Og Jónatan sá, að tíminn var honum hagstæður, og hann valdi nokkra menn og sendi þá til Rómar til að staðfesta og endurnýja vináttuna við þá,
og hann sendi bréf til Spartverja og til annarra staða á sama hátt.
Og þeir fóru til Rómar og gengu inn í ráðhúsið og sögðu: „Jónatan æðsti prestur og þjóð Gyðinga hafa sent oss til að endurnýja vináttuna og bandalagið eins og það var áður.“
Og þeir fengu þeim bréf til landstjóra sinna á hverjum stað, að þeir skyldu fylgja þeim til Júdalands með friði.
Og þetta er afrit bréfanna, sem Jónatan ritaði Spartverjum:
„Jónatan æðsti prestur og öldungar þjóðarinnar og prestarnir og hinn lýður Gyðinga til Spartverja, bræðra sinna, heilsan.
Bréf voru fyrir löngu send Onías æðsta presti frá Aríusi, sem þá ríkti meðal yðar, til að kunngjöra, að þér séuð bræður vorir, eins og afritið hér að neðan greinir.
Og Onías tók við sendiboðanum með sæmd og tók við bréfunum, þar sem getið var um bandalagið og vináttuna.
Vér, þótt vér þyrftum einskis af þessu, þar sem vér höfum oss til huggunar hinar heilögu bækur, sem vér höfum í höndum,
kusum heldur að senda til yðar til að endurnýja bræðralagið og vináttuna, svo að vér yrðum yður eigi með öllu framandi; því að langur tími er liðinn síðan þér senduð til vor.
Vér því á öllum tímum án afláts, bæði á hátíðum vorum og aðra daga, þegar við á, minnumst yðar í fórnunum, sem vér færum, og í helgihaldi voru, eins og hæfir og sæmir að minnast bræðra.
Og vér gleðjumst yfir dýrð yðar.
En vér höfum haft mörg vandræði og styrjaldir á allar hliðar, og konungarnir, sem umhverfis oss eru, hafa barist gegn oss.
En vér vildum eigi vera yður til ama né öðrum bandamönnum vorum og vinum í þessum styrjöldum.
Því að vér höfum haft hjálp af himni, og vér höfum frelsast, og óvinir vorir eru niður lægðir.
Vér höfum því valið Númeníus Antíokkusson og Antípater Jasonsson og sent þá til Rómverja til að endurnýja við þá hina fyrri vináttu og bandalag.
Og vér höfum boðið þeim að fara og til yðar og heilsa yður og fá yður bréf vor um endurnýjun bræðralags vors.
Og nú munuð þér vel gjöra að veita oss svar við þessu.“
Og þetta er afrit bréfsins, sem hann hafði sent Onías:
„Aríus, konungur Spartverja, til Onías æðsta prests, heilsan.
Það finnst ritað um Spartverja og Gyðinga, að þeir séu bræður og að þeir séu af stofni Abrahams.
Og nú, þar sem þetta er oss kunnugt orðið, gjörið þér vel að rita oss um velgengni yðar.
Og vér höfum og ritað yður til baka: að fénaður vor og eigur vorar eru yðar, og yðar vorar. Vér höfum því boðið, að yður skyldi þetta sagt vera.“
Nú heyrði Jónatan, að hershöfðingjar Demetríusar væru komnir aftur með meiri her en áður til að berjast gegn honum.
Hann fór því út frá Jerúsalem og mætti þeim í Amatlandi, því að hann gaf þeim engan tíma til að ganga inn í land sitt.
Og hann sendi njósnarmenn í herbúðir þeirra, og þeir komu aftur og báru honum orð, að þeir ætluðu að ráðast á þá um nóttina.
Og er sól var sest, bauð Jónatan mönnum sínum að vaka og vera undir vopnum alla nóttina reiðubúnir til bardaga, og hann setti varðmenn alt um kring herbúðirnar.
Og óvinirnir heyrðu, að Jónatan og menn hans væru reiðubúnir til orustu, og þeir voru lostnir ótta og skelfingu í hjarta sínu; og þeir kveiktu elda í herbúðum sínum.
En Jónatan og þeir, sem með honum voru, vissu það eigi fyrr en að morgni, því að þeir sáu ljósin brenna.
Og Jónatan elti þá, en náði þeim eigi, því að þeir höfðu farið yfir fljótið Elevterus.
Og Jónatan sneri sér gegn Aröbunum, sem Sabadear heita, og hann sigraði þá og tók herfang þeirra.
Og hann hélt áfram og kom til Damaskus og fór um alt það land.
Símon fór og út og kom alt til Askalon og til nágrannavígjanna, og hann vék til Jaffa og tók hana á sitt vald
því að hann heyrði, að þeir ætluðu að selja vígið þeim, sem hlut áttu að máli með Demetríusi — og hann setti þar varðlið til að gæta hennar.
Og Jónatan kom aftur og kallaði saman öldunga lýðsins, og hann tók með þeim ákvörðun um að byggja vígi í Júdeu
og að byggja upp múra í Jerúsalem og reisa haug milli kastalans og borgarinnar til að skilja hann frá borginni, svo að hann hefði ekkert samband við hana og að þeir gætu hvorki keypt né selt.
Og þeir komu saman til að byggja upp borgina, því að múrinn, sem var við lækinn að austanverðu, var niður brotinn; og hann gjörði við það, sem Kafeteta heitir.
Og Símon byggði Adíada í Sefela og víggirti hana og setti upp hlið og slagbranda.
Nú er Trýfon hafði ráðið það af að gjöra sjálfan sig að konungi Asíu og taka kórónuna og rétta út hönd sína gegn Antíokkusi konungi,
óttaðist hann, að Jónatan mundi eigi líða honum það, heldur berjast gegn honum; og hann leitaðist við að handtaka hann og drepa hann. Hann reis því upp og kom til Betsan.
Og Jónatan fór út til móts við hann með fjörutíu þúsund manns, valdir til orustu, og kom til Betsan.
Nú er Trýfon sá, að Jónatan kom með miklum her, þorði hann eigi að rétta út hönd sína gegn honum,
heldur tók hann við honum með sæmd og hrósaði honum við alla vini sína og gaf honum gjafir; og hann bauð liði sínu að hlýða honum sem sjálfum sér.
Og hann sagði við Jónatan: „Hví hefur þú ómakað allan lýðinn, þar sem vér eigum í engu stríði?
Send þá nú því aftur til síns heima, og vel þér fáa menn, sem með þér mega vera, og kom með mér til Ptólemais, og eg mun fá þér hana og hin vígin og herinn og alla, sem einhverja umsjón hafa; og eg mun snúa við og fara burt; því að þetta er orsök komu minnar.“
Og Jónatan trúði honum og gjörði eins og hann sagði og sendi burt her sinn, og þeir fóru til Júdalands.
En hann hélt hjá sér þrjú þúsund manns, af hverjum hann sendi tvö þúsund til Galíleu, og þúsund fóru með honum.
Nú jafnskjótt og Jónatan gekk inn í Ptólemais, lokuðu Ptólemaismenn hliðum borgarinnar og tóku hann; og alla, sem inn komu með honum, drápu þeir með sverði.
Þá sendi Trýfon her og riddara til Galíleu og á hina miklu sléttu til að eyða öllum flokki Jónatans.
En þeir, er þeir skildu, að Jónatan og allir, sem með honum voru, væru teknir og drepnir, hvöttu hver annan og fóru út reiðubúnir til orustu.
Þá sneru þeir, sem á eftir þeim höfðu komið, aftur, er þeir sáu, að þeir stóðu fyrir lífi sínu.
Fyrir því komu þeir allir friðsamlega í Júdaland. Og þeir grétu Jónatan og þá, sem með honum höfðu verið, ákaflega; og Ísrael syrgði með miklu harmakveini.
Þá leituðust allir heiðingjarnir, sem umhverfis þá voru, við að eyða þeim. Því að þeir sögðu:
„Þeir hafa engan höfðingja né neinn til að hjálpa sér; ráðumst nú því á þá og afmáum minningu þeirra af meðal manna.“