Og svo bar við, eftir að Alexander Filippusson Makedóníumaður, sem fyrstur ríkti í Grikklandi, hafði komið út af landi Kittíms og steypt Daríusi, konungi Persa og Meda,
að hann háði margar orustur og vann öll virki og drap konunga jarðarinnar.
Og hann fór alt til endimarka jarðarinnar og tók herfang margra þjóða, og jörðin var kyrr frammi fyrir honum.
Og hann safnaði liði og mjög sterkum her, og hjarta hans hófst upp og var upp blásið.
Og hann lagði undir sig lönd þjóða og höfðingja, og þeir urðu honum skattskyldir.
Og eftir þetta lagðist hann í rekkju sína og vissi, að hann mundi deyja.
Og hann kallaði á þjóna sína, tignarmennina, sem upp aldir voru með honum frá æsku hans, og hann skipti ríki sínu meðal þeirra, meðan hann var enn á lífi.
Og Alexander ríkti tólf ár, og hann dó.
Og þjónar hans gjörðust konungar, hver í sínum stað,
og þeir settu allir kórónur á sig eftir dauða hans, og synir þeirra eftir þá mörg ár; og ilt margfaldaðist á jörðunni.
Og af þeim kom fram óguðleg rót, Antíokkus hinn ágæti, sonur Antíokkusar konungs, sem verið hafði gísl í Róm; og hann ríkti á hundraðasta og þrítugasta og sjöunda ári ríkis Grikkja.
Á þeim dögum gengu út af Ísrael óguðlegir menn, og þeir töldu marga á og sögðu: „Förum og gjörum sáttmála við heiðingjana, sem umhverfis oss eru; því að síðan vér skildum við þá hefur margt ilt yfir oss dunið.“
Og orðið virtist gott í augum þeirra.
Og sumir af lýðnum ákváðu að gjöra þetta og fóru til konungsins; og hann veitti þeim leyfi til að fara að siðum heiðingjanna.
Og þeir byggðu íþróttahús í Jerúsalem eftir lögum þjóðanna,
og þeir gjörðu sér yfirhúðir og viku frá hinum heilaga sáttmála og tengdust heiðingjunum og seldu sig til að gjöra ilt.
Og ríkið var staðfest frammi fyrir Antíokkusi, og hann hafði í hug að ríkja yfir Egyptalandi, að hann mætti ríkja yfir tveimur ríkjum.
Og hann gekk inn í Egyptaland með miklum fjölda, með vögnum og fílum og riddurum og miklum fjölda skipa,
og hann hóf stríð gegn Ptólemeusi Egyptalandskonungi; en Ptólemeus varð hræddur við nærveru hans og flýði, og margir voru særðir til bana.
Og hann vann hinar rammgeru borgir í Egyptalandi og tók herfang landsins.
Og eftir að Antíokkus hafði herjað Egyptaland á hundraðasta og fertugasta og þriðja ári, sneri hann aftur og fór upp gegn Ísrael.
Og hann fór upp til Jerúsalem með miklum fjölda.
Og hann gekk dramblátur inn í helgidóminn og tók burt gullaltarið og ljósastikuna og öll ker hennar og skoðunarbrauðaborðið og hellikerin og skálarnar og litlu gullmortélin og fortjaldið og kórónurnar og hið gullna skraut, sem var fyrir framan musterið; og hann braut alt í sundur.
Og hann tók silfrið og gullið og hin dýru ker, og hann tók hina huldu fjársjóði, sem hann fann; og er hann hafði alt burt tekið, fór hann til síns eigin lands.
Og hann olli miklu manndrápi og talaði mjög dramblátlega.
Og mikil sorg varð í Ísrael og á hverjum stað, þar sem þeir voru.
Og höfðingjarnir og öldungarnir syrgðu, og meyjarnar og ungu mennirnir urðu máttfarin, og fegurð kvennanna breyttist.
Sérhver brúðgumi hóf upp harmakvein, og brúðurin, sem sat í brúðarsæng, syrgði.
Og landið skalf vegna íbúa sinna, og alt hús Jakobs huldist skömm.
Og eftir tvö full ár sendi konungurinn yfirmann skattheimtu sinnar til borga Júda, og hann kom til Jerúsalem með miklum fjölda.
Og hann talaði til þeirra friðsamlegum orðum í svikum, og þeir trúðu honum.
Og hann réðst skyndilega á borgina og laust hana miklu manndrápi og eyddi miklum lýð í Ísrael.
Og hann tók herfang borgarinnar og brenndi hana í eldi og reif niður hús hennar og múra hennar alt um kring.
Og þeir hertóku konurnar og börnin og eignuðust fénað þeirra.
Og þeir byggðu Davíðsborg með miklum og sterkum múr og með sterkum turnum og gjörðu hana að virki fyrir sig.
Og þeir settu þar synduga þjóð, óguðlega menn, og þeir víggirtu sig þar og söfnuðu þar vopnum og vistum og söfnuðu saman herfangi Jerúsalem
og lögðu það þar upp; og þeir urðu mikil snara.
Og þetta var staður til að sitja um helgidóminn og illur djöfull í Ísrael.
Og þeir úthelltu saklausu blóði umhverfis helgidóminn og saurguðu hinn heilaga stað.
Og íbúar Jerúsalem flýðu burt þeirra vegna, og borgin varð bústaður útlendinga, og hún varð framandi sínum eigin niðjum, og börn hennar yfirgáfu hana.
Helgidómur hennar varð auður sem eyðimörk, hátíðisdögum hennar var snúið í sorg, hvíldardögum hennar í háðung, heiður hennar varð að engu.
Vansæmd hennar jókst að sama skapi og dýrð hennar hafði verið, og ágæti hennar snerist í sorg.
Og Antíokkus konungur ritaði öllu ríki sínu, að allur lýðurinn skyldi vera einn og að hver og einn skyldi yfirgefa sín eigin lög.
Og allar þjóðir samþykktu eftir orði Antíokkusar konungs.
Og margir af Ísrael samþykktu þjónustu hans, og þeir fórnuðu skurðgoðum og vanhelguðu hvíldardaginn.
Og konungur sendi bréf fyrir hendur sendiboða til Jerúsalem og til allra borga Júda, að þeir skyldu fylgja lögum þjóða jarðarinnar
og skyldu banna brennifórnir og sláturfórnir og friðþægingar í musteri Guðs
og skyldu banna, að hvíldardagurinn og hátíðisdagarnir væru haldnir.
Og hann bauð, að hinir heilögu staðir skyldu vanhelgaðir og hinn heilagi lýður Ísraels.
Og hann bauð, að reist skyldu vera ölturu og hof og skurðgoð og að svínakjöti skyldi fórnað og óhreinum dýrum,
og að þeir skyldu láta börn sín vera óumskorin og láta sálir sínar saurgast af öllum óhreinleik og andstyggðum, til þess að þeir gleymdu lögmálinu og breyttu öllum réttlætisdómum Guðs,
og að hver sá, sem eigi gjörði eftir orði Antíokkusar konungs, skyldi líflátinn verða.
Eftir öllum þessum orðum ritaði hann öllu ríki sínu, og hann skipaði stjórnendur yfir lýðnum, sem neyða skyldu þá til að gjöra þetta.
Og þeir buðu borgum Júda að fórna.
Þá söfnuðust margir af lýðnum til þeirra, sem yfirgefið höfðu lögmál Drottins, og þeir drýgðu ilt í landinu
og ráku lýð Ísraels í fylgsni og á leynistaði flóttamanna.
Á fimmtánda degi mánaðarins Kaslev, á hundraðasta og fertugasta og fimmta ári, setti Antíokkus konungur hið andstyggilega skurðgoð auðnarinnar upp á altari Guðs, og þeir reistu ölturu um allar borgir Júda alt um kring,
og þeir brenndu reykelsi og fórnuðu við dyr húsanna og á strætunum.
Og þeir rifu í sundur og brenndu í eldi bækur lögmáls Guðs,
og hvern þann, sem bækur sáttmála Drottins fundust hjá, og hvern þann, sem hélt lögmál Drottins, líflétu þeir samkvæmt boði konungsins.
Þannig fóru þeir með valdi sínu með lýð Ísraels, sem fannst í borgunum, mánuð eftir mánuð.
Og á tuttugasta og fimmta degi mánaðarins fórnuðu þeir á altari skurðgoðsins, sem stóð gegnt altari Guðs.
Og konurnar, sem umskorið höfðu börn sín, voru drepnar að boði Antíokkusar konungs.
Og þeir hengdu börnin um háls þeirra í öllum húsum þeirra; og þá, sem umskorið höfðu þau, líflétu þeir.
Og margir af lýð Ísraels ásettu sér, að þeir vildu eigi eta óhreina hluti, og þeir kusu heldur að deyja en að saurgast af óhreinum mat.
Og þeir vildu eigi brjóta hið heilaga lögmál Guðs, og þeir voru líflátnir.
Og mjög mikil reiði var yfir lýðnum.