Þegar vér því þoldum ekki lengur við, réðum vér af að verða einir eftir í Aþenu,
og sendum Tímóteus, bróður vorn og þjón Guðs í fagnaðarerindi Krists, til að styrkja yður og áminna að því er snertir trú yðar,
að enginn láti bifast í þrengingum þessum, því að sjálfir vitið þér að til þessa erum vér ákvarðaðir;
því að þegar vér vorum hjá yður, þá sögðum vér yður fyrir, að vér mundum verða að þola þrengingar, eins og líka kom fram og þér vitið.
Er eg því þoldi ekki lengur við, þá sendi eg, til að fá að vita um trú yðar, hvort freistarinn kynni að hafa freistað yðar og erfiði vort orðið til einkis.
En nú, er Tímóteus er kominn aftur til vor frá yður og hefir borið oss gleðifregn um trú yðar og kærleika, og að þér ávalt munið eftir oss með hlýjum hug, og að yður langi til að sjá oss, eins og oss líka til að sjá yður,
þá erum vér, bræður, sökum þessa huggaðir viðvíkjandi yður í allri neyð og þrengingu vorri við trú yðar;
því að nú lifum vér, ef þér standið stöðugir í drotni.
Því að hverja þökk megnum vér að gjalda Guði fyrir yður, fyrir alla þá gleði, er vér gleðjumst með fyrir yðar skuld, frammi fyrir Guði vorum?
Og vér biðjum nótt og dag, heitt og innilega, að vér fáum að sjá auglit yðar og bæta úr því, sem trú yðar er áfátt.
En sjálfur Guð og faðir vor og Drottinn vor Jesús greiði veg vorn til yðar,
en Drottinn fylli yður og auðgi að kærleika hvern til annars og til allra, eins og vér höfum hann til yðar;
til þess að hann styrki hjörtu yðar og þau verði óaðfinnanleg í heilagleika frammi fyrir Guði og föður vorum í tilkomu Drottins vors Jesú ásamt öllum hans heilögum.