bak aftur, og hann elti þá alt til Asdódsfjalls.
Og þeir, sem í vinstri fylkingararmi voru, sáu, að hægri armurinn var sigraður, og þeir fylgdu á eftir Júdasi og þeim, sem með honum voru, að baki þeirra;
og orustan var hart háð, og margir féllu særðir af hvorum tveggja.
Og Júdas var drepinn, og hinir flýðu burt.
Og Jónatan og Símon tóku Júdas bróður sinn og greftruðu hann í grafhýsi feðra sinna í borginni Modín.
Og allur lýður Ísraels grét hann með miklu harmakveini, og þeir syrgðu hann marga daga
og sögðu: „Hvernig er hinn máttugi fallinn, sem frelsaði lýð Ísraels!“
En það, sem eftir er af orðum um styrjaldir Júdasar og um hin göfugu verk, sem hann vann, og um mikilleik hans, er eigi ritað, því að það var mjög margt.
Og svo bar við eftir dauða Júdasar, að hinir óguðlegu tóku að rétta úr höfðum sínum á öllum landamærum Ísraels, og allir illgjörðamenn risu upp.
Á þeim dögum var mjög mikið hungur, og þeir og alt land þeirra gengu Bakkídesi á hönd.
Og Bakkídes valdi hina óguðlegu menn og gjörði þá að herrum landsins.
Og þeir leituðu uppi og gjörðu kostgæfilega leit að vinum Júdasar og færðu þá til Bakkídesar, og hann hefndi á þeim og misþyrmdi þeim.
Og mikil þrenging var í Ísrael, slík sem eigi hafði orðið síðan þann dag, er enginn spámaður sást framar í Ísrael.
Og allir vinir Júdasar komu saman og sögðu við Jónatan:
„Síðan Júdas bróðir þinn dó, er enginn maður honum líkur til að fara út gegn óvinum vorum, Bakkídesi og þeim, sem óvinir þjóðar vorrar eru.
Nú höfum vér því valið þig í dag til að vera höfðingi vor og foringi í hans stað til að heyja orustur vorar.“
Þannig tók Jónatan að sér stjórnina á þeim tíma og reis upp í stað Júdasar bróður síns.
Og Bakkídes fékk vitneskju um það og leitaðist við að drepa hann.
Og Jónatan og Símon bróðir hans vissu það og allir, sem með þeim voru; og þeir flýðu inn í eyðimörk Þekóa, og þeir settust að við vatnið í tjörninni Asfar.
Og Bakkídes skildi það, og hann kom sjálfur með öllum her sínum yfir Jórdan á hvíldardegi.
Og Jónatan sendi bróður sinn sem foringja lýðsins til að biðja Nabateamenn, vini sína, að þeir lánuðu þeim farangur sinn, sem mikill var.
Og synir Jambrí komu út frá Madaba og tóku Jóhannes og alt, sem hann hafði, og fóru burt með það.
Eftir þetta var Jónatan og Símoni bróður hans sagt, að synir Jambrí héldu mikla brúðkaupsveislu og væru að leiða brúðina út frá Madaba, dóttur eins hinna miklu höfðingja Kanaans, með mikilli viðhöfn.
Og þeir minntust blóðs Jóhannesar bróður síns; og þeir fóru upp og faldu sig í skjóli fjallsins.
Og þeir hófu upp augu sín og sáu, og sjá, þá var þar ys og mikill viðbúnaður; og brúðguminn kom út og vinir hans og bræður hans til móts við þau með bumbum og hljóðfærum og mörgum vopnum.
Og þeir risu gegn þeim af þeim stað, þar sem þeir lágu í launsátri, og drápu þá, og margir féllu særðir, og hinir flýðu til fjalla, og þeir tóku alt herfang þeirra.
Og brúðkaupinu var snúið í sorg og hljómi hljóðfæra þeirra í harmakvein.
Og þeir hefndu blóðs bróður síns og sneru aftur til Jórdanbakka.
Og Bakkídes heyrði það, og hann kom á hvíldardegi alt að bakka Jórdanar með miklu liði.
Og Jónatan sagði við flokk sinn: „Rísum upp og berjumst gegn óvinum vorum, því að nú er eigi sem í gær og fyrradag.
Og sjá, orustan er framundan oss, og vatn Jórdanar hérna megin og hinum megin, og bakkar og fen og skógar; og enginn staður er oss til að víkja til.
Hrópið því nú til himins, að þér megið frelsast úr hendi óvina yðar.“ Og þeir tókust á.
Og Jónatan rétti út hönd sína til að ljósta Bakkídes, en hann sneri sér undan honum aftur á bak.
Og Jónatan og þeir, sem með honum voru, stukku í Jórdan og syntu yfir Jórdan til þeirra.
Og af liði Bakkídesar féllu þann dag þúsund manns; og þeir sneru aftur til Jerúsalem.
Og þeir byggðu sterkar borgir í Júdeu: virkið, sem var í Jeríkó, og í Emmaus og í Betóron og í Betel og Tamnata og Fara og Tófó, með háum múrum og hliðum og slagbröndum.
Og hann setti varðlið í þær, að þeir mættu heyja stríð gegn Ísrael.
Og hann víggirti borgina Betsúru og Gasara og kastalann og setti varðlið í þær og vistaforða.
Og hann tók sonu höfðingja landsins að gíslum og setti þá í kastalann í Jerúsalem í varðhald.
Nú á hundraðasta og fimmtugasta og þriðja ári, í öðrum mánuði, bauð Alkímus að rífa niður múra hins innri forgarðs helgidómsins og eyða verkum spámannanna; og hann byrjaði að rífa niður.
Á þeim tíma var Alkímus lostinn, og verk hans hindruðust, og munnur hans lokaðist, og hann laust lömun, svo að hann gat eigi framar mælt orð né gefið fyrirmæli um hús sitt.
Og Alkímus dó á þeim tíma í miklum kvölum.
Og Bakkídes sá, að Alkímus var dáinn; og hann sneri aftur til konungsins, og landið var kyrrt í tvö ár.
Og allir hinir óguðlegu héldu ráðstefnu og sögðu: „Sjá, Jónatan og þeir, sem með honum eru, búa í ró og án ótta; komum nú því Bakkídesi hingað, og hann mun taka þá alla á einni nóttu.“
Þeir fóru því og gáfu honum ráð.
Og hann reis upp til að koma með miklum her; og hann sendi á laun bréf til fylgismanna sinna, sem í Júdeu voru, að þeir skyldu handtaka Jónatan og þá, sem með honum voru; en þeir gátu það eigi, því að ráðagerð þeirra varð þeim kunn.
Og hann handtók af mönnum landsins, sem voru helstu höfundar illskunnar, fimmtíu menn og drap þá.
Og Jónatan og Símon og þeir, sem með þeim voru, drógu sig til Betbessen, sem er í eyðimörkinni; og hann gjörði við skörðin á henni, og þeir víggirtu hana.
Og er Bakkídes vissi það, safnaði hann saman öllum fjölda sínum og sendi orð til þeirra, sem af Júdeu voru.
Og hann kom og setti herbúðir ofan við Betbessen og barðist gegn henni marga daga og gjörði hervélar.
En Jónatan skildi eftir Símon bróður sinn í borginni og fór út í landið og kom með fjölda manna
og laust Ódares og bræður hans og syni Faserons í tjöldum þeirra, og hann tók að drepa og að vaxa að liði.
En Símon og þeir, sem með honum voru, gjörðu útrás úr borginni og brenndu hervélarnar.
Og þeir börðust gegn Bakkídesi, og hann var af þeim sigraður; og þeir þjáðu hann ákaflega, því að ráð hans og fyrirætlun var til einskis.
Og hann reiddist hinum óguðlegu mönnum, sem gefið höfðu honum ráð til að koma í land þeirra, og hann drap marga þeirra; og hann ásetti sér að hverfa aftur með hina til lands síns.
Og Jónatan fékk vitneskju um það, og hann sendi sendiboða til hans til að gjöra frið við hann og til að skila honum föngunum.
Og hann tók því fúslega og gjörði eftir orðum hans og sór, að hann skyldi ekkert mein gjöra honum alla ævidaga sína.
Og hann skilaði honum föngunum, sem hann hafði áður tekið af Júdalandi; og hann sneri aftur og fór burt til síns eigin lands, og hann kom eigi framar innan landamæra þeirra.
Þannig hætti sverðið í Ísrael, og Jónatan bjó í Makmas; og Jónatan tók þar að dæma lýðinn, og hann eyddi hinum óguðlegu úr Ísrael.