Viðvíkjandi fórnarkjöti skurðgoða, þá vitum vér, að þekkingu höfum vér allir. Þekkingin blæs menn upp, en kærleikurinn byggir upp.
Ef einhver þykist hafa öðlast þekkingu á einhverju, hann þekkir enn ekki eins og þekkja ber.
En ef einhver elskar Guð, þá er hann þektur af honum.
En viðvíkjandi neyslu fórnarkjöts skurðgoða, þá vitum vér, að skurðgoð er ekkert í heiminum og að enginn er Guð nema einn.
Því að enda þótt til séu svonefndir guðir, hvort heldur er á himni eða á jörðu, eins og til eru margir guðir og margir herrar,
þá er þó ekki til fyrir oss nema einn Guð, faðirinn, sem allir hlutir eru frá, og vér til hans, og einn Drottinn Jesús Kristur, sem allir hlutir eru til orðnir fyrir, og vér fyrir hann.
Þó er sú þekking ekki hjá öllum, en nokkrir eta það sem skurðgoðafórn, af því að þeir hafa vanist skurðgoðum alt til þessa, og þá saurgast samviska þeirra, sem er óstyrk.
En matur mun ekki gjöra oss þóknanlega Guði. Hvorki missum vér neins, þótt vér etum ekki, né ávinnum vér neitt, þótt vér etum.
En gætið þess, að þetta frelsi yðar verði ekki hinum óstyrku ásteytingarefni.
Því sjái einhver þig, — þig sem hefir þekkinguna, — sitja til borðs í goðahofi, mundi það ekki stæla samvisku þess, sem óstyrkur er, til að neyta fórnarkjöts?
Því að hinn óstyrki glatast vegna þekkingar þinnar, bróðirinn, sem Kristur dó fyrir.
En þegar þér þannig syndgið gegn bræðrunum og særið samvisku þeirra, sem er óstyrk, þá syndgið þér á móti Kristi.
Þess vegna mun eg, ef matur hneykslar bróður minn, um aldur og æfi ekki kjöts neyta, til þess að eg hneyksli ekki bróður minn.