Nú fór Antíokkus konungur um hin efri lönd, og hann heyrði, að borgin Elýmais í Persíu væri mjög fræg og auðug að silfri og gulli
og að þar væri afar auðugt hof og gullhlífar og brynjur og skildir, sem Alexander konungur, sonur Filippusar Makedóníumanns, sem fyrstur ríkti í Grikklandi, hafði þar eftir skilið.
Sjá, hann kom og leitaðist við að vinna borgina og ræna hana; en hann fékk það eigi, því að ráðagerðin var kunn orðin þeim, sem í borginni voru.
Og þeir risu gegn honum til orustu, og hann flýði þaðan burt og fór með mikilli hryggð og sneri aftur til Babýloníu.
Og meðan hann var í Persíu, kom maður, sem sagði honum, hvernig herirnir, sem í Júdalandi voru, hefðu verið á flótta reknir
og að Lýsías hefði farið með afar miklu liði og verið á flótta rekinn frammi fyrir ásjónu Gyðinga og að þeir hefðu styrkst af vopnum og liði og gnægð herfangs, sem þeir höfðu fengið úr herbúðunum, sem þeir höfðu eytt,
og að þeir hefðu rifið niður andstyggðina, sem hann hafði sett upp á altarinu í Jerúsalem, og að þeir hefðu umkringt helgidóminn með háum múrum sem áður, og Betsúru, borg hans, sömuleiðis.
Og svo bar við, er konungurinn heyrði þessi orð, að hann laust ótta og hann varð ákaflega hrærður; og hann lagðist í rekkju sína og varð sjúkur af hryggð, af því að honum hafði eigi farnast eins og hann hafði ímyndað sér.
Og hann var þar marga daga, því að mikil hryggð kom meir og meir yfir hann, og hann taldi víst, að hann mundi deyja.
Og hann kallaði á alla vini sína og sagði við þá: „Svefninn er horfinn frá augum mínum, og eg er að þrotum kominn, og hjarta mitt er niður beygt af angist.
Og eg sagði í hjarta mínu: Í hversu mikla þrenging er eg kominn og í hvílík flóð sorgar, þar sem eg nú er — eg sem var ljúfur og elskaður í valdi mínu!
En nú minnist eg þess illa, sem eg hef gjört í Jerúsalem, þaðan sem eg og tók alt herfang gulls og silfurs, sem þar var, og eg sendi til að eyða íbúum Júda án saka.
Eg veit því, að fyrir þá sök hefur þetta ilt mig hent; og sjá, eg ferst af mikilli hryggð í framandi landi.“
Þá kallaði hann á Filippus, einn af vinum sínum, og gjörði hann ríkisstjóra yfir öllu ríki sínu.
Og hann gaf honum kórónuna og skikkju sína og hring sinn, að hann skyldi fara til Antíokkusar sonar síns og ala hann upp til konungdómsins.
Þannig dó Antíokkus konungur þar á hundraðasta og fertugasta og níunda ári.
Og Lýsías skildi, að konungurinn var dáinn, og hann setti Antíokkus son hans til að ríkja, sem hann hafði alið upp ungan; og hann nefndi hann Evpator.
Nú höfðu þeir, sem í kastalanum voru, byrgt Ísraelsmenn inni umhverfis hina heilögu staði, og þeir leituðu stöðugt að gjöra þeim mein og styrkja heiðingjana.
Og Júdas ásetti sér að eyða þeim, og hann kallaði saman allan lýðinn til að setjast um þá.
Og þeir komu saman og settust um þá á hundraðasta og fimmtugasta ári, og þeir gjörðu valslöngur og hervélar.
Og nokkrir hinna umsetnu komust út, og nokkrir óguðlegir menn af Ísrael tengdust þeim.
Og þeir fóru til konungsins og sögðu: „Hversu lengi dregur þú að fullnægja dómi og hefna bræðra vorra?
Vér ákváðum að þjóna föður þínum og gjöra eftir skipunum hans og hlýða boðum hans;
og fyrir það eru menn þjóðar vorrar oss fráhverfir og hafa drepið eins marga af oss og þeir gátu fundið og rænt arfleifðum vorum.
Og eigi hafa þeir aðeins rétt út hönd sína gegn oss, heldur og gegn öllum landamærum vorum.
Og sjá, þeir hafa í dag nálgast kastalann í Jerúsalem til að vinna hann, og þeir hafa víggirt vígið Betsúru;
og nema þú komir skjótt í veg fyrir þá, munu þeir gjöra meira en þetta, og þú munt eigi megna að undiroka þá.“
Nú er konungurinn heyrði þetta, reiddist hann; og hann kallaði saman alla vini sína og höfuðsmenn hers síns og þá, sem yfir riddurunum voru.
Til hans komu og frá öðrum ríkjum og frá eyjum hafsins leiguhermenn.
Og tala hers hans var hundrað þúsund fótgönguliðar og tuttugu þúsund riddarar og þrjátíu og tveir fílar, tamdir til bardaga.
Og þeir fóru um Ídúmeu og nálguðust Betsúru og börðust marga daga og gjörðu hervélar; en þeir gjörðu útrás og brenndu þær í eldi og börðust karlmannlega.
Og Júdas fór frá kastalanum og flutti herbúðirnar til Betsakaram gegnt herbúðum konungsins.
Og konungurinn reis upp fyrir dagsbirtu og lét hersveitir sínar halda hart fram til Betsakaram; og herirnir bjuggu sig til orustu, og þeir blésu í lúðrana.
Og þeir sýndu fílunum blóð vínberja og mórberja til að æsa þá til bardaga.
Og þeir skiptu dýrunum niður á hersveitirnar, og við hvern fíl stóð þúsund manna í hringabrynjum og með eirhjálma á höfði; og fimm hundruð riddarar, skipaðir í röð, voru valdir við hvert dýr.
Þessir voru fyrirfram þar sem dýrið var, og hvert sem það fór, fóru þeir, og þeir viku eigi frá því.
Og á dýrinu voru sterkir tréturnar, sem huldu hvert þeirra, og hervélar á þeim, og á hverjum þrjátíu og tveir hraustir menn, sem börðust ofan af; og Indverji til að stýra dýrinu.
Og hina riddarana setti hann hérna megin og hinum megin á báðum vængjum, með lúðra til að hvetja herinn og til að reka áfram þá, sem þéttir stóðu í hersveitum hans.
Nú er sólin skein á gullskildina og eirskildina, ljómuðu fjöllin af þeim, og þeir skinu sem eldkyndlar.
Og hluti af her konungsins var greindur á hinum háu fjöllum og hinn hlutinn á láglendinu; og þeir héldu fram varlega og skipulega.
Og allir íbúar landsins skulfu við gný fjölda þeirra og göngu liðsins og glamur vopnanna, því að herinn var afar mikill og sterkur.
Og Júdas og her hans nálguðust til orustu, og af her konungsins féllu sex hundruð manns.
Og Eleasar Sárason sá eitt dýranna búið beislisbúnaði konungsins, og það var hærra en hin dýrin; og honum virtist, að konungurinn væri á því.
Og hann lagði sjálfan sig í hættu til að frelsa lýð sinn og afla sér eilífs nafns.
Og hann hljóp djarflega upp að því mitt í hersveitinni og drap til hægri handar og til vinstri, og þeir féllu fyrir honum hérna megin og hinum megin.
Og hann gekk milli fóta fílsins og kom sér undir hann og drap hann; og hann féll til jarðar ofan á hann, og þar dó hann.
Þá sáu þeir styrk konungsins og grimmd hers hans og sneru frá þeim.
En her konungsins fór upp gegn þeim til Jerúsalem, og her konungsins setti tjöld sín gegnt Júdeu og Síonfjalli.
Og hann gjörði frið við þá, sem í Betsúru voru; og þeir gengu út úr borginni, af því að þeir höfðu engar vistir, þar sem þeir voru þar innilokaðir, því að það var hvíldarár landsins.
Og konungurinn tók Betsúru, og hann setti þar varðlið til að gæta hennar.
Og hann sneri her sínum gegn helgidóminum marga daga, og hann setti þar upp valslöngur og hervélar og áhöld til að kasta eldi og vélar til að kasta steinum og spjótum og stykki til að skjóta örvum, og slöngur.
Og þeir gjörðu og vélar gegn vélum þeirra, og þeir börðust marga daga.
En engar vistir voru í borginni, af því að það var sjöunda árið; og þeir, sem dvalist höfðu í Júdeu af þeim, sem komu frá þjóðunum, höfðu etið leifar alls þess, sem geymt hafði verið.
Og í hinum heilögu stöðum urðu eftir aðeins fáir, því að hungrið hafði yfirbugað þá; og þeir tvístruðust hver til síns staðar.
Nú heyrði Lýsías, að Filippus, sem Antíokkus konungur hafði, meðan hann lifði, skipað til að ala upp Antíokkus son sinn og til að ríkja sem konungur,
væri kominn aftur frá Persíu og Medíu með hernum, sem með honum fór, og að hann leitaðist við að taka að sér málefni ríkisins.
Fyrir því flýtti hann sér að fara og segja við konunginn og við höfuðsmenn hersins: „Vér þverrum daglega, og vistaforði vor er lítill, og staðurinn, sem vér sitjum um, er sterkur, og oss ber að skipa málefnum ríkisins.
Komum því nú að samkomulagi við þessa menn og gjörum frið við þá og við alla þjóð þeirra,
og gjörum við þá sáttmála, að þeir megi lifa eftir sínum eigin lögum sem áður. Því að sakir þess að vér fyrirlitum lög þeirra, hafa þeir reiðst og gjört alt þetta.“
Og tillagan var þóknanleg í augum konungsins og höfðingjanna; og hann sendi til þeirra til að gjöra frið, og þeir tóku honum.
Og konungurinn og höfðingjarnir sóru þeim, og þeir gengu út úr víginu.
Þá gekk konungurinn inn á Síonfjall og sá styrk staðarins; og hann rauf skjótt eiðinn, sem hann hafði svarið, og gaf skipun um að rífa niður múrinn alt um kring.
Og hann fór í skyndi burt og sneri aftur til Antíokkíu, þar sem hann fann Filippus ráðandi borginni; og hann barðist gegn honum og tók borgina.