Hvernig á maður að haga sér í kaþólskri messu?
Í kaþólskri messu stendur söfnuðurinn, situr og krýpur á ákveðnum stöðum, en sá sem kemur í fyrsta sinn þarf ekkert að kunna. Hann getur gert eins og fólkið í kring og setið ef hann er í vafa. Sá sem gengur ekki til altaris getur komið fram og þegið blessun í staðinn.
Í yfirlestri
Við dyrnar
Við inngang kaþólskrar kirkju stendur skál með vígðu vatni. Þeir sem ganga inn dýfa fingurgómum í vatnið og signa sig, til minningar um skírnina. Enginn er skyldugur til þess, og sá sem gengur fram hjá skálinni hefur ekkert gert rangt.
Þegar gengið er fram hjá kórnum er hneigt eða kropið í átt að guðslíkamahúsinu, þar sem altarissakramentið er geymt milli messa. Lítið ljós við húsið, oftast í rauðu gleri, segir hvort sakramentið sé þar.
Að standa, sitja og krjúpa
Staðið er þegar presturinn gengur inn, fyrir guðspjallið, fyrir trúarjátninguna og bænir safnaðarins, og aftur í lok messunnar. Setið er undir lestrunum á undan guðspjallinu, undir prédikuninni og á meðan brauð og vín eru borin að altarinu.
Á sunnudögum eru lestrarnir þrír, auk sálms. Söfnuðurinn stendur upp fyrir guðspjallið, því þar talar Kristur sjálfur. Hvaða lestrar eru lesnir hvern dag sést í Dagatali Krans.
Kropið er undir þakkarbæninni, frá því að presturinn breiðir hendurnar yfir brauðið og vínið þar til bæninni lýkur. Á helgunarstundinni hringir þjónn við altarið oft litlum bjöllum, svo að athyglin fari þangað. Í sumum kirkjum er staðið í stað þess að krjúpa, og hvort tveggja er í lagi.
Það sem söfnuðurinn segir
Söfnuðurinn signir sig í upphafi messunnar, fer með trúarjátninguna á sunnudögum og Faðir vor fyrir altarisgönguna, og hver býður öðrum frið. Í Krans er messan rakin hluta fyrir hluta, með svörum safnaðarins, svo að hægt er að fylgja henni.
Altarisgangan
Þeir sem ganga til altaris fara fram í röð. Sá sem gerir það ekki getur gengið fram með hinum og þegið blessun prestsins, og það þykir ekkert tiltökumál.
Hverjir ganga til altaris og hvað föstunni fyrir altarisgöngu fylgir er sagt í fræðslu Krans um messuna og altarissakramentið. Sá sem er óviss getur spurt prestinn fyrir messu.
Í fyrsta sinn
Sá sem kemur í fyrsta sinn getur sest aftarlega og fylgt því sem aðrir gera. Enginn ætlast til þess að gestur kunni svörin eða viti hvenær á að standa upp, og enginn fylgist með því. Þeir sem taka eftir gesti gleðjast einfaldlega yfir því að sjá hann.
Messunni lýkur á blessun og útsendingu: söfnuðinum er sagt að fara, og orðið messa er dregið af þeim orðum. Við dyrnar má signa sig aftur með vígða vatninu á leiðinni út.