Á hundraðasta og sjötugasta og öðru ári safnaði Demetríus konungur her sínum og fór til Medíu til að afla sér liðsauka til að berjast gegn Trýfoni.
Og Arsakes, konungur Persa og Meda, heyrði, að Demetríus væri kominn innan landamæra sinna, og hann sendi einn af höfðingjum sínum til að taka hann lifandi og færa hann til sín.
Og hann fór og sigraði her Demetríusar og tók hann og færði hann til Arsakesar, og hann setti hann í varðhald.
Og alt Júdaland var í ró alla daga Símonar, og hann leitaði þjóð sinni góðs; og máttur hans og dýrð hans þóknaðist þeim vel alla daga hans.
Og með allri dýrð sinni tók hann Jaffa til hafnar og gjörði inngang til eyja hafsins.
Og hann víkkaði landamerki þjóðar sinnar og gjörðist herra landsins.
Og hann safnaði saman miklum fjölda hertekinna manna og hafði yfirráð yfir Gasara og yfir Betsúru og yfir kastalanum og tók burt allan óhreinleik úr honum; og enginn var sá, er honum veitti viðnám.
Og hver maður yrkti land sitt í friði; og Júdaland gaf af sér gróður sinn og tré merkurinnar ávöxt sinn.
Öldungarnir sátu allir á strætunum og ræddu saman um gæði landsins, og ungu mennirnir klæddust dýrð og skrúða hernaðarins.
Og hann sá borgunum fyrir vistum og skipaði, að þær skyldu búnar vopnaforða, svo að frægð dýrðar hans varð kunn alt til endimarka jarðarinnar.
Hann gjörði frið í landinu, og Ísrael fagnaði með mikilli gleði.
Og hver maður sat undir sínum vínviði og undir sínu fíkjutré, og enginn var til að hræða þá.
Enginn var eftir í landinu til að berjast gegn þeim; konungar voru sigraðir á þeim dögum.
Og hann styrkti alla þá af lýð sínum, sem niður lægðir voru, og hann leitaði lögmálsins og tók burt hvern ranglátan og óguðlegan mann.
Hann vegsamaði helgidóminn og margfaldaði ker hinna heilögu staða.
Og það heyrðist í Róm og alt til Spörtu, að Jónatan væri dáinn; og þeir urðu mjög hryggir.
En er þeir heyrðu, að Símon bróðir hans væri gjörður æðsti prestur í hans stað og hefði á valdi sínu alt landið og borgirnar í því,
rituðu þeir honum á eirtöflur til að endurnýja vináttuna og bandalagið, sem þeir höfðu gjört við Júdas og við Jónatan, bræður hans.
Og þau voru lesin frammi fyrir samkomunni í Jerúsalem. Og þetta er afrit bréfanna, sem Spartverjar sendu:
„Höfðingjar og borgir Spartverja til Símonar æðsta prests og til öldunganna og prestanna og hins lýðs Gyðinga, bræðra sinna, heilsan.
Sendiboðarnir, sem sendir voru til lýðs vors, hafa sagt oss frá dýrð yðar og heiðri og gleði; og vér gleðjumst yfir komu þeirra.
Og vér skráðum það, sem þeir sögðu, í ráðum lýðsins á þessa leið: ‚Númeníus Antíokkusson og Antípater Jasonsson, sendiboðar Gyðinga, komu til vor til að endurnýja hina fyrri vináttu við oss.‘
Og lýðnum þóknaðist að taka við mönnunum með sæmd og að setja afrit af orðum þeirra í opinberar heimildir, til að vera minning lýð Spartverja. Og vér höfum ritað afrit af þeim til Símonar æðsta prests.“
Og eftir þetta sendi Símon Númeníus til Rómar með miklum gullskildi, sem vó þúsund pund, til að staðfesta bandalagið við þá. Og er lýður Rómverja hafði heyrt
þessi orð, sögðu þeir: „Hvaða þakkir skulum vér gjalda Símoni og sonum hans?
Því að hann hefur endurreist bræður sína og rekið burt í orustu óvini Ísraels frá þeim.“ Og þeir ákváðu honum frelsi og skráðu það á eirtöflur og settu það upp á súlum á Síonfjalli.
Og þetta er afrit ritsins: „Hinn átjánda dag mánaðarins Elúl á hundraðasta og sjötugasta og öðru ári, á þriðja ári undir Símoni æðsta presti í Asaramel,
á mikilli samkomu prestanna og lýðsins og höfðingja þjóðarinnar og öldunga landsins, var þetta kunngjört: Þar sem oft hafa verið styrjaldir í landi voru,
og Símon Mattatíasson af sonum Jaríbs og bræður hans hafa lagt sig í hættu og veitt óvinum þjóðar sinnar viðnám til varðveislu hinna heilögu staða og lögmálsins og hafið þjóð sína til mikillar dýrðar —
og Jónatan safnaði þjóð sinni saman og var gjörður æðsti prestur þeirra, og hann var lagður til lýðs síns;
og óvinir þeirra girntust að troða niður og eyða landi þeirra og rétta út hendur sínar gegn hinum heilögu stöðum þeirra —
þá veitti Símon viðnám og barðist fyrir þjóð sína og lagði fram mikið af fé sínu og vopnaði hrausta menn þjóðar sinnar og greiddi þeim mála;
og hann víggirti borgir Júdeu og Betsúru, sem liggur á landamærum Júdeu, þar sem vopnabúr óvinanna hafði áður verið, og hann setti þar varðlið Gyðinga;
og hann víggirti Jaffa, sem við sjóinn liggur, og Gasara, sem liggur að Asdód, þar sem óvinirnir bjuggu áður, og hann setti Gyðinga þar og bjó þá öllu, sem hentugt var til endurreisnar þeirra.
Og lýðurinn sá gjörðir Símonar og til hvílíkrar dýrðar hann ætlaði að leiða þjóð sína, og þeir gjörðu hann að höfðingja sínum og æðsta presti, af því að hann hafði alt þetta gjört og sakir réttlætisins og trúfestinnar, sem hann hélt þjóð sinni, og af því að hann leitaðist á allan hátt við að hefja lýð sinn.
Og á hans dögum farnaðist honum vel í höndum, svo að heiðingjarnir voru burt teknir úr landi þeirra, og þeir og, sem voru í Davíðsborg í Jerúsalem í kastalanum, þaðan sem þeir gengu út og vanhelguðu alla staði umhverfis helgidóminn og gjörðu hreinleik hans mikið mein.
Og hann setti þar Gyðinga til varnar landinu og borginni, og hann hóf upp múra Jerúsalem.
Og Demetríus konungur staðfesti hann í æðsta prestsdóminum.
Samkvæmt þessu gjörði hann hann að vini sínum og vegsamaði hann með mikilli dýrð.
Því að hann hafði heyrt, að Rómverjar hefðu kallað Gyðinga vini sína og bandamenn og bræður og að þeir hefðu tekið við sendiboðum Símonar með sæmd,
og að Gyðingarnir og prestar þeirra hefðu samþykkt, að hann skyldi vera höfðingi þeirra og æðsti prestur að eilífu, uns trúr spámaður risi upp,
og að hann skyldi vera yfirmaður þeirra og hafa umsjón með helgidóminum og skipa stjórnendur yfir verkum þeirra og yfir landinu og yfir vopnunum og yfir vígjunum,
og að hann skyldi hafa umsjón með hinum heilögu stöðum og að honum skyldi hlýtt vera af öllum og að öll skjöl í landinu skyldu gjörð í hans nafni og að hann skyldi klæddur purpura og gulli;
og að engum af lýðnum né af prestunum skyldi leyfilegt vera að ógilda neitt af þessu eða mæla gegn orðum hans eða kalla saman samkomu í landinu án hans eða klæðast purpura eða bera gullsylgju;
og hver sá, sem öðruvísi gjörir eða ógildir nokkuð af þessu, skal refsað verða.
Og öllum lýðnum þóknaðist að staðfesta Símon og að gjöra eftir þessum orðum.
Og Símon tók því og var vel ánægður að gegna embætti æðsta prestsdómsins og að vera hershöfðingi og höfðingi þjóðar Gyðinga og prestanna og að vera yfirmaður allra.
Og þeir buðu, að þetta rit skyldi sett á eirtöflur og að þær skyldu reistar innan svæðis helgidómsins á áberandi stað,
og að afrit af því skyldi sett í féhirsluna, að Símon og synir hans mættu hafa það.