Og er eg kom til yðar, bræður, og boðaði yður leyndardóm Guðs, kom eg ekki heldur með frábærleik orðs eða speki;
því að eg ásetti mér að vita ekkert á meðal yðar, nema Jesúm Krist og hann krossfestan.
Og eg dvaldi á meðal yðar í veikleika, ótta og mikilli angist.
Og orðræða mín og prédikun mín studdist ekki við sannfærandi vísdómsorð, heldur við sönnun anda og kraftar;
til þess að trú yðar væri eigi bygð á vísdómi manna, heldur á krafti Guðs.
En speki tölum vér meðal hinna fullkomnu, þó ekki speki þessarar aldar eða höfðingja þessarar aldar, sem að engu verða,
heldur tölum vér speki Guðs í leyndardómi, hina huldu, sem Guð hefir frá eilífð fyrirhugað oss til dýrðar,
og enginn af höfðingjum þessarar aldar þekti, því að ef þeir hefðu þekt hana, hefðu þeir ekki krossfest Drottin dýrðarinnar;
en það er eins og ritað er: Það sem auga sá ekki og eyra heyrði ekki, og ekki kom upp í hjarta mannsins, alt það sem Guð fyrirbjó þeim, er elska hann.
En oss hefir Guð opinberað hana fyrir andann; því að andinn rannsakar alt, jafnvel djúp Guðs.
Því að hver meðal manna veit hvað mannsins er, nema andi mannsins, sem í honum er? Þannig hefir heldur enginn komist að raun um, hvað Guðs er, nema Guðs andi.
En vér höfum ekki meðtekið anda heimsins, heldur andann, sem er frá Guði, til þess að vér skulum vita, hvað oss er af Guði gefið;
og það tölum vér líka, ekki með orðum, sem mannlegur vísdómur kennir, heldur sem andinn kennir, er vér útlistum andleg efni fyrir andlegum mönnum.
En náttúrlegur maður veitir ekki viðtöku því sem Guðs anda er; því að honum er það heimska og hann getur ekki skilið það, af því að það dæmist andlega.
En hinn andlegi dæmir um alt, en um hann sjálfan verður ekki dæmt af neinum;
því að hver hefir þekt huga Drottins, að hann geti frætt hann? En vér höfum hugarfar Krists.