Ríki himnanna er líkt húsráðanda sem gekk út árla dags til að ráða verkamenn í víngarð sinn. Hann samdi við þá um einn denar fyrir daginn og sendi þá af stað.

Um þriðju stundu gekk hann aftur út og sá aðra standa iðjulausa á torginu. Hann sagði þeim að fara líka í víngarðinn og að hann myndi gjalda þeim það sem réttlátt væri, og þeir fóru.

Hann gerði hið sama um sjöttu stund og um níundu.

Um elleftu stundu gekk hann enn út og fann menn standa þar. Hann spurði hví þeir stæðu iðjulausir allan daginn, og þeir svöruðu að enginn hefði ráðið þá. Hann sagði þeim að fara líka í víngarðinn.

Um kvöldið sagði eigandi víngarðsins við verkstjóra sinn að kalla á verkamennina og greiða þeim launin, og byrja á þeim síðustu og enda á þeim fyrstu.

Þeir sem ráðnir höfðu verið um elleftu stundu komu og fengu hver sinn denar. Þegar hinir fyrstu komu bjuggust þeir við meiru, en fengu líka hver sinn denar.

Þeir tóku við honum og mögluðu gegn húsbóndanum: þessir síðustu hefðu unnið eina stund, og hann hefði gert þá jafna þeim sem borið höfðu þunga dagsins og hitann.

Hann svaraði einum þeirra og kallaði hann vin sinn: hann gerði honum ekkert rangt til, því að þeir hefðu samið um einn denar. Hann skyldi taka sitt og fara. Hinum síðasta vildi hann gefa eins og honum sjálfum, og spurði hvort honum leyfðist ekki að gera það sem hann vildi við sitt eigið, eða hvort auga hans væri illt af því að eg er góður. Þannig, sagði Jesús, verða þeir síðustu fyrstir og þeir fyrstu síðastir.