Og Antíokkus konungur, sonur Demetríusar, sendi bréf frá eyjum hafsins til Símonar prests og höfðingja þjóðar Gyðinga og til alls lýðsins;
og efni þeirra var þetta: „Antíokkus konungur til Símonar æðsta prests og til þjóðar Gyðinga, heilsan.
Þar sem nokkrir spilltir menn hafa rænt ríki feðra vorra, og ásetningur minn er að krefjast ríkisins og endurreisa það til fyrra horfs — og eg hef valið mikinn her og smíðað herskip
og eg ætla að fara um landið til að hefna á þeim, sem eytt hafa landi voru og gjört margar borgir auðar í ríki mínu —
nú því staðfesti eg þér allar fórnargjafirnar, sem allir konungarnir á undan mér gáfu þér eftir, og hverjar aðrar gjafir sem þeir gáfu þér eftir;
og eg gef þér leyfi til að slá þína eigin mynt í landi þínu;
og lát Jerúsalem vera heilaga og frjálsa; og öll vopnin, sem gjörð hafa verið, og vígin, sem þú hefur byggt og heldur í höndum þínum, lát þau vera þín.
Og alt, sem konunginum ber, og það, sem konungsins skyldi verða héðan í frá og að eilífu, er þér gefið eftir.
Og er vér höfum endurheimt ríki vort, munum vér vegsama þig og þjóð þína og musterið með mikilli dýrð, svo að dýrð yðar verði opinber um alla jörðina.“
Á hundraðasta og sjötugasta og fjórða ári gekk Antíokkus inn í land feðra sinna, og allur herafli safnaðist til hans, svo að fáir voru eftir hjá Trýfoni.
Og Antíokkus konungur elti hann, og hann flýði með sjávarströndinni og kom til Dóra.
Því að hann skynjaði, að ilt safnaðist yfir hann og að lið hans hafði yfirgefið hann.
Og Antíokkus setti herbúðir ofan við Dóra með hundrað og tuttugu þúsund hermönnum og átta þúsund riddurum.
Og hann sat um borgina, og skipin nálguðust af sjó; og þeir þrengdu að borginni á landi og á sjó og leyfðu engum að koma inn né fara út.
Og Númeníus og þeir, sem með honum höfðu verið, komu frá borginni Róm og höfðu bréf rituð til konunganna og landanna, og efni þeirra var þetta:
„Lúsíus, ræðismaður Rómverja, til Ptólemeusar konungs, heilsan.
Sendiboðar Gyðinga, vina vorra, komu til vor til að endurnýja hina fyrri vináttu og bandalag, sendir af Símoni æðsta presti og lýð Gyðinga.
Og þeir færðu og skjöld af gulli, sem vó þúsund pund.
Oss hefur því gott þótt að rita konungunum og löndunum, að þeir skuli ekkert mein gjöra þeim né berjast gegn þeim, borgum þeirra eða löndum, og að þeir skuli enga hjálp veita þeim, sem gegn þeim berjast.
Og oss hefur gott þótt að taka við skildinum af þeim.
Ef því einhverjir spilltir menn hafa flúið úr landi þeirra til yðar, þá seljið þá Símoni æðsta presti, að hann megi refsa þeim samkvæmt lögmáli þeirra.“
Hið sama var ritað Demetríusi konungi og Attalusi og Aríaratesi og Arsakesi
og til allra landanna, og til Lampsakus og til Spartverja og til Delos og Myndos og Sikýon og Karíu og Samos og Pamfýlíu og Lýkíu og Halíkarnassos og Kos og Síde og Aradus og Ródos og Faselis og Gortýnu og Knídos og Kýpur og Kýrene.
Og þeir rituðu afrit af því til Símonar æðsta prests og til lýðs Gyðinga.
En Antíokkus konungur flutti herbúðir sínar til Dóra öðru sinni og réðst á hana án afláts og gjörði hervélar og byrgði Trýfon inni, svo að hann gat eigi út komist.
Og Símon sendi honum tvö þúsund valda menn honum til hjálpar, og silfur og gull og gnægð búnaðar.
Og hann vildi eigi taka við þeim, heldur rauf hann allan sáttmálann, sem hann hafði áður við hann gjört, og gjörðist honum fráhverfur.
Og hann sendi til hans Aþenóbíus, einn af vinum sínum, til að semja við hann og sagði: „Þér haldið Jaffa og Gasara og kastalanum, sem er í Jerúsalem, sem eru borgir ríkis míns.
Landamerki þeirra hafið þér eytt, og þér hafið valdið miklu tjóni í landinu og náð yfirráðum yfir mörgum stöðum í ríki mínu.
Nú því afhendið borgirnar, sem þér hafið tekið, og skatta þeirra staða, sem þér hafið náð yfirráðum yfir utan landamæra Júdeu.
En ef eigi, þá gefið mér fyrir þær fimm hundruð talentur silfurs, og fyrir tjónið, sem þér hafið valdið, og skatta borganna aðrar fimm hundruð talentur; ella munum vér koma og berjast gegn yður.“
Aþenóbíus, vinur konungsins, kom því til Jerúsalem og sá dýrð Símonar og tign hans í gulli og silfri og hinn mikla búnað hans, og hann varð agndofa og sagði honum orð konungsins.
Og Símon svaraði honum og sagði við hann: „Vér höfum hvorki tekið land annarra manna né höldum vér því, sem annarra manna er, heldur arfleifð feðra vorra, sem óvinir vorir höfðu um tíma ranglega á valdi sínu.
En vér, er vér höfum færi á, krefjumst arfleifðar feðra vorra.
Og hvað varðar kvartanir þínar um Jaffa og Gasara: þær gjörðu lýðnum og landi voru mikið mein; en fyrir þær munum vér þó gefa hundrað talentur.“ Og Aþenóbíus svaraði honum eigi orði,
heldur sneri hann aftur í heift til konungsins og skýrði honum frá þessum orðum og frá dýrð Símonar og frá öllu, sem hann hafði séð; og konungurinn reiddist ákaflega.
Og Trýfon flýði burt á skipi til Orþósíu.
Og konungurinn skipaði Kendebeus foringja sjávarstrandarinnar og gaf honum her fótgönguliða og riddara.
Og hann bauð honum að halda með her sinn til Júdeu; og hann bauð honum að byggja upp Gedor og víggirða hlið borgarinnar og heyja stríð gegn lýðnum. En konungurinn sjálfur elti Trýfon.
Og Kendebeus kom til Jamníu og tók að reita lýðinn og herja Júdeu og hertaka lýðinn og drepa og byggja Gedor.
Og hann setti þar riddara og her, að þeir mættu fara út og gjöra árásir á vegum Júdeu, eins og konungurinn hafði honum boðið.