Gamla testamentiðSaga
Og hann bauð henni — eigi er að efa, að það var Mordekaí — að ganga fyrir konunginn og biðja fyrir lýð sínum og fyrir landi sínu.
„Minnstu,“ sagði hann, „daga lægingar þinnar, hvernig þú varst upp alin af hendi minni, því að Haman, hinn næsti eftir konunginn, hefir talað gegn oss til dauða.
Og ákalla þú Drottin og tala við konunginn fyrir oss og frelsa oss frá dauða.“
Og á þriðja degi lagði hún af sér klæðin, sem hún bar, og klæddist dýrlegum skrúða sínum.
Og hún ljómaði í konunglegum klæðum, eftir að hún hafði ákallað Guð, stjórnanda og frelsara allra, og hún tók tvær þernur með sér.
Og á aðra þeirra studdist hún, sem gæti hún sakir viðkvæmni og mikillar mýktar eigi borið sinn eigin líkama;
en hin þernan fylgdi frú sinni og bar upp slóða hennar, sem flaut á jörðinni.
En hún, með rjóðan lit í andliti og með yndislegum og björtum augum, huldi hug fullan angistar og afar mikils ótta.
Hún gekk því inn og fór um allar dyrnar í röð og stóð frammi fyrir konunginum, þar sem hann sat í konungshásæti sínu, klæddur konunglegum skrúða sínum og ljómandi af gulli og dýrum steinum; og hann var ógurlegur á að líta.
Og er hann hóf upp ásjónu sína og sýndi reiði hjarta síns með brennandi augum, hneig drottningin niður, og litur hennar fölnaði, og hún hallaði þreyttu höfði sínu að þernu sinni.
Og Guð breytti anda konungsins í mildi, og í skyndi og ótta stökk hann af hásæti sínu og hélt henni uppi í örmum sínum, uns hún raknaði við, og hann blíðkaði hana með þessum orðum:
„Hvað er að, Ester? Eg er bróðir þinn; óttast eigi.
Þú skalt eigi deyja, því að þetta lögmál er eigi sett fyrir þig, heldur fyrir alla aðra.
Kom þá nær og snert veldissprotann.“
Og er hún þagði, tók hann gullsprotann og lagði hann á háls henni og kyssti hana og sagði: „Hví talar þú eigi við mig?“
Hún svaraði: „Eg sá þig, herra minn, sem engil Guðs, og hjarta mitt var hrellt af ótta við tign þína.
Því að þú, herra minn, ert mjög aðdáunarverður, og ásjóna þín er full náðar.“
Og meðan hún var að tala, féll hún aftur niður og var nálega í ómegin.
En konungurinn varð hrelldur, og allir þjónar hans hugguðu hana.