Þá reis Júdas sonur hans, sem Makkabeus var kallaður, upp í hans stað.
Og allir bræður hans hjálpuðu honum og allir þeir, sem tengst höfðu föður hans; og þeir háðu með gleði orustu Ísraels.
Og hann aflaði lýð sínum mikils heiðurs og íklæddist brynju sem risi og gyrti sig hervopnum sínum í orustum og varði herbúðirnar með sverði sínu.
Í gjörðum sínum var hann sem ljón og sem ljónshvolpur, er öskrar eftir bráð sinni.
Og hann elti hina óguðlegu og leitaði þá uppi, og þá, sem hrelldu lýð hans, brenndi hann í eldi.
Og óvinir hans hröktust burt af ótta við hann, og allir illgjörðamenn urðu hrelldir; og hjálpræðið heppnaðist í hendi hans.
Og hann hryggði marga konunga og gladdi Jakob með verkum sínum, og minning hans er blessuð að eilífu.
Og hann fór um borgir Júda og eyddi hinum óguðlegu úr þeim og sneri reiðinni burt frá Ísrael.
Og hann varð frægur alt til ystu endimarka jarðarinnar, og hann safnaði saman þeim, sem að farast voru.
Og Apollóníus safnaði saman heiðingjunum og fjölmennum og miklum her frá Samaríu til að hefja stríð gegn Ísrael.
Og Júdas skildi það og fór út til móts við hann; og hann steypti honum og drap hann; og margir féllu vegnir, en hinir flýðu burt.
Og hann tók herfang þeirra, og Júdas tók sverð Apollóníusar og barðist með því alla ævi sína.
Og Seron, hershöfðingi hersins í Sýrlandi, heyrði, að Júdas hefði safnað saman flokki hinna trúu og söfnuði með sér,
og hann sagði: „Eg mun afla mér nafns og verða vegsamaður í ríkinu og steypa Júdasi og þeim, sem með honum eru og fyrirlitið hafa boð konungsins.“
Og hann bjó sig; og her hinna óguðlegu fór upp með honum, öflugt lið, til að hefna á börnum Ísraels.
Og þeir nálguðust alt til Betóron, og Júdas fór út til móts við hann með litlum flokki.
En er þeir sáu herinn koma á móti sér, sögðu þeir við Júdas: „Hvernig munum vér, svo fáir, megna að berjast gegn svo miklum og sterkum fjölda? Og vér erum að þrotum komnir af föstu í dag.“
Og Júdas sagði: „Auðvelt er, að margir séu lokaðir inni í höndum fárra; og enginn munur er í augum Guðs himinsins að frelsa með miklum fjölda eða með litlum flokki.
Því að sigur í stríði er eigi undir fjölda hersins kominn, heldur kemur styrkurinn af himni.
Þeir koma gegn oss með ósvífnum fjölda og með drambi til að eyða oss og konum vorum og börnum vorum og til að taka herfang vort.
En vér munum berjast fyrir lífi voru og lögum vorum;
og Drottinn sjálfur mun steypa þeim frammi fyrir ásjónu vorri; en þér, óttist þá eigi.“
Og jafnskjótt og hann hafði lokið máli sínu, réðst hann skyndilega á þá; og Seron og her hans voru steyptir frammi fyrir honum.
Og hann elti hann niður hlíðina frá Betóron alt til sléttlendisins, og þar féllu af þeim átta hundruð manns, en hinir flýðu inn í land Filistanna.
Og ótti við Júdas og bræður hans og skelfing við þá féll yfir allar þjóðirnar umhverfis þá.
Og frægð hans barst til konungsins, og allar þjóðir sögðu frá orustum Júdasar.
Nú er Antíokkus konungur heyrði þessi orð, reiddist hann í huga sínum; og hann sendi og safnaði herafla alls ríkis síns, afar sterkum her.
Og hann opnaði fjárhirslu sína og greiddi hernum mála fyrir eitt ár; og hann bauð þeim, að þeir skyldu vera reiðubúnir til alls.
Og hann sá, að fé fjársjóða hans þraut og að skattar landsins voru litlir sakir sundurþykkjunnar og hins illa, sem hann hafði leitt yfir landið, til þess að hann mætti nema burt lög fornra tíma;
og hann óttaðist, að hann hefði eigi nóg sem áður til útgjalda og gjafa, sem hann hafði áður gefið með örlátri hendi; því að hann hafði verið gnóglátari en konungarnir, sem á undan honum voru.
Og hann var í mikilli ráðaþröng og ásetti sér að fara til Persíu og taka skatta landanna og safna miklu fé.
Og hann skildi eftir Lýsías, tignarmann af konungsætt, til að hafa umsjón með málum ríkisins frá fljótinu Efrat alt til Egyptalandsár,
og til að ala upp Antíokkus son sinn, uns hann kæmi aftur.
Og hann fékk honum helming hersins og fílana; og hann fól honum umsjón með öllu, sem hann vildi láta gjöra, og með íbúum Júdeu og Jerúsalem,
og að hann skyldi senda her gegn þeim til að eyða og uppræta styrk Ísraels og leifar Jerúsalem og til að afmá minningu þeirra af þeim stað,
og að hann skyldi setja útlendinga til að búa á öllum landamærum þeirra og skipta landi þeirra með hlutkesti.
Konungurinn tók því helming hersins, sem eftir var, og fór frá Antíokkíu, höfuðborg ríkis síns, á hundraðasta og fertugasta og sjöunda ári; og hann fór yfir fljótið Efrat og fór um hin efri lönd.
Þá valdi Lýsías Ptólemeus Dórýmenusson og Nikanor og Gorgías, máttuga menn af vinum konungsins,
og hann sendi með þeim fjörutíu þúsund manna og sjö þúsund riddara til að fara inn í Júdaland og eyða því samkvæmt skipun konungsins.
Þeir fóru því af stað með öllu liði sínu og komu og settu herbúðir sínar nálægt Emmaus á sléttlendinu.
Og kaupmenn landanna heyrðu frægð þeirra; og þeir tóku silfur og gull í gnægð og þjóna, og þeir komu í herbúðirnar til að kaupa börn Ísraels sem þræla; og við þá bættust liðsveitir frá Sýrlandi og frá landi útlendinganna.
Og Júdas og bræður hans sáu, að hið illa margfaldaðist og að herirnir nálguðust landamæri þeirra; og þeir vissu um skipanirnar, sem konungurinn hafði gefið, að eyða lýðnum og afmá hann með öllu.
Og þeir sögðu hver við annan: „Reisum við hina lágu stöðu lýðs vors, og berjumst fyrir lýð vorn og helgidóm vorn.“
Og söfnuðurinn var saman kallaður, að þeir mættu vera reiðubúnir til orustu og að þeir mættu biðja og æskja miskunnar og meðaumkunar.
Nú var Jerúsalem óbyggð og sem eyðimörk; enginn af börnum hennar gekk inn eða út; og helgidómurinn var fótum troðinn; og börn útlendinga voru í kastalanum, þar var bústaður heiðingjanna; og gleðin var burt tekin frá Jakob, og pípan og harpan þögnuðu þar.
Og þeir söfnuðust saman og komu til Maspa gegnt Jerúsalem, því að í Maspa hafði áður verið bænastaður í Ísrael.
Og þeir föstuðu þann dag og klæddust hærusekk og létu ösku á höfuð sér og rifu klæði sín.
Og þeir opnuðu bækur lögmálsins, sem heiðingjarnir leituðu í að líkingum skurðgoða sinna.
Og þeir báru fram prestaskrúðann og frumgróðann og tíundirnar og vöktu upp nasírea, sem lokið höfðu dögum sínum,
og þeir hrópuðu hárri röddu til himins og sögðu: „Hvað skulum vér gjöra við þetta, og hvert skulum vér flytja það?
Því að helgidómar þínir eru fótum troðnir og vanhelgaðir, og prestar þínir eru í sorg og niður lægðir.
Og sjá, þjóðirnar eru saman komnar gegn oss til að eyða oss; þú veist, hvað þær ætla oss.
Hvernig munum vér megna að standast fyrir ásjónu þeirra, nema þú, Guð, hjálpir oss?“
Þá blésu þeir í lúðra og hrópuðu hárri röddu.
Og eftir þetta skipaði Júdas höfuðsmenn yfir lýðnum, yfir þúsundum og yfir hundruðum og yfir fimmtíu og yfir tíu.
Og hann sagði þeim, sem voru að byggja hús eða höfðu fest sér konur eða voru að planta víngarða eða voru hræddir, að þeir skyldu hverfa hver til síns húss samkvæmt lögmálinu.
Þeir fluttu því herbúðirnar og settust að sunnan við Emmaus.
Og Júdas sagði: „Gyrðið yður og verið hraustir menn og verið reiðubúnir að morgni, að þér megið berjast við þessar þjóðir, sem saman eru komnar gegn oss til að eyða oss og helgidómi vorum.
Því að oss er betra að deyja í orustu en að sjá hið illa yfir þjóð vorri og yfir helgidómunum.
En eins og vilji Guðs á himnum verður, svo verði það.“