Gamla testamentiðSaga
Þá safnaði Salómó saman öldungum Ísraels og öllum foringjum kynþáttanna, ætthöfðingjum Ísraelsmanna, til Salómós konungs í Jerúsalem, til þess að flytja sáttmálsörk Drottins upp eftir frá Davíðsborg, það er Zíon.
Þá söfnuðust allir Ísraelsmenn til Salómós konungs í etaním-mánuði á hátíðinni; er sá mánuður hinn sjöundi.
Þá komu allir öldungar Ísraels, og prestarnir tóku örkina;
og þeir fluttu örk Drottins og samfundatjaldið og öll hin helgu áhöld, er í tjaldinu voru; fluttu prestarnir og Levítarnir þau upp eftir.
En Salómó konungur og allur Ísraelssöfnuður, er safnast hafði til hans, stóð ásamt honum frammi fyrir örkinni; fórnuðu þeir sauðum og nautum, er eigi varð tölu né ætlan á komið fyrir fjölda sakir.
Og prestarnir fluttu sáttmálsörk Drottins á sinn stað, í innhús musterisins, inn í hið allrahelgasta, inn undir vængi kerúbanna,
því að kerúbarnir breiddu út vængina þar yfir, er örkin stóð, og þannig huldu kerúbarnir örkina og stengur hennar ofan frá.
Og stengurnar voru svo langar, að stangarendarnir sáust frá helgidóminum fyrir framan innhúsið, en utan að sáust þeir ekki, og þær hafa verið þar fram á þennan dag.
Í örkinni var ekkert nema steintöflurnar tvær, er Móse hafði lagt þar við Hóreb, töflur sáttmálans, er Drottinn gjörði við Ísraelsmenn, þá er þeir fóru af Egiptalandi.
En er prestarnir gengu út úr helgidóminum, fylti ský hús Drottins,
og máttu prestarnir eigi inn ganga fyrir skýinu, til þess að gegna þjónustu, því að dýrð Drottins fylti hús Drottins.
Þá mælti Salómó: Sólina setti hann á himininn, en Drottinn hefir sjálfur sagt, að hann vilji búa í dimmu.
Nú hefi eg bygt hús þér til bústaðar, aðseturstað handa þér um eilífð. Svo er ritað í ljóðabókinni.
Þá sneri konungur sér við og blessaði allan Ísraelssöfnuð, en allur Ísraelssöfnuður stóð.
Og hann mælti: Lofaður sé Drottinn, Ísraels Guð, er talaði með munni sínum við Davíð föður minn og efndi með hendi sinni það, er hann lofaði, þá er hann sagði:
Frá því er eg leiddi lýð minn Ísrael út af Egiptalandi, hefi eg ekki útvalið neina borg af öllum ættkvíslum Ísraels, til þess að byggja þar hús, þar sem nafn mitt skyldi búa. En nú hefi eg útvalið Jerúsalem, til þess að nafn mitt búi þar, og eg útvaldi Davíð, til þess að hann skyldi ríkja yfir lýð mínum Ísrael.
Og Davíð faðir minn hafði í hyggju að reisa hús nafni Drottins, Ísraels Guðs,
en Drottinn sagði við Davíð föður minn: Vel gjörðir þú, er þú ásettir þér að reisa hús nafni mínu.
En eigi skalt þú reisa húsið, heldur skal sonur þinn, sá er út gengur af lendum þínum, reisa hús nafni mínu.
Og Drottinn hefir efnt orð sín, þau er hann talaði, því að eg kom í stað Davíðs föður míns og settist í hásæti Ísraels, svo sem Drottinn hafði heitið, og hefi nú reist hús nafni Drottins, Ísraels Guðs.
Og þar bjó eg örkinni stað, sem í er sáttmál Drottins, það er hann gjörði við feður vora, þá er hann leiddi þá út af Egiptalandi.
Og Salómó gekk fyrir altari Drottins í viðurvist alls Ísraelssafnaðar, fórnaði höndum til himins
og mælti: Drottinn, Guð Ísraels, enginn guð er sem þú á himnum uppi eða á jörðu niðri, þú sem heldur sáttmálann og miskunnsemina við þjóna þína, þá er ganga fyrir augliti þínu af öllu hjarta sínu;
þú sem hefir haldið það við þjón þinn, Davíð föður minn, er þú hézt honum; þú talaðir það með munni þínum og efndir það með hendi þinni, eins og nú er fram komið.
Efn nú, Drottinn, Ísraels Guð, við þjón þinn, Davíð föður minn, það er þú hézt honum, þá er þú sagðir: Eigi skal þig vanta eftirmann frammi fyrir mér, er sitji í hásæti Ísraels, ef synir þínir aðeins varðveita vegu sína, svo að þeir gangi fyrir augliti mínu, eins og þú hefir gengið fyrir augliti mínu.
Og lát nú, Ísraels Guð, rætast orð þín, þau er þú talaðir við þjón þinn, Davíð föður minn.
En mun Guð í sannleika búa á jörðu? Sjá, himininn og himnanna himnar taka þig ekki, hve miklu síður þá þetta hús, sem eg hefi reist.
En snú þér, Drottinn, Guð minn, að bæn þjóns þíns og grátbeiðni hans, að þú heyrir ákall það og bæn, er þjónn þinn ber fram fyrir þig í dag:
að augu þín séu opin yfir þessu húsi dag og nótt, yfir þeim stað, er þú hefir um sagt: Þar skal nafn mitt búa; — að þú heyrir bæn þá, er þjónn þinn biður á þessum stað.
Og heyr þú grátbeiðni þjóns þíns og lýðs þíns Ísraels, er þeir fram bera á þessum stað, já heyr þú hana þar er þú býr, á himnum, og fyrirgef, er þú heyrir.
Ef einhver gjörir á hluta náunga síns, og hann verður eiðs krafinn og látinn sverja, og hann kemur og vinnur eiðinn fyrir altari þínu í húsi þessu,
þá heyr þú það á himnum, tak í taumana og dæm þjóna þína, með því að sakfella hinn seka og láta honum gjörðir hans í koll koma, en sýkna hinn saklausa og umbuna honum eftir réttlæti hans.
Ef lýður þinn Ísrael bíður ósigur fyrir óvinum sínum, af því að þeir hafa syndgað í móti þér, og þeir snúa sér til þín og játa þitt nafn og biðja og grátbæna þig í þessu húsi,
þá heyr þú það á himnum og fyrirgef synd lýðs þíns Ísraels og leið þá aftur heim til þess lands, sem þú gafst feðrum þeirra.
Ef himininn er byrgður, svo að eigi nær að rigna, af því að þeir hafa syndgað í móti þér, og þeir biðja á þessum stað og játa nafn þitt og snúa sér frá syndum sínum, af því að þú auðmýkir þá,
þá heyr þú það á himnum og fyrirgef synd þjóna þinna og lýðs þíns Ísraels, er þú kennir þeim þann góða veg, sem þeir eiga að ganga, og gef regn yfir land þitt, það er þú hefir gefið þínum lýð til eignar.
Ef hallæri verður í landinu, ef drepsótt kemur, eða korndrep eða gulnan, engisprettur eða jarðvargar, ef óvinir hans þrengja að honum í einhverri af borgum hans, eða einhver plága eða sótt —
ef þá einhver maður af öllum lýð þínum Ísrael ber fram einhverja bæn eða grátbeiðni, af því að hann kennir angurs í hjarta sínu, og fórnar höndum til þessa húss,
þá heyr þú það á himnum, aðseturstað þínum, og fyrirgef og tak í taumana og gef sérhverjum eins og hann hefir til unnið og svo sem þú þekkir hjarta hans — því að þú einn þekkir hjörtu allra manna —,
til þess að þeir óttist þig alla þá stund, er þeir lifa í landinu, er þú gafst feðrum vorum.
Ef útlendingur, sem eigi er af lýð þínum Ísrael, en kemur úr fjarlægu landi vegna nafns þíns, —
því að þeir munu heyra getið um þitt mikla nafn, þína sterku hönd og útréttan armlegg þinn — ef hann kemur hingað og biður frammi fyrir þessu húsi,
þá heyr þú það á himnum, aðseturstað þínum, og gjör alt það, sem útlendingurinn biður þig um, til þess að öllum þjóðum jarðarinnar verði kunnugt nafn þitt, og þær óttist þig, eins og lýður þinn Ísrael, og til þess að þær megi vita, að hús þetta, sem eg hefi bygt, er kent við þig.
Ef lýður þinn fer í ófrið í móti óvinum sínum, þangað sem þú sendir þá, og þeir biðja til Drottins og snúa sér í áttina til borgarinnar, sem þú hefir útvalið, og hússins, sem eg hefi reist þínu nafni,
þá heyr þú á himnum bæn þeirra og grátbeiðni og rétt þú hlut þeirra.
Ef þeir syndga í gegn þér — því að enginn er sá, er eigi syndgi — og þú reiðist þeim og gefur þá á vald óvinum þeirra, og sigurvegarar þeirra flytja þá hernumda til fjandmanna landsins, hvort sem þangað er langt eða skamt,
og þeir taka sinnaskifti í landinu, þar sem þeir eru hernumdir, og þeir snúa sér og grátbæna þig í landi sigurvegara sinna og segja: Vér höfum syndgað og vér höfum misgjört, vér höfum breytt óguðlega,
og þeir snúa sér til þín af öllu hjarta sínu og allri sálu sinni í landi óvina sinna, er hafa flutt þá burt hernumda, og þeir biðja til þín og snúa sér í áttina til lands síns, þess er þú gafst feðrum þeirra, til borgarinnar, sem þú hefir útvalið, og til hússins, sem eg hefi reist þínu nafni,
þá heyr þú á himnum, aðseturstað þínum, bæn þeirra og grátbeiðni, og rétt þú hlut þeirra,
og fyrirgef lýð þínum það, sem þeir misgjörðu í móti þér, og öll afbrotin, sem þeir drýgðu gegn þér, og lát þá hljóta miskunn af hendi þeirra, er þá hafa hernumið, svo að þeir miskunni þeim.
Því að þeir eru þinn lýður og þín eign, sem þú leiddir út af Egiptalandi, út úr járnbræðslu-ofninum,
að augu þín séu opin fyrir grátbeiðni þjóns þíns og grátbeiðni lýðs þíns Ísraels, að þú bænheyrir þá hve nær sem þeir biðja þig.
Því að þú hefir skilið þá frá öllum þjóðum jarðarinnar þér til eignar, eins og þú hézt fyrir þjón þinn Móse, þá er þú, Drottinn Guð, leiddir feður vora af Egiptalandi.
En er Salómó hafði lokið allri þessari bæn og grátbeiðni til Drottins, þá stóð hann upp frammi fyrir altari Drottins, þar sem hann hafði kropið á kné og fórnað höndum til himins.
Gekk hann nú fram og blessaði allan Ísraelssöfnuð hárri röddu og mælti:
Lofaður sé Drottinn, sem veitt hefir hvíld lýð sínum Ísrael, eins og hann hefir heitið; ekkert af öllum hans dýrlegu fyrirbeitum, sem hann gaf fyrir þjón sinn Móse, hefir brugðist.
Drottinn, Guð vor, sé með oss, eins og hann hefir verið með feðrum vorum; hann yfirgefi oss ekki og útskúfi oss ekki,
heldur hneigi hjörtu vor til sín, svo að vér göngum jafnan á hans vegum og varðveitum öll hans boðorð, lög og ákvæði, þau er hann lagði fyrir feður vora.
Og þessi mín orð, er eg hefi fram borið fyrir Drottni með grátbeiðni, séu nálæg Drottni, Guði vorum, dag og nótt, svo að hann rétti hlut þjóns síns og lýðs síns Ísraels, eftir því sem þörf gjörist á degi hverjum,
þess að allar þjóðir á jörðunni komist að raun um, að Drottinn er Guð og enginn annar.
Og hjörtu yðar séu heil og óskift gagnvart Drottni, Guði vorum, svo að þér breytið eftir lögum hans og haldið boðorð hans, eins og nú.
En konungur og allur Ísrael með honum fórnaði sláturfórnum frammi fyrir Drottni.
Og Salómó fórnaði tuttugu og tvö þúsund nautum og hundrað og tuttugu þúsund sauðum í heillafórn, er hann færði Drottni. Þannig vígði konungur og allir Ísraelsmenn hús Drottins.
Þann dag vígði konungur miðhluta forgarðsins, sem er fyrir framan hús Drottins, því að þar fórnaði hann brennifórninni og matfórninni og hinum feitu stykkjum heillafórnanna, því að eiraltarið, sem stóð frammi fyrir Drottni, var of lítið til þess að geta tekið brennifórnina, matfórnina og hin feitu stykki heillafórnanna.
Þannig hélt Salómó þá hátíðina og allur Ísrael með honum — mikill söfnuður, norðan þaðan er leið liggur til Hamat, alt suðurtif Egiptalandsár — frammi fyrir Drottni, Guði vorum, í sjö daga, og aðra sjö daga, fjórtán daga alls.
En áttunda daginn lét hann fólkið frá sér fara. Og þeir kvöddu konung og fóru heim til sín, glaðir og í góðu skapi yfir öllum þeim gæðum, sem Drottinn hafði veitt Davíð þjóni sínum og lýð sínum Ísrael.