Tóbít var blindur orðinn og sendi son sinn Tóbías í langferð til að sækja fé sem hann átti hjá frænda sínum. Drengurinn þurfti samferðamann sem rataði, og sá sem réðst til fararinnar kallaði sig Asarías. Hundurinn fylgdi þeim.

Fyrstu nóttina gistu þeir við fljótið Tígris. Tóbías gekk út að þvo fætur sína, og þá kom ferlegur fiskur upp úr vatninu og ætlaði að gleypa hann. Hann varð hræddur og hrópaði hátt.

Samferðamaðurinn sagði honum að grípa um tálknið á fiskinum og draga hann að sér. Hann gerði það og dró hann upp á land. Svo var honum sagt að taka innyflin og geyma hjartað, gallið og lifrina, því að þeir hlutir væru nytsamir til lækninga. Kjötið steiktu þeir og höfðu með sér á leiðinni.

Tóbías spurði við hverju þessir hlutir væru góðir. Honum var sagt að reykur af hjartanu á glóð ræki burt illa anda, og að gallið dygði á augu með hvítri skænu og læknaði þau.

Á leiðinni gekk Tóbías að eiga Söru, frænku sína, og illi andinn sem fylgt hafði henni var rekinn burt eins og honum hafði verið sagt.

Þegar þeir nálguðust heimilið sagði samferðamaðurinn honum að tilbiðja Drottin um leið og hann kæmi inn, ganga svo til föður síns og kyssa hann og smyrja augu hans þegar í stað með galli fiskjarins: augun myndu opnast og faðir hans sjá ljós himinsins.

Hundurinn hljóp á undan. Faðirinn reis upp og hljóp á móti syni sínum og hrasaði um fætur sér, og þau tóku á móti honum og grétu af gleði. Tóbías smurði augu föður síns með gallinu, beið um hálfa stund, og hvíta skænið tók að ganga út úr augunum eins og himna á eggi. Hann greip um það og dró það frá, og faðir hans fékk sýn sína.

Þá vildu þeir launa samferðamanninum. En hann sagði þeim sannleikann: að hann hefði borið bæn Tóbíts fram fyrir Drottin, að hann hefði verið sendur til að lækna hann og frelsa Söru, og að hann væri engillinn Rafael, einn hinna sjö sem standa frammi fyrir Drottni. Þeir urðu skelfdir og féllu til jarðar. Hann bað þá að óttast ekki og að blessa Guð og kunngjöra verk hans, sagðist hafa virst eta og drekka með þeim en neyta ósýnilegs matar, og að nú væri tími til að hverfa aftur til þess sem sendi hann. Að því mæltu hvarf hann sjónum þeirra og þeir sáu hann ekki framar.