En viðvíkjandi því sem þér hafið ritað um, þá er það gott fyrir mann að snerta ekki konu.
En vegna saurlífisins hafi hver og einn sína eiginkonu, og hver og ein hafi sinn eiginmann.
Maðurinn láti konunni í té það sem skylt er, og sömuleiðis einnig konan manninum.
Ekki hefir konan vald yfir sínum eigin líkama, heldur maðurinn, en sömuleiðis hefir einnig maðurinn ekki vald yfir sínum eigin líkama, heldur konan.
Haldið yður eigi hvort frá öðru, nema þá eftir samkomulagi, um stundarsakir, til þess að þér getið haft næði til bænarinnar, og takið svo saman aftur, til þess að Satan freisti yðar ekki vegna bindindisleysis yðar.
En þetta segi eg í tilhliðrunar skyni, ekki sem skipun.
En þess óska eg, að allir menn væru eins og eg er sjálfur, en hver hefir sína eigin náðargjöf frá Guði, einn svo, og annar svo.
En hinum ókvæntu og ekkjunum segi eg, að þeim er gott að halda áfram að vera eins og eg er.
En vanti þau bindindissemi, þá gangi þau í hjónaband; því að betra er að ganga í hjónaband en að brenna.
En þeim sem gengið hafa í hjónaband, býð eg, þó ekki eg, heldur Drottinn, að konan skuli ekki skilja við mann sinn, —
en hafi hún skilið við hann, þá sé hún áfram ógift eða sættist við manninn, — og að maðurinn skuli ekki reka frá sér konuna.
En við hina aðra segi eg, ekki Drottinn: Ef bróðir nokkur á vantrúaða konu, og hún lætur sér það vel líka að búa saman við hann, þá reki hann hana ekki frá sér.
Og kona, sem á vantrúaðan mann, og hann lætur sér vel líka að búa saman við hana, yfirgefi ekki manninn.
Því að vantrúaði maðurinn er helgaður í konunni og vantrúaða konan er helguð í bróðurnum. Annars væru börn yðar óhrein, en nú eru þau heilög.
En ef hinn vantrúaði vill skilja, þá fái hann skilnað, því að hvorki bróðir né systir eru þrælbundin í slíkum efnum, en í friði hefir Guð kallað oss;
því að hvað veist þú, kona, hvort þú munir frelsa manninn? Eða hvað veist þú, maður, hvort þú munir frelsa konuna?
Þó framgangi hver og einn eins og Drottinn hefir úthlutað honum, eins og Guð hefir kallað hann. Og þannig skipa eg fyrir í öllum kirkjunum.
Sé einhver kallaður sem umskorinn, þá dragi hann ekki yfir; hafi einhver verið kallaður sem óumskorinn, þá láti hann ekki umskera sig.
Umskurnin er ekkert og yfirhúðin ekkert, heldur það að varðveita boðorð Guðs.
Hver og einn sé kyrr í þeirri köllun, sem hann var kallaður í.
Varst þú þræll, er þú varst kallaður? Set það ekki fyrir þig; en þótt þú enda getir orðið frjáls, þá nota það heldur.
Því að sá þræll, sem kallaður er í drotni, er frelsingi Drottins; á sama hátt er sá, sem kallaður er sem frjáls, þræll Krists.
Þér eruð verði keyptir; verðið ekki mannaþrælar.
Bræður, sérhver verði hjá Guði kyrr í þeirri stétt, sem hann var kallaður í.
Um meyjarnar hefi eg enga skipun frá drotni. En álit mitt læt eg í ljósi eins og sá, er hlotið hefir þá náð af drotni að vera trúr.
Eg álít þá, að það sé gott vegna yfirstandandi neyðar, — að það sé gott fyrir mann að vera þannig.
Ertu við konu bundinn? Leitast þá ekki við að verða laus. Ertu laus orðinn við konu?
Leita þá ekki kvonfangs. En þótt þú kvongist, syndgar þú ekki; og ef mærin giftist, syndgar hún ekki; en þrenging munu slíkir hljóta fyrir hold sitt, en eg vildi hlífa yður.
En það segi eg, bræður, tíminn er takmarkaður; til þess að hér eftir jafnvel þeir, sem kvæntir eru, skuli vera eins og þeir væru það ekki,
og þeir sem gráta, eins og þeir grétu ekki, og þeir sem fagna, eins og þeir fögnuðu ekki, og þeir sem kaupa, eins og þeir héldu ekki í eignina,
og þeir sem nota heiminn, eins og þeir færðu sér hann ekki í nyt. Því að mynd þessa heims líður undir lok.
En eg vil, að þér séuð áhyggjulausir. Hinn ókvænti ber fyrir brjósti það sem Drottins er, hversu hann megi drotni þóknast.
Hinn kvænti ber fyrir brjósti það sem heimsins er, hversu hann megi þóknast konunni.
Það er og munur á konunni og meynni; hin ógifta mær ber fyrir brjósti það sem Drottins er, til þess að hún megi vera heilög, bæði að líkamanum og andanum. En hin gifta ber fyrir brjósti það sem heimsins er, hvernig hún megi þóknast manninum.
En þetta segi eg sjálfum yður til gagns, ekki til þess að varpa snöru yfir yður, heldur til þess að efla velsæmi og óbifanlega fastheldni við Drottin.
En ef einhver álítur, að hann gjöri meynni vansa, ef hún er af blómaskeiði, og hjá því verður ekki komist, þá gjöri hann það sem honum sýnist; hann syndgar ekki; giftist þau.
Sá þar á móti, sem er staðfastur í hjarta sínu og ekki er tilneyddur, en hefir fult vald til að fara eftir eigin vilja sínum, og hefir afráðið það í hjarta sínu að varðveita meyna, sem hann á fyrir að sjá, gjörir vel.
Þannig gjörir þá bæði sá maður vel, sem giftir mey sína; og sá sem ekki giftir hana, hann gjörir þó betur.
Konan er bundin meðan maður hennar er á lífi. En ef maðurinn deyr, er henni frjálst að giftast hverjum sem hún vill, aðeins sé það í drotni.
Þó er hún sælli, ef hún heldur áfram að vera eins og hún er, eftir minni skoðun. En eg þykist og hafa anda Guðs.