Því að sjálfir vitið þér, bræður, að koma vor til yðar hefir ekki orðið árangurslaus,
heldur höfðum vér, þótt vér áður, eins og yður er kunnugt, hefðum þolað ilt, og mætt misþyrmingu í Filippí, djörfung í Guði vorum til að tala til yðar fagnaðarerindi Guðs í mikilli baráttu;
því að áminning vor er ekki sprottin af villu né af óhreinum hvötum, né fer fram með vélum;
en eins og vér höfum verið metnir þess af Guði að vera trúað fyrir fagnaðarerindinu, þannig tölum vér ekki eins og þeir, er þóknast vilja mönnum, heldur Guði, sem rannsakar hjörtu vor;
því að hvorki viðhöfðum vér nokkuru sinni nein smjaðuryrði, eins og þér vitið, né ágirndar yfirhilmingu, — Guð er þess vottur —
né leituðum vegsemdar af mönnum, hvorki af yður né öðrum, þótt vér hefðum getað beitt myndugleika, sem postular Krists,
en vér vorum mildir yðar á meðal. Eins og fóstra hjúkrar börnum sínum,
þannig vorum vér, af kærleiksþeli til yðar, fúsir til að miðla yður, ekki einungis fagnaðarerindi Guðs, heldur og voru eigin lífi, því að þér voruð orðnir oss ástfólgnir.
Því að þér munið, bræður, eftir erfiði voru og striti; jafnframt því sem vér unnum nótt og dag, til þess að vera ekki neinum yðar til þyngsla, prédikuðum vér fyrir yður fagnaðarerindi Guðs.
Þér eruð vottar þess og Guð, hversu heilaglega, réttvíslega og ólastanlega vér hegðuðum oss hjá yður, sem trúið,
eins og þér vitið, hvernig vér ámintum og upphvöttum og grátbændum einn og sérhvern yðar, eins og faðir börn sín,
til þess að þér skylduð framganga eins og samboðið er Guði, er kallar yður til ríkis síns og dýrðar.
Og þess vegna þökkum vér líka Guði án afláts, því að þegar þér veittuð viðtöku Guðs orði, er þér heyrðuð af oss, meðtókuð þér það ekki sem manna orð, heldur sem Guðs orð, — eins og það í sannleika er — sem líka sýnir sinn kraft í yður, sem trúið.
Því að þér, bræður, hafið gjörst eftirbreytendur safnaða Guðs, sem eru í Júdeu í Kristi Jesú; því að einnig þér hafið þolað hið sama af yðar eigin löndum, sem þeir urðu að þola af Gyðingum,
er bæði líflétu Drottin Jesúm og spámennina, og hafa ofsótt oss og eru Guði eigi þóknanlegir og öllum mönnum mótstæðilegir,
þar sem þeir varna oss að tala til heiðingjanna, til þess að þeir mættu verða hólpnir, til þess að fylla jafnan mæli synda sinna; en reiðin er komin yfir þá til fulls.
En vér, bræður, sem um stundarsakir höfum verið skildir frá yður að sýnilegum návistum, en ekki að hjartanu, höfum gjört oss mikið far um að fá að sjá auglit yðar, með mikilli eftirlöngun;
þess vegna ætluðum vér að koma til yðar, eg, Páll, bæði einu sinni og tvisvar, en Satan hefir hamlað oss frá því.
Því að hver er vor von eða vor gleði eða vor hrósunarkóróna? Eruð það ekki einmitt þér, frammi fyrir drotni vorum Jesú við tilkomu hans?
Jú, þér eruð vegsemd vor og gleði.