Á þeim dögum reis upp Mattatías, sonur Jóhannesar, sonar Símeons, prestur af sonum Jóaríbs, frá Jerúsalem; og hann bjó á fjallinu Modín.
Og hann átti fimm sonu: Jóhannes, sem kallaður var Gaddis;
og Símon, sem kallaður var Þasí;
og Júdas, sem nefndur var Makkabeus;
og Eleasar, sem kallaður var Abaron; og Jónatan, sem kallaður var Appus.
Þessir sáu það illa, sem gjört var meðal lýðs Júda og í Jerúsalem.
Og Mattatías sagði: „Vei mér! Hví fæddist eg til að sjá eyðing lýðs míns og eyðing hinnar heilögu borgar og til að búa þar, þegar hún er seld í hendur óvinanna?
Hinir heilögu staðir eru komnir í hendur útlendinga; musteri hennar er orðið sem maður án heiðurs.
Ker dýrðar hennar eru burt flutt herleidd; öldungar hennar eru myrtir á strætunum, og ungir menn hennar eru fallnir fyrir sverði óvinanna.
Hvaða þjóð hefur eigi erft ríki hennar og hlotið af herfangi hennar?
Alt skart hennar er burt tekið. Hún, sem frjáls var, er gjörð að ambátt.
Og sjá, helgidómur vor og fegurð vor og dýrð vor liggur í auðn, og heiðingjarnir hafa saurgað þau.
Til hvers ættum vér þá að lifa lengur?“
Og Mattatías og synir hans rifu klæði sín og huldu sig hærusekk og hófu mikið harmakvein.
Og þeir, sem sendir voru af Antíokkusi konungi, komu þangað til að neyða þá, sem flúið höfðu í borgina Modín, til að fórna og brenna reykelsi og víkja frá lögmáli Guðs.
Og margir af lýð Ísraels samþykktu og komu til þeirra; en Mattatías og synir hans stóðu fastir.
Og þeir, sem sendir voru af Antíokkusi, svöruðu og sögðu við Mattatías: „Þú ert höfðingi og heiðvirður og mikill maður í þessari borg og prýddur sonum og bræðrum.
Kom þú því fyrstur og hlýð boði konungsins, eins og allar þjóðir hafa gjört og menn Júda og þeir, sem eftir eru í Jerúsalem; og þú og synir þínir skuluð vera í tölu vina konungsins og auðgaðir gulli og silfri og mörgum gjöfum.“
Þá svaraði Mattatías og sagði hárri röddu: „Þótt allar þjóðir hlýði Antíokkusi konungi, svo að hver maður víki frá þjónustu lögmáls feðra sinna og samþykki boð hans,
þá munum eg og synir mínir og bræður mínir hlýða lögmáli feðra vorra.
Guð sé oss miskunnsamur; oss er eigi hagur að yfirgefa lögmálið og réttlætisdóma Guðs.
Vér munum eigi hlýða orðum Antíokkusar konungs, og eigi munum vér fórna og brjóta boðorð lögmáls vors til að ganga aðra leið.“
Og er hann lauk að mæla þessi orð, kom nokkur Gyðingur í augsýn allra til að fórna skurðgoðunum á altarinu í borginni Modín samkvæmt boði konungsins.
Og Mattatías sá það og hryggðist, og nýru hans skulfu, og reiði hans kviknaði samkvæmt dómi lögmálsins; og hann hljóp á hann og drap hann á altarinu.
Enn fremur drap hann á sömu stundu manninn, sem Antíokkus konungur hafði sent og sem neyddi þá til að fórna, og hann reif niður altarið
og sýndi vandlæting fyrir lögmálinu, eins og Fínehas gjörði við Simrí Salúson.
Og Mattatías hrópaði í borginni hárri röddu og sagði: „Hver sá, sem vandlæting hefur fyrir lögmálinu og heldur sáttmálann, fylgi mér.“
Og hann og synir hans flýðu til fjalla og létu eftir alt, sem þeir áttu í borginni.
Þá fóru margir, sem leituðu réttar og réttlætis, ofan í eyðimörkina,
og þeir dvöldust þar, þeir og börn þeirra og konur þeirra og fénaður þeirra, því að þrengingarnar jukust yfir þá.
Og mönnum konungsins og hernum, sem var í Jerúsalem í Davíðsborg, var sagt, að nokkrir menn, sem brotið höfðu boð konungsins, væru farnir á leynistaði í eyðimörkinni og að margir hefðu farið á eftir þeim.
Og þegar fóru þeir út gegn þeim og hófu stríð gegn þeim á hvíldardegi
og sögðu við þá: „Veitið þér enn viðnám? Komið út og gjörið eftir boði Antíokkusar konungs, og þér skuluð lifa.“
Og þeir sögðu: „Vér munum eigi út koma, og eigi munum vér hlýða boði konungsins og vanhelga hvíldardaginn.“
Og þeir flýttu sér að hefja orustu gegn þeim.
En þeir svöruðu þeim eigi og köstuðu eigi steini að þeim og byrgðu eigi leynistaðina,
heldur sögðu: „Deyjum allir í sakleysi voru; og himinn og jörð skulu vitni bera um oss, að þér líflátið oss ranglega.“
Þeir hófu því orustu gegn þeim á hvíldardegi; og þeir voru drepnir ásamt konum sínum og börnum sínum og fénaði sínum, að tölu þúsund manns.
Og Mattatías og vinir hans fréttu það, og þeir syrgðu þá mjög.
Og hver maður sagði við náunga sinn: „Ef vér gjörum allir eins og bræður vorir hafa gjört og berjumst eigi gegn heiðingjunum fyrir lífi voru og réttlætisdómum vorum, munu þeir nú skjótt uppræta oss af jörðunni.“
Og þeir ákváðu á þeim degi og sögðu: „Hver sá, sem á móti oss kemur til bardaga á hvíldardegi, gegn honum munum vér berjast; og vér munum eigi allir deyja eins og bræður vorir, sem drepnir voru á leynistöðunum.“
Þá safnaðist til þeirra söfnuður Assídea, hinir hraustustu af Ísrael, hver sá, sem góðan vilja hafði til lögmálsins.
Og allir þeir, sem flúðu undan hinu illa, tengdust þeim og urðu þeim til styrktar.
Og þeir söfnuðu her og drápu syndarana í reiði sinni og hina óguðlegu menn í heift sinni; og hinir flýðu til þjóðanna sér til öryggis.
Og Mattatías og vinir hans fóru alt um kring og rifu niður öltururnar
og umskáru öll börnin, sem þeir fundu óumskorin innan landamerkja Ísraels; og þeir gjörðu hreystilega.
Og þeir eltu börn drambsins, og verkið heppnaðist í höndum þeirra.
Og þeir endurheimtu lögmálið úr höndum þjóðanna og úr höndum konunganna, og þeir létu syndaranum eigi hornið eftir.
Nú nálguðust þeir dagar, að Mattatías skyldi deyja, og hann sagði við sonu sína: „Nú hefur dramb og refsing styrkst og tími eyðingarinnar og reiði heiftarinnar.
Verið því nú, synir mínir, vandlátir fyrir lögmálinu, og gefið líf yðar fyrir sáttmála feðra yðar.
Og minnist verka feðranna, sem þeir hafa unnið í kynslóðum sínum; og þér munuð hljóta mikla dýrð og eilíft nafn.
Fannst Abraham eigi trúr í freistingu, og var honum eigi reiknað það til réttlætis?
Jósef hélt boðorðið á tíma neyðar sinnar, og hann var gjörður að herra Egyptalands.
Fínehas, faðir vor, hlaut sáttmála eilífs prestsdóms fyrir að vera brennandi í vandlætingu Guðs.
Jósúa, er hann fullnaði orðið, var gjörður að höfðingja í Ísrael.
Kaleb hlaut arfleifð fyrir að bera vitni frammi fyrir söfnuðinum.
Davíð öðlaðist hásæti eilífs ríkis fyrir miskunn sína.
Elía var numinn upp til himins, meðan hann var fullur vandlætingar fyrir lögmálinu.
Ananías og Asarías og Mísael frelsuðust úr loganum fyrir að trúa.
Daníel frelsaðist úr gini ljónanna í sakleysi sínu.
Og athugið þannig gegnum allar kynslóðir, að enginn, sem á hann treystir, þrýtur mátt.
Og óttist eigi orð syndugs manns, því að dýrð hans er saur og ormar.
Í dag er hann upp hafinn, og á morgun mun hann eigi finnast, því að hann er horfinn aftur til moldar sinnar, og hugsun hans er að engu orðin.
Verið því hughraustir, synir mínir, og breytið karlmannlega í lögmálinu, því að fyrir það munuð þér dýrlegir verða.
Og sjá, eg veit, að Símon bróðir yðar er ráðsnjall maður; hlýðið honum ávallt, og hann mun vera yður faðir.
Og Júdas Makkabeus, sem hraustur er og sterkur frá æsku sinni, hann skal vera foringi hers yðar, og hann mun stjórna stríði lýðsins.
Og þér skuluð taka til yðar alla, sem lögmálið halda, og hefna rangindanna gegn lýð yðar.
Gjaldið heiðingjunum laun þeirra og gefið gaum að fyrirmælum lögmálsins.“
Og hann blessaði þá og safnaðist til feðra sinna.
Og hann dó á hundraðasta og fertugasta og sjötta ári; og hann var greftraður af sonum sínum í grafhýsum feðra sinna í Modín, og allur Ísrael syrgði hann með mikilli sorg.