Á hundraðasta og fimmtugasta og fyrsta ári fór Demetríus Selevkusson frá borginni Róm og kom með fáum mönnum til borgar við sjávarströnd og ríkti þar.
Og svo bar við, er hann gekk inn í konungshús feðra sinna, að herinn tók Antíokkus og Lýsías til að færa þá til hans.
Og er hann vissi það, sagði hann: „Lát mig eigi sjá ásjónu þeirra.“
Og herinn drap þá. Og Demetríus settist í hásæti ríkis síns.
Og til hans komu hinir óguðlegu og guðlausu menn af Ísrael, og Alkímus var í broddi fylkingar þeirra, sem æskti að verða æðsti prestur.
Og þeir ákærðu lýðinn við konunginn og sögðu: „Júdas og bræður hans hafa eytt öllum vinum þínum, og hann hefur rekið oss burt af landi voru.
Send nú því einhvern mann, sem þú treystir, og lát hann fara og sjá alla þá eyðingu, sem hann hefur valdið meðal vor og í löndum konungsins; og lát hann refsa öllum vinum hans og hjálparmönnum þeirra.“
Þá valdi konungurinn Bakkídes, einn af vinum sínum, sem stjórnaði handan hins mikla fljóts í ríkinu og var konunginum trúr; og hann sendi hann
til að sjá þá eyðingu, sem Júdas hafði valdið; og hinn óguðlega Alkímus gjörði hann að æðsta presti og bauð honum að hefna á börnum Ísraels.
Og þeir risu upp og komu með miklum her til Júdalands; og þeir sendu sendiboða og töluðu til Júdasar og bræðra hans friðsamlegum orðum í svikum.
En þeir gáfu engan gaum að orðum þeirra, því að þeir sáu, að þeir voru komnir með miklum her.
Þá safnaðist til Alkímusar og Bakkídesar flokkur fræðimanna til að krefjast þess, sem rétt væri,
og fyrstir Assídearnir, sem voru meðal barna Ísraels, og þeir leituðu friðar hjá þeim.
Því að þeir sögðu: „Maður, sem prestur er af sæði Arons, er kominn; hann mun eigi svíkja oss.“
Og hann talaði friðsamlega við þá og sór þeim og sagði: „Vér munum ekkert mein gjöra yður né vinum yðar.“
Og þeir trúðu honum. Og hann tók sextíu af þeim og drap þá á einum degi, samkvæmt orðinu, sem ritað er:
„Hold heilagra þinna og blóð þeirra hafa þeir úthellt umhverfis Jerúsalem, og enginn var til að greftra þá.“
Þá féll ótti og skjálfti yfir allan lýðinn, því að þeir sögðu: „Enginn sannleikur né réttlæti er meðal þeirra, því að þeir hafa rofið sáttmálann og eiðinn, sem þeir sóru.“
Og Bakkídes flutti herbúðirnar frá Jerúsalem og settist að í Betseka; og hann sendi og tók marga af þeim, sem flúið höfðu frá honum, og nokkra af lýðnum drap hann og kastaði þeim í mikla gryfju.
Þá fól hann Alkímusi landið og skildi eftir hjá honum lið honum til hjálpar. Og Bakkídes fór burt til konungsins.
En Alkímus gjörði það, sem hann gat, til að halda æðsta prestsdómi sínum.
Og þeir, sem ólguðu meðal lýðsins, söfnuðust til hans, og þeir náðu Júdalandi á sitt vald og gjörðu mikið mein í Ísrael.
Og Júdas sá alt hið illa, sem Alkímus og þeir, sem með honum voru, gjörðu börnum Ísraels, miklu meira en heiðingjarnir.
Og hann fór út um allar byggðir Júda alt um kring og hefndi á þeim mönnum, sem fallið höfðu frá; og þeir hættu að fara framar út um landið.
Og Alkímus sá, að Júdas og þeir, sem með honum voru, höfðu yfirhöndina; og hann vissi, að hann gat eigi staðist þá, og hann fór aftur til konungsins og ákærði þá um marga glæpi.
Og konungurinn sendi Nikanor, einn af helstu höfðingjum sínum, sem var mikill óvinur Ísraels, og hann bauð honum að eyða lýðnum.
Og Nikanor kom til Jerúsalem með miklum her, og hann sendi til Júdasar og bræðra hans í svikum með vinsamlegum orðum
og sagði: „Verði engin barátta milli mín og yðar; eg mun koma með fáum mönnum til að sjá ásjónur yðar í friði.“
Og hann kom til Júdasar, og þeir heilsuðust friðsamlega; en óvinirnir voru búnir til að taka Júdas með valdi.
Og það varð Júdasi kunnugt, að hann var kominn til hans með svikum; og hann var mjög hræddur við hann og vildi eigi sjá ásjónu hans framar.
Og Nikanor vissi, að ráð hans var uppgötvað; og hann fór út til að berjast gegn Júdasi nálægt Kafarsalama.
Og af her Nikanors féllu nálega fimm þúsund manns, og þeir flýðu í Davíðsborg.
Og eftir þetta fór Nikanor upp á Síonfjall, og nokkrir prestanna og af lýðnum komu út til að heilsa honum friðsamlega og til að sýna honum brennifórnirnar, sem færðar voru fyrir konunginn.
En hann gjörði gys að þeim og fyrirleit þá og misþyrmdi þeim; og hann talaði dramblátlega
og sór í reiði og sagði: „Nema Júdas og her hans verði seldir í hendur mínar, mun eg brenna þetta hús, jafnskjótt og eg kem aftur í friði.“ Og hann fór út í mikilli heift.
Og prestarnir gengu inn og stóðu frammi fyrir ásjónu altarisins og musterisins, og grátandi sögðu þeir:
„Þú, Drottinn, hefur útvalið þetta hús, að nafn þitt yrði nefnt í því, að það mætti vera hús bænar og grátbeiðni fyrir lýð þinn.
Hefn þín á þessum manni og her hans, og lát þá falla fyrir sverði; minnstu guðlasts þeirra og lát þá eigi lengur halda áfram.“
Þá fór Nikanor út frá Jerúsalem og settist um kyrrt nálægt Betóron; og her frá Sýrlandi bættist við hann.
En Júdas settist að í Adarsa með þrjú þúsund mönnum; og Júdas bað og sagði:
„Drottinn, þegar þeir, sem sendir voru af Sanheríb konungi, lastmæltu þér, gekk engill út og drap af þeim hundrað áttatíu og fimm þúsund.
Eyð eins þessum her frammi fyrir augum vorum í dag, og lát hina vita, að hann hefur illa talað gegn helgidómi þínum; og dæm þú hann eftir illsku hans.“
Og herirnir tókust á á þrettánda degi mánaðarins Adar, og her Nikanors var sigraður, og hann sjálfur féll fyrstur í orustunni.
Og er her hans sá, að Nikanor var fallinn, köstuðu þeir frá sér vopnum sínum og flýðu.
Og þeir eltu þá eins dags ferð frá Adaser alt til Gasara, og þeir blésu í lúðrana á eftir þeim með merkjum.
Og menn komu út úr öllum þorpum Júdeu alt um kring, og þeir hröktu þá með hornunum, og þeir sneru aftur á móti þeim, og þeir voru allir drepnir með sverði, og eigi einn þeirra varð eftir.
Og þeir tóku herfang þeirra sem bráð, og þeir hjuggu af höfuð Nikanors og hægri hönd hans, sem hann hafði dramblátlega rétt út, og þeir fluttu það og hengdu það upp gegnt Jerúsalem.
Og lýðurinn gladdist ákaflega, og þeir héldu þann dag með mikilli gleði.
Og hann ákvað, að þessi dagur skyldi haldinn ár hvert, hinn þrettándi dagur mánaðarins Adar.
Og Júdaland var kyrrt um skamma stund.