Þá tók Gorgías fimm þúsund manna og þúsund af hinum bestu riddurum, og þeir fóru úr herbúðunum um nótt,
að þeir mættu koma yfir herbúðir Gyðinga og lemja þá skyndilega; og mennirnir úr kastalanum voru leiðsögumenn þeirra.
Og Júdas frétti það og reis upp, hann og hinir hraustu menn, til að ráðast á herafla konungsins, sem var í Emmaus.
Því að enn var herinn dreifður frá herbúðunum.
Og Gorgías kom um nótt í herbúðir Júdasar og fann engan mann, og hann leitaði þeirra í fjöllunum; því að hann sagði: „Þessir menn flýja oss.“
Og er dagur rann, sýndi Júdas sig á sléttlendinu með aðeins þrjú þúsund manns, sem hvorki höfðu brynjur né sverð.
Og þeir sáu herbúðir heiðingjanna, að þær voru sterkar, og mennina í brynjum og riddarana umhverfis þá; og þessir voru vanir hernaði.
Og Júdas sagði við mennina, sem með honum voru: „Óttist eigi fjölda þeirra, og hræðist eigi árás þeirra.
Minnist þess, hvernig feður vorir frelsuðust í Rauðahafinu, þegar Faraó elti þá með miklum her.
Og hrópum nú til himins, og Drottinn mun miskunna oss og minnast sáttmála feðra vorra og eyða þessum her frammi fyrir ásjónu vorri í dag;
og allar þjóðir munu vita, að til er sá, sem endurleysir og frelsar Ísrael.“
Og útlendingarnir hófu upp augu sín og sáu þá koma gegn sér.
Og þeir fóru út úr herbúðunum til orustu, og þeir, sem með Júdasi voru, blésu í lúðurinn.
Og þeir tókust á, og heiðingjarnir voru brotnir á bak aftur og flýðu út á sléttlendið.
En allir hinir öftustu af þeim féllu fyrir sverði, og þeir eltu þá alt til Geseron og alt til sléttna Ídúmeu og Asdóds og Jamníu; og þar féllu af þeim að tölu þrjú þúsund manns.
Og Júdas sneri aftur með her sínum, sem honum fylgdi,
og hann sagði við lýðinn: „Verið eigi gráðugir í herfangið, því að stríð er framundan oss;
og Gorgías og her hans eru nálægt oss í fjallinu. En standið nú gegn óvinum vorum og steypið þeim, og þér skuluð taka herfangið síðar með öryggi.“
Og er Júdas var að mæla þessi orð, sjá, þá birtist hluti þeirra og gægðist fram af fjallinu.
Og Gorgías sá, að menn hans voru á flótta og að þeir höfðu lagt eld í herbúðirnar; því að reykurinn, sem sást, sagði til um það, sem gjörst hafði.
Og er þeir sáu þetta, greip þá mikill ótti, þar sem þeir sáu jafnframt Júdas og her hans á sléttlendinu reiðubúna til bardaga.
Þeir flýðu því allir burt inn í land útlendinganna.
Og Júdas sneri aftur til að taka herfang herbúðanna, og þeir fengu mikið gull og silfur og blátt silki og sjávarpurpura og mikil auðæfi.
Og er þeir sneru heim, sungu þeir lofsöng og blessuðu Guð á himnum, því að hann er góður, því að miskunn hans varir að eilífu.
Þannig hlaut Ísrael mikla frelsun þann dag.
Og þeir af útlendingunum, sem undan komust, fóru og sögðu Lýsíasi alt, sem gjörst hafði.
Og er hann heyrði þetta, varð hann agndofa og hugfallinn, því að hlutirnir höfðu eigi tekist í Ísrael eftir hans skapi og eins og konungurinn hafði boðið.
Á næsta ári safnaði Lýsías því saman sextíu þúsundum valinna manna og fimm þúsund riddurum, að hann mætti leggja þá undir sig.
Og þeir komu til Júdeu og settu tjöld sín í Betóron, og Júdas mætti þeim með tíu þúsund mönnum.
Og þeir sáu, að herinn var sterkur, og hann bað og sagði: „Blessaður ert þú, frelsari Ísraels, sem braust ofurefli hins máttuga fyrir hönd Davíðs, þjóns þíns, og ofurseldir herbúðir útlendinganna í hendur Jónatans Sálssonar og skjaldsveins hans.
Lok þennan her inni í höndum lýðs þíns Ísraels, og lát þá verða til skammar í liði sínu og riddurum sínum.
Slá þá ótta og lát dirfsku styrks þeirra dvína, og lát þá skjálfa við sína eigin eyðing.
Steyp þeim með sverði þeirra, sem þig elska; og lát alla, sem nafn þitt þekkja, lofa þig með ljóðum.“
Og þeir tókust á, og af her Lýsíasar féllu fimm þúsund manns.
Og er Lýsías sá, að menn hans voru á flótta og hversu djarfir Gyðingarnir voru og að þeir voru reiðubúnir annaðhvort að lifa eða deyja karlmannlega, fór hann til Antíokkíu og valdi hermenn, að þeir mættu koma aftur til Júdeu með meira liði.
Þá sögðu Júdas og bræður hans: „Sjá, óvinir vorir eru sigraðir; förum nú upp til að hreinsa hina heilögu staði og gjöra við þá.“
Og allur herinn safnaðist saman, og þeir fóru upp á Síonfjall.
Og þeir sáu helgidóminn auðan og altarið vanhelgað og hliðin brennd og runna vaxa upp í forgörðunum sem í skógi eða á fjöllunum og herbergin við musterið niður rifin.
Og þeir rifu klæði sín og hófu mikið harmakvein og létu ösku á höfuð sér
og féllu fram á ásjónur sínar til jarðar, og þeir blésu í viðvörunarlúðrana og hrópuðu til himins.
Þá skipaði Júdas menn til að berjast gegn þeim, sem í kastalanum voru, uns þeir hefðu hreinsað hina heilögu staði.
Og hann valdi presta án lýta, hverra vilji var settur á lögmál Guðs;
og þeir hreinsuðu hina heilögu staði og báru burt steinana, sem saurgaðir höfðu verið, á óhreinan stað.
Og hann íhugaði um brennifórnaraltarið, sem vanhelgað hafði verið, hvað hann skyldi við það gjöra.
Og gott ráð kom þeim í hug: að rífa það niður, svo að það yrði þeim eigi til háðungar, af því að heiðingjarnir höfðu saurgað það; og þeir rifu það því niður.
Og þeir lögðu steinana á musterisfjallinu á hentugum stað, uns spámaður kæmi og gæfi svar um þá.
Þá tóku þeir óhöggna steina samkvæmt lögmálinu og byggðu nýtt altari eins og hið fyrra,
og þeir byggðu upp hina heilögu staði og það, sem inni í musterinu var; og þeir helguðu musterið og forgarðana.
Og þeir gjörðu ný heilög ker og báru inn ljósastikuna og reykelsisaltarið og borðið inn í musterið.
Og þeir lögðu reykelsi á altarið og kveiktu á lömpunum, sem á ljósastikunni voru, og þeir gáfu ljós í musterinu.
Og þeir settu brauðin á borðið og hengdu upp fortjöldin og luku öllum verkunum, sem þeir höfðu byrjað að gjöra.
Og þeir risu upp fyrir morgun á tuttugasta og fimmta degi hins níunda mánaðar — það er mánuðurinn Kaslev — á hundraðasta og fertugasta og áttunda ári.
Og þeir færðu fórn samkvæmt lögmálinu á hinu nýja brennifórnaraltari, sem þeir höfðu gjört.
Á sama tíma og á sama degi og heiðingjarnir höfðu saurgað það, var það vígt að nýju með ljóðum og hörpum og gígjum og skálabumbum.
Og allur lýðurinn féll fram á ásjónur sínar og tilbað og blessaði til himins þann, sem hafði látið þeim vel farnast.
Og þeir héldu vígslu altarisins í átta daga, og þeir færðu brennifórnir með gleði og þakkarfórnir og lofgjörðarfórnir.
Og þeir skreyttu framhlið musterisins með gullkórónum og skjöldum, og þeir endurnýjuðu hliðin og herbergin og hengdu hurðir á þau.
Og afar mikil gleði varð meðal lýðsins, og háðung heiðingjanna var burt snúin.
Og Júdas og bræður hans og allur söfnuður Ísraels ákváðu, að dagur vígslu altarisins skyldi haldinn á sínum tíma ár frá ári í átta daga, frá tuttugasta og fimmta degi mánaðarins Kaslev, með gleði og fögnuði.
Þeir byggðu og á þeim tíma upp Síonfjall með háum múrum og sterkum turnum alt um kring, svo að heiðingjarnir kæmu eigi nokkru sinni og tryðju það niður sem áður.
Og hann setti þar varðlið til að gæta þess, og hann víggirti það til að tryggja Betsúru, að lýðurinn hefði vörn gegn Ídúmeu.