Nú bar svo við, er þjóðirnar umhverfis heyrðu, að altarið og helgidómurinn væru upp byggð sem áður, að þær reiddust ákaflega.
Og þær hugðust eyða kynslóð Jakobs, sem meðal þeirra var, og þær tóku að drepa nokkra af lýðnum og ofsækja þá.
Þá barðist Júdas gegn börnum Esaú í Ídúmeu og gegn þeim, sem voru í Akrabatane, af því að þeir sátu um Ísraelsmenn alt um kring; og hann olli miklu manndrápi meðal þeirra.
Og hann minntist illsku barna Beans, sem voru lýðnum snara og hrösunarhella með því að sitja fyrir þeim á veginum.
Og þeir voru byrgðir inni af honum í turnum, og hann réðst á þá og helgaði þá algjörri eyðingu og brenndi turna þeirra í eldi og alla, sem í þeim voru.
Þá fór hann yfir til Ammonssona, þar sem hann fann öflugt lið og margt fólk, og Tímóteus var höfðingi þeirra.
Og hann háði margar orustur við þá, og þeir voru sigraðir frammi fyrir augum hans, og hann laust þá.
Og hann tók borgina Gaser og þorp hennar og sneri aftur til Júdeu.
Og heiðingjarnir, sem í Gíleað voru, söfnuðust saman gegn Ísraelsmönnum, sem í héruðum þeirra voru, til að eyða þeim; og þeir flýðu inn í virkið Dateman.
Og þeir sendu bréf til Júdasar og bræðra hans og sögðu: „Heiðingjarnir, sem umhverfis oss eru, hafa safnast saman gegn oss til að eyða oss,
og þeir búa sig til að koma og taka virkið, sem vér höfum flúið í; og Tímóteus er höfðingi hers þeirra.
Kom því nú og frelsa oss úr höndum þeirra, því að margir af oss eru drepnir.
Og allir bræður vorir, sem voru á stöðum Túbíns, eru drepnir; og þeir hafa burt flutt konur þeirra og börn þeirra herleidd og tekið herfang þeirra, og þeir hafa drepið þar nálega þúsund manns.“
Og meðan þeir voru enn að lesa þessi bréf, sjá, þá komu aðrir sendiboðar úr Galíleu með rifin klæði, sem sögðu á þessa leið
og kváðu, að menn frá Ptólemais og frá Týrus og frá Sídon hefðu safnast saman gegn þeim, og öll Galílea væri full af útlendingum, til þess að eyða oss.
Er Júdas og allur lýðurinn heyrðu þessi orð, kom mikill söfnuður saman til að ráðgast um, hvað þeir skyldu gjöra fyrir bræður sína, sem í nauðum voru og af þeim ofsóttir.
Og Júdas sagði við Símon bróður sinn: „Vel þér menn og far og frelsa bræður þína í Galíleu; en eg og Jónatan bróðir minn munum fara til Gíleaðlands.“
Og hann skildi eftir Jósef Sakaríasson og Asarías sem höfuðsmenn lýðsins með leifum hersins í Júdeu til að gæta hennar,
og hann bauð þeim og sagði: „Takið að yður umsjón þessa lýðs, en hefjið ekkert stríð gegn heiðingjunum, uns vér komum aftur.“
Nú voru þrjú þúsund manns ætluð Símoni til að fara til Galíleu, og átta þúsund Júdasi til að fara til Gíleaðlands.
Og Símon fór til Galíleu og háði margar orustur við heiðingjana; og heiðingjarnir voru sigraðir frammi fyrir ásjónu hans, og hann elti þá alt að hliði Ptólemais.
Og þar féllu af heiðingjunum nálega þrjú þúsund manns, og hann tók herfang þeirra.
Og hann tók með sér þá, sem voru í Galíleu og í Arbattis, ásamt konum þeirra og börnum og öllu, sem þeir áttu, og hann leiddi þá til Júdeu með mikilli gleði.
Og Júdas Makkabeus og Jónatan bróðir hans fóru yfir Jórdan og gengu þriggja daga ferð um eyðimörkina.
Og Nabateamenn mættu þeim og tóku þeim friðsamlega og sögðu þeim alt, sem hent hafði bræður þeirra í Gíleaðlandi,
og að margir þeirra væru byrgðir inni í Barasa og í Bosor og í Alíma og í Kasfor og í Maget og í Karnaím — allar þessar sterkar og miklar borgir —
já, og að þeir væru byrgðir inni í hinum borgum Gíleaðs og að þeir hefðu ákveðið að leiða her sinn daginn eftir nærri þessum borgum og taka þær og eyða þeim öllum á einum degi.
Þá sneri Júdas og her hans skyndilega göngu sinni út í eyðimörkina til Bosor og tók borgina; og hann drap hvern karlmann með sverðseggjum og tók alt herfang þeirra og brenndi hana í eldi.
Og þeir fóru þaðan um nótt og gengu, uns þeir komu að virkinu.
Og svo bar við snemma morguns, er þeir hófu upp augu sín, sjá, þá var þar fólk óteljandi, sem bar stiga og hervélar til að vinna virkið og ráðast á þá.
Og Júdas sá, að bardaginn var hafinn og að ópið úr orustunni steig upp til himins sem lúðurhljómur og mikið óp úr borginni.
Og hann sagði við her sinn: „Berjist í dag fyrir bræður yðar.“
Og hann kom með þremur flokkum að baki þeim, og þeir blésu í lúðra sína og hrópuðu í bæn.
Og her Tímóteusar skildi, að þetta var Makkabeus, og þeir flýðu burt frammi fyrir ásjónu hans; og þeir ollu miklu manndrápi meðal þeirra, og af þeim féllu þann dag nálega átta þúsund manns.
Og Júdas sneri til Maspa og réðst á hana og tók hana, og hann drap hvern karlmann hennar og tók herfang hennar og brenndi hana í eldi.
Þaðan hélt hann og tók Kasbon og Maget og Bosor og hinar borgir Gíleaðs.
En eftir þetta safnaði Tímóteus öðrum her og setti herbúðir gegnt Rafon handan lækjarins.
Og Júdas sendi menn til að kanna herinn, og þeir báru honum orð og sögðu: „Allar þjóðirnar, sem umhverfis oss eru, hafa safnast til hans, afar mikill her;
og þeir hafa leigt Arabana sér til hjálpar, og þeir hafa sett tjöld sín handan lækjarins, reiðubúnir að koma til orustu við þig.“ Og Júdas fór til móts við þá.
Og Tímóteus sagði við höfuðsmenn hers síns: „Þegar Júdas og her hans nálgast lækinn, þá munum vér eigi megna að standast hann, ef hann fer fyrstur yfir til vor, því að hann mun vissulega sigra oss.
En sé hann hræddur við að fara yfir og setji herbúðir hinum megin árinnar, þá munum vér fara yfir til þeirra og sigra hann.“
Nú er Júdas nálgaðist lækinn, setti hann fræðimenn lýðsins við lækinn og bauð þeim og sagði: „Látið engan mann verða eftir, heldur komi allir til orustu.“
Og hann fór fyrstur yfir til þeirra og allur lýðurinn á eftir honum; og allir heiðingjarnir voru sigraðir frammi fyrir þeim, og þeir köstuðu frá sér vopnum sínum og flýðu til hofsins, sem var í Karnaím.
Og hann tók þá borg, og hofið brenndi hann í eldi með öllu, sem í því var; og Karnaím var undirokuð og gat eigi staðist ásjónu Júdasar.
Og Júdas safnaði saman öllum Ísraelsmönnum, sem voru í Gíleaðlandi, frá hinum minnsta til hins mesta, og konum þeirra og börnum, afar miklum her, til að fara til Júdalands.
Og þeir komu alt til Efron; nú var þetta mikil borg, sem stóð við veginn, rammlega víggirt, og eigi var unnt að víkja frá henni til hægri né vinstri, heldur lá vegurinn í gegnum hana miðja.
Og þeir, sem í borginni voru, lokuðu sig inni og byrgðu hliðin með steinum; og Júdas sendi til þeirra friðsamleg orð
og sagði: „Látið oss fara um land yðar til að komast til lands vors, og enginn maður mun yður mein gjöra; vér munum aðeins fara fótgangandi í gegn.“ En þeir vildu eigi opna þeim.
Þá bauð Júdas að láta kunngjöra í herbúðunum, að hver maður skyldi ráðast á þar sem hann var staddur.
Og menn hersins nálguðust, og hann sótti að borginni allan daginn og alla nóttina, og borgin var seld í hendur hans.
Og þeir drápu hvern karlmann með sverðseggjum, og hann jafnaði borgina við jörðu og tók herfang hennar og fór um alla borgina yfir þá, sem drepnir voru.
Þá fóru þeir yfir Jórdan til hinnar miklu sléttu, sem er gegnt Betsan.
Og Júdas safnaði saman hinum öftustu og áminnti lýðinn alla leiðina, uns þeir komu til Júdalands.
Og þeir fóru upp á Síonfjall með gleði og fögnuði og færðu brennifórnir, af því að eigi einn af þeim hafði fallið, uns þeir sneru aftur í friði.
Nú á þeim dögum, er Júdas og Jónatan voru í Gíleaðlandi og Símon bróðir hans í Galíleu fyrir framan Ptólemais,
heyrðu Jósef Sakaríasson og Asarías, höfuðsmaður hermannanna, um hinn góða árangur og orusturnar, sem háðar höfðu verið.
Og hann sagði: „Öflum og vér oss nafns, og förum og berjumst gegn heiðingjunum, sem umhverfis oss eru.“
Og hann gaf skipun þeim, sem í her hans voru, og þeir héldu til Jamníu.
Og Gorgías og menn hans fóru út úr borginni til að heyja orustu við þá.
Og Jósef og Asarías voru á flótta reknir og eltir alt til landamæra Júdeu; og þar féllu þann dag af lýð Ísraels um tvö þúsund manns, og mikið tjón varð meðal lýðsins,
af því að þeir hlýddu eigi Júdasi og bræðrum hans og hugðu, að þeir mundu karlmannlega breyta.
En þeir voru eigi af sæði þeirra manna, sem hjálpræðið kom fyrir til Ísraels.
Og menn Júda voru mjög mikillaðir í augum alls Ísraels og allra þjóðanna, þar sem nafn þeirra heyrðist.
Og lýðurinn safnaðist til þeirra með fagnaðarópum.
Þá fóru Júdas og bræður hans út og réðust á börn Esaú í landinu til suðurs, og hann tók Hebron og þorp hennar; og hann brenndi múra hennar og turnana alt um kring.
Og hann flutti herbúðir sínar til að fara til lands útlendinganna, og hann fór um Samaríu.
Á þeim degi féllu nokkrir prestar í orustu, er þeir fóru út óráðnir til bardaga af löngun til að breyta karlmannlega.
Og Júdas sneri til Asdóds í land útlendinganna, og hann reif niður ölturu þeirra og brenndi líkneski guða þeirra í eldi; og hann tók herfang borganna og sneri aftur til Júdalands.