Nú heyrði Júdas frægð Rómverja, að þeir væru voldugir og sterkir og fúsir að ganga að öllu, sem þeir væru beðnir um, og að við hverja, sem til þeirra hefðu komið, hefðu þeir gjört vináttusamband, og að þeir væru máttugir að afli.
Og þeir heyrðu um orustur þeirra og hin göfugu verk, sem þeir höfðu unnið í Galatíu, hvernig þeir sigruðu þá og lögðu á þá skatt,
og hversu mikla hluti þeir höfðu unnið á Spáni og að þeir höfðu lagt undir vald sitt silfur- og gullnámurnar, sem þar eru, og hlotið eign alls staðarins með ráðkænsku sinni og þolinmæði,
og höfðu unnið staði mjög fjarlæga sér og konunga, sem gegn þeim komu frá endimörkum jarðarinnar, og steypt þeim með miklu manndrápi; en hinir gjalda þeim skatt ár hvert;
og að þeir höfðu sigrað í orustu Filippus og Perses, konung Ketea, og hina, sem gegn þeim höfðu vopn borið, og unnið þá;
og hvernig Antíokkus, hinn mikli konungur Asíu, sem fór til að berjast gegn þeim með hundrað og tuttugu fílum og með riddurum og vögnum og afar miklum her, var af þeim brotinn á bak aftur;
og hvernig þeir tóku hann lifandi og ákváðu honum, að bæði hann og þeir, sem ríkja skyldu eftir hann, skyldu gjalda mikinn skatt og að hann skyldi gefa gísla og það, sem um var samið;
og land Indverja og Meda og Lýda, nokkur af bestu héruðum þeirra; og það, sem þeir höfðu af þeim tekið, gáfu þeir Evmenes konungi.
Og að þeir, sem í Grikklandi voru, höfðu í hug að fara og eyða þeim, og þeir fengu vitneskju um það,
og þeir sendu hershöfðingja gegn þeim og börðust við þá, og margir af þeim voru drepnir, og þeir fluttu burt konur þeirra og börn hertekin og rændu þá og tóku land þeirra og rifu niður múra þeirra og gjörðu þá að þjónum sínum alt til þessa dags.
Og hin ríkin og eyjarnar, sem nokkru sinni höfðu veitt þeim viðnám, höfðu þeir eytt og lagt undir vald sitt.
En við vini sína og þá, sem á þá treystu, héldu þeir vináttu og höfðu unnið konungsríki, sem nærri voru og sem fjarri voru; því að allir, sem heyrðu nafn þeirra, óttuðust þá.
Að þeir, sem þeir vildu hjálpa til konungdóms, þeir ríktu; og þá, sem þeir vildu, settu þeir af konungdómi; og þeir voru mjög upp hafnir.
Og enginn af öllum þessum bar kórónu eða klæddist purpura til að vera mikillaður af því.
Og að þeir höfðu gjört sér ráðhús og ráðguðust daglega þrjú hundruð og tuttugu menn, sem sátu ávallt í ráði fyrir lýðinn, að þeir mættu gjöra það, sem rétt var.
Og að þeir fólu stjórn sína einum manni ár hvert til að ríkja yfir öllu landi sínu, og þeir hlýða allir einum, og engin öfund né afbrýðisemi er meðal þeirra.
Júdas valdi því Evpolemus Jóhannesson, sonar Jakobs, og Jason Eleasarsson, og hann sendi þá til Rómar til að gjöra vináttu- og bandalagssáttmála við þá
og til þess að þeir mættu taka af þeim ok Grikkjanna; því að þeir sáu, að þeir kúguðu ríki Ísraels í ánauð.
Og þeir fóru til Rómar, mjög langa ferð, og þeir gengu inn í ráðhúsið og sögðu:
„Júdas Makkabeus og bræður hans og lýður Gyðinga hafa sent oss til yðar til að gjöra bandalag og frið við yður og að vér mættum skráðir verða bandamenn yðar og vinir.“
Og tillagan var þóknanleg í augum þeirra.
Og þetta er afrit þess bréfs, sem þeir rituðu til baka, grafið á eirtöflur og sent til Jerúsalem, að það mætti vera hjá þeim þar til minningar um friðinn og bandalagið:
GÆFA SÉ RÓMVERJUM og lýð Gyðinga á sjó og á landi að eilífu; og fjarri sé þeim sverð og óvinur.
En ef stríð kemur fyrst yfir Rómverja eða einhverja bandamanna þeirra í öllum yfirráðum þeirra,
skal þjóð Gyðinga hjálpa þeim eftir því sem tíminn krefur, af öllu hjarta sínu.
Og eigi skulu þeir gefa þeim, meðan þeir berjast, né birgja þá að hveiti eða vopnum eða fé eða skipum, eins og Rómverjum hefur gott þótt; og þeir skulu hlýða boðum þeirra án þess að taka nokkuð af þeim.
Á sama hátt og ef stríð kemur fyrst yfir þjóð Gyðinga, skulu Rómverjar hjálpa þeim af öllu hjarta sínu, eftir því sem tíminn leyfir þeim.
Og eigi skal þeim, sem þeim koma til hjálpar, gefið verða hveiti eða vopn eða fé eða skip, eins og Rómverjum hefur gott þótt; og þeir skulu halda boð þeirra án svika.
Samkvæmt þessum greinum gjörðu Rómverjar sáttmála við lýð Gyðinga.
Og ef annar hvor aðilinn vill eftir þetta bæta við þessar greinar eða taka nokkuð burt, mega þeir gjöra það að vild sinni; og hvað sem þeir bæta við eða taka burt, skal staðfest vera.
Enn fremur höfum vér ritað Demetríusi konungi um það illa, sem hann hefur gjört þeim, og sagt: „Hví hefur þú gjört ok þitt þungt á vinum vorum og bandamönnum, Gyðingum?
Ef þeir því koma aftur til vor og kvarta undan þér, munum vér veita þeim rétt og heyja stríð gegn þér á sjó og landi.“