Nú heyrði Símon, að Trýfon væri að safna saman afar miklum her til að ráðast inn í Júdaland og eyða því.
Og er hann sá, að lýðurinn var í skelfingu og ótta, fór hann upp til Jerúsalem og safnaði lýðnum saman
og áminnti þá og sagði: „Þér vitið, hverjar miklar orustur eg og bræður mínir og hús föður míns höfum háð fyrir lögin og helgidóminn, og hverjar þrengingar vér höfum séð.
Fyrir þá sök hafa allir bræður mínir látið líf sitt Ísraels vegna, og eg er einn eftir skilinn.
Og nú sé það fjarri mér að hlífa lífi mínu á nokkurri þrengingartíð, því að eg er eigi betri en bræður mínir.
Eg mun því hefna þjóðar minnar og helgidómsins og barna vorra og kvenna, því að allir heiðingjarnir eru saman komnir til að eyða oss af tómri illsku.“
Og andi lýðsins kviknaði, jafnskjótt og þeir heyrðu þessi orð.
Og þeir svöruðu hárri röddu og sögðu: „Þú ert leiðtogi vor í stað Júdasar og Jónatans bróður þíns.
Heyj þú orustur vorar, og vér munum gjöra hvað sem þú segir oss.“
Hann safnaði því saman öllum hermönnunum og flýtti sér að ljúka öllum múrum Jerúsalem, og hann víggirti hana alt um kring.
Og hann sendi Jónatan Absalonsson og með honum nýjan her til Jaffa, og hann rak burt þá, sem í henni voru, og var þar sjálfur eftir.
Og Trýfon fór frá Ptólemais með miklum her til að ráðast inn í Júdaland, og Jónatan var með honum í varðhaldi.
En Símon settist um kyrrt í Addus gegnt sléttlendinu.
Og er Trýfon skildi, að Símon væri risinn upp í stað Jónatans bróður síns og að hann hygðist heyja orustu við hann, sendi hann sendiboða til hans
og sagði: „Vér höfum haldið Jónatan bróður þínum sakir fjárins, sem hann skuldaði í reikningi konungsins vegna þeirra mála, sem hann hafði umsjón með.
En send nú hundrað talentur silfurs og tvo sonu hans að gíslum, að hann hlaupist eigi frá oss, þegar hann er laus látinn, og vér munum leysa hann.“
Nú vissi Símon, að hann talaði sviksamlega við hann; en þó bauð hann að senda féð og börnin, svo að hann bakaði sér eigi mikið hatur lýðs Ísraels, sem hefði mátt segja:
„Af því að hann sendi eigi féð og börnin, þess vegna er hann glataður.“
Hann sendi því börnin og hundrað talenturnar; og hann laug og lét Jónatan eigi lausan.
Og eftir þetta gekk Trýfon inn í landið til að eyða því; og þeir fóru um veginn, sem liggur til Adór; og Símon og her hans héldu til hvers staðar, hvert sem þeir fóru.
Og þeir, sem í kastalanum voru, sendu sendiboða til Trýfons, að hann skyldi flýta sér að koma um eyðimörkina, og sendu þeim vistir.
Og Trýfon bjó alla riddara sína til að koma þá nótt; en þar féll mjög mikill snjór, og hann komst eigi inn í Gíleaðland.
Og er hann nálgaðist Baskama, drap hann Jónatan og sonu hans þar.
Og Trýfon sneri aftur og fór til síns eigin lands.
Og Símon sendi og tók bein Jónatans bróður síns og greftraði þau í Modín, borg feðra sinna.
Og allur Ísrael grét hann með miklu harmakveini, og þeir syrgðu hann marga daga.
Og Símon byggði yfir grafhýsi föður síns og bræðra sinna byggingu, sem hátt bar að sjá, af fægðum steini að aftan og framan;
og hann reisti sjö pýramída hvern gegnt öðrum fyrir föður sinn og móður sína og fjóra bræður sína;
og umhverfis þessa setti hann mikla súlur, og á súlurnar vopn til eilífrar minningar; og hjá vopnunum útskorin skip, sem sjá mátti af öllum, sem á hafinu sigldu.
Þetta er grafhýsið, sem hann gjörði í Modín, alt til þessa dags.
En Trýfon, er hann var á ferð með hinum unga Antíokkusi konungi, drap hann með svikum.
Og hann ríkti í hans stað og setti á sig kórónu Asíu og leiddi mikið ilt yfir landið.
Og Símon byggði upp vígi Júdeu og víggirti þau með háum turnum og miklum múrum og hliðum og slagbröndum; og hann safnaði vistum í virkin.
Og Símon valdi menn og sendi til Demetríusar konungs, til þess að hann veitti landinu friðhelgi; því að alt, sem Trýfon gjörði, var rán.
Og Demetríus konungur ritaði bréf til svars við þessari bón á þessa leið:
„Demetríus konungur til Símonar æðsta prests og vinar konunga og til öldunganna og til þjóðar Gyðinga, heilsan.
Gullkórónuna og pálmann, sem þér senduð, höfum vér þegið; og vér erum reiðubúnir að gjöra staðfastan frið við yður og að rita helstu embættismönnum konungsins að láta yður eftir það, sem vér höfum eftir látið.
Því að alt, sem vér höfum ákveðið yður í vil, skal í gildi standa. Vígin, sem þér hafið byggt, skulu vera yðar eigin.
Og hvað varðar sérhverja yfirsjón eða yfirsjón, sem drýgð hefur verið alt til þessa dags, þá fyrirgefum vér hana og kórónuna, sem þér skulduðuð; og hafi eitthvað annað verið skattlagt í Jerúsalem, þá skal það nú eigi skattlagt vera.
Og sé einhver yðar hæfur til að skráður verði meðal vorra manna, þá skulu þeir skráðir verða; og verði friður milli vor.“
Á hundraðasta og sjötugasta ári var ok heiðingjanna tekið af Ísrael.
Og lýður Ísraels tók að rita í skjölum og opinberum heimildum: „Fyrsta ár Símonar æðsta prests, hins mikla hershöfðingja og höfðingja Gyðinga.“
Á þeim dögum settist Símon um Gasa og setti herbúðir alt um kring hana, og hann gjörði hervélar og setti þær að borginni, og hann laust einn turninn og tók hann.
Og þeir, sem inni í vélinni voru, stukku inn í borgina; og mikill gauragangur varð í borginni.
Og þeir, sem í borginni voru, fóru upp á múrinn með konum sínum og börnum og rifin klæði og hrópuðu hárri röddu og báðu Símon að veita þeim frið
og sögðu: „Far eigi með oss eftir illverkum vorum, heldur eftir miskunn þinni.“
Og Símon lét sér segjast og eyddi þeim eigi; en þó rak hann þá út úr borginni og hreinsaði húsin, þar sem skurðgoð höfðu verið, og gekk síðan inn í hana með lofsöngum og blessaði Drottin.
Og er hann hafði rekið úr henni allan óhreinleik, setti hann í hana menn, sem lögmálið skyldu halda; og hann víggirti hana og gjörði hana að bústað sínum.
En þeir, sem í kastalanum voru í Jerúsalem, voru hindraðir frá að fara út og koma inn í landið og frá að kaupa og selja; og þeim var þröngvað af hungri, og margir þeirra fórust af hungri.
Og þeir hrópuðu til Símonar um frið, og hann veitti þeim hann; og hann rak þá þaðan burt og hreinsaði kastalann af óhreinleikum.
Og þeir gengu inn í hann á tuttugasta og þriðja degi hins annars mánaðar á hundraðasta og sjötugasta og fyrsta ári, með þakkargjörð og pálmagreinum og hörpum og skálabumbum og gígjum og lofsöngum og ljóðum, af því að hinn mikli óvinur var eyddur úr Ísrael.
Og hann ákvað, að þessir dagar skyldu haldnir ár hvert með fögnuði.
Og hann víggirti musterisfjallið, sem var nærri kastalanum, og hann bjó þar sjálfur og þeir, sem með honum voru.
Og Símon sá, að Jóhannes sonur hans var hraustur maður til hernaðar; og hann gjörði hann að foringja alls liðsins, og hann bjó í Gasara.