Um kvöldið þann dag sagði Jesús við lærisveinana að þeir skyldu fara yfir um vatnið.

Þeir skildu við mannfjöldann og tóku hann með sér út í bátinn eins og hann var, og aðrir bátar fylgdu.

Þá reis mikil stormhrina, og öldurnar gengu yfir bátinn svo að við lá að hann fylltist.

Sjálfur var hann aftur í skutnum og svaf á koddanum. Þeir vöktu hann og spurðu hvort hann hirti ekkert um að þeir færust.

Hann vaknaði, hastaði á vindinn og bauð vatninu að þegja og hafa hljótt um sig. Þá lægði veðrið og gerði blíðalogn.

Svo spurði hann þá hví þeir væru hræddir og hvort þeir hefðu enn enga trú.

En þeir urðu ákaflega skelfdir og spurðu hver annan hver þessi væri eiginlega, fyrst bæði vindur og vatn hlýddu honum.