Þá kom Jóhannes upp frá Gasara og sagði Símoni föður sínum, hvað Kendebeus hefði gjört gegn lýð þeirra.
Og Símon kallaði á tvo elstu sonu sína, Júdas og Jóhannes, og sagði við þá: „Eg og bræður mínir og hús föður míns höfum barist gegn óvinum Ísraels frá æsku vorri alt til þessa dags; og svo vel hefur oss farnast í höndum, að vér höfum oftlega frelsað Ísrael.
Og nú er eg gamall; en verið þér í stað mín og bræðra minna, og farið út og berjist fyrir þjóð vora; og hjálpin af himni sé með yður.“
Þá valdi hann úr landinu tuttugu þúsund vígra manna og riddara, og þeir fóru út gegn Kendebeusi; og þeir hvíldust í Modín.
Og þeir risu upp að morgni og fóru út á sléttlendið; og sjá, þá kom afar mikill her fótgönguliða og riddara gegn þeim, og rennandi á var á milli þeirra.
Og hann og lið hans settu herbúðir sínar gegnt þeim, og hann sá, að lýðurinn var hræddur við að fara yfir ána; hann fór því fyrstur yfir. Þá sáu mennirnir hann og fóru yfir á eftir honum.
Og hann skipti lýðnum og setti riddarana mitt á meðal fótgönguliðanna; en riddarar óvinanna voru mjög margir.
Og þeir blésu í hina heilögu lúðra, og Kendebeus og her hans voru á flótta reknir; og margir af þeim féllu særðir, og hinir flýðu inn í vígið.
Á þeim tíma særðist Júdas, bróðir Jóhannesar; en Jóhannes elti þá, uns hann kom til Kedron, sem hann hafði byggt.
Og þeir flýðu alt til turnanna, sem voru á ökrum Asdóds, og hann brenndi þá í eldi. Og af þeim féllu tvö þúsund manns, og hann sneri aftur til Júdeu í friði.
Nú var Ptólemeus Abobusson skipaður foringi á Jeríkósléttunni, og hann hafði gnægð silfurs og gulls,
því að hann var tengdasonur æðsta prestsins.
Og hjarta hans hófst upp, og hann ætlaði að gjörast herra landsins og hann brá upp svikum gegn Símoni og sonum hans til að eyða þeim.
Nú fór Símon um borgirnar, sem í Júdeulandi voru, og annaðist góða skipan þeirra, og hann fór ofan til Jeríkó, hann og Mattatías og Júdas synir hans, á hundraðasta og sjötugasta og sjöunda ári, í ellefta mánuði — það er mánuðurinn Sabat.
Og sonur Abobusar tók við þeim með svikum í litlu vígi, sem Dok heitir og hann hafði byggt; og hann gjörði þeim mikla veislu og faldi þar menn.
Og er Símon og synir hans höfðu drukkið ríkulega, risu Ptólemeus og menn hans upp og tóku vopn sín og gengu inn í veislusalinn og drápu hann og tvo sonu hans og nokkra af þjónum hans.
Og hann drýgði mikil svik í Ísrael og galt ilt fyrir gott.
Og Ptólemeus ritaði um þetta og sendi konunginum, að hann skyldi senda sér her sér til hjálpar, og hann mundi selja honum landið og borgir þeirra og skatta.
Og hann sendi aðra til Gasara til að drepa Jóhannes; og til þúsundhöfðingjanna sendi hann bréf um að koma til sín og að hann mundi gefa þeim silfur og gull og gjafir.
Og hann sendi aðra til að taka Jerúsalem og musterisfjallið.
Nú hljóp einhver á undan og sagði Jóhannesi í Gasara, að faðir hans og bræður hans væru drepnir og að hann hefði sent menn til að drepa hann og.
En er hann heyrði það, varð hann ákaflega hræddur; og hann handtók mennina, sem komu til að drepa hann, og lét lífláta þá; því að hann vissi, að þeir leituðust við að ryðja honum úr vegi.
Og hvað varðar aðrar gjörðir Jóhannesar og styrjaldir hans og hin verðugu verk, sem hann vann hraustlega, og byggingu múranna, sem hann gjörði, og það, sem hann aðhafðist —
sjá, þetta er ritað í bók daga prestsdóms hans, frá þeim tíma er hann var gjörður æðsti prestur eftir föður sinn.