Verið eftirbreytendur mínir, eins og eg fyrir mitt leyti er Krists.
En eg hrósa yður fyrir það, að þér í öllu minnist mín og haldið fast við setningarnar, eins og eg lagði þær fyrir yður.
En eg vil, að þér skulið vita, að Kristur er höfuð sérhvers manns, en maðurinn höfuð konunnar, en Guð höfuð Krists.
Sérhver sá maður, sem biðst fyrir eða spáir og hefir á höfðinu, hann óvirðir höfuð sitt;
en sérhver kona, sem biðst fyrir eða spáir berhöfðuð, óvirðir höfuð sitt; því að það er eitt og hið sama sem hún hefði látið raka sig.
Ef konan því ekki vill hylja höfuð sitt, þá láti hún og klippa sig. En ef það er óvirðing fyrir konuna að láta klippa eða raka hár sitt, þá hafi hún á höfðinu.
Því að karlmaður má ekki hylja höfuð sitt, með því að hann er ímynd og vegsemd Guðs, en konan er vegsemd mannsins,
því að ekki er maðurinn af konunni, heldur konan af manninum;
því að ekki var heldur maðurinn skapaður vegna konunnar, heldur konan vegna mannsins.
Þess vegna á konan að bera tákn yfirráða á höfði sér vegna englanna.
Þó er hvorki kona án manns, né maður án konu í drotni;
því að eins og konan er af manninum, svo er og maðurinn fyrir konuna, en alt er það af Guði.
Dæmið af sjálfum yður: Sæmir það konu að biðja til Guðs berhöfðuð?
Kennir ekki sjálf náttúran yður, að ef karlmaður ber sítt hár, þá er það honum vansæmd?
En ef kona ber sítt hár, þá er það henni sæmd; því að síða hárið er gefið henni í höfuðblæju stað.
En ætli nú einhver sér að gjöra þetta að kappsmáli, þá er slíkt ekki venja vor né safnaða Guðs.
En um leið og eg mæli svo fyrir, hrósa eg yður ekki fyrir það, að þér komið saman, ekki til góðs, heldur til ills.
Því að í fyrsta lagi heyri eg að sundrung eigi sér stað á meðal yðar, er þér komið saman á safnaðarsamkomum, og því trúi eg að nokkuru leyti;
því að það verður að vera flokkaskifting á meðal yðar, til þess að hinir fullreyndu á meðal yðar verði augljósir.
Þegar þér því komið saman, getur það ekki verið til þess að neyta Drottinlegrar máltíðar,
því að við borðhaldið hrifsar hver sína eigin máltíð á undan, og er svo einn hungraður, en annar ölvaður.
Hafið þér þá ekki hús til að eta og drekka í? Eða fyrirlítið þér söfnuð Guðs og gjörið þeim kinnroða, sem ekkert eiga? Hvað á eg að segja við yður? Á eg að hæla yður fyrir þetta? Nei, eg hæli yður ekki.
Því að eg hefi meðtekið frá drotni það sem eg hefi kent yður, að Drottinn Jesús, nóttina sem hann var svikinn, tók brauð,
og þakkaði og braut það og sagði: Þetta er minn líkami, sem er fyrir yður; gjörið þetta í mína minningu;
sömuleiðis tók hann og bikarinn, eftir kveldmáltíðina, segjandi: Þessi bikar er hinn nýi sáttmáli í mínu blóði; gjörið þetta svo oft sem þér drekkið, í mína minningu.
Því að svo oft sem þér etið þetta brauð og drekkið af bikarnum, boðið þér dauða Drottins, þangað til hann kemur.
Hver sem þess vegna etur brauðið eður drekkur bikar Drottins óverðuglega, hann verður sekur við líkama og blóð Drottins.
Hver maður prófi því sjálfan sig, og síðan eti hann af brauðinu og drekki af bikarnum.
Því að sá sem etur og drekkur, hann etur og drekkur sjálfum sér til dóms, ef hann gjörir ekki greinarmun á líkamanum.
Fyrir því eru svo margir sjúkir og krankir á meðal yðar, og allmargir deyja.
En ef vér dæmdum um sjálfa oss, yrðum vér ekki dæmdir;
en þegar vér hreppum dóm, erum vér agaðir af drotni, til þess að vér verðum ekki fyrirdæmdir ásamt heiminum.
Fyrir því skuluð þér, bræður mínir, þegar þér komið saman til að matast, bíða hver eftir öðrum.
Ef nokkur er hungraður, þá eti hann heima, til þess að samkomur yðar verði yður ekki til dóms. En um hið annað mun eg skipa fyrir, þegar eg kem.