Stefán var fullur af náð og krafti og gerði mikil tákn meðal fólksins.

Menn úr nokkrum samkundum tóku að þræta við hann en stóðust ekki viskuna sem hann talaði af. Þá fengu þeir menn til að bera að þeir hefðu heyrt hann tala lastmæli gegn Móse og Guði.

Þeir æstu upp fólkið, öldungana og fræðimennina, gripu hann og leiddu fyrir ráðið. Þar báru ljúgvottar að hann léti ekki af að tala gegn helgum stað og lögmálinu, og hefðu heyrt hann segja að Jesús frá Nasaret myndi brjóta staðinn niður og breyta þeim siðum sem Móse setti.

Allir sem sátu í ráðinu störðu á hann, og þeim virtist ásjóna hans vera sem engils ásjóna.

Stefán svaraði með langri ræðu. Hann rakti sögu þjóðarinnar frá Abraham og Jósef til Móse, eyðimerkurinnar og musterisins: hvernig Guð hafði leitt hana og hvernig hún hafði hvað eftir annað snúist gegn þeim sem hann sendi.

Undir lokin sneri hann ræðunni að þeim sjálfum. Þeir væru harðsvíraðir og stæðu ávallt í gegn andanum eins og feður þeirra. Hvern spámann hefðu feður þeirra ekki ofsótt? Þá sem boðuðu komu hins réttláta hefðu þeir drepið, og nú væru þeir sjálfir orðnir svikarar hans og banamenn — þeir sem tóku við lögmálinu fyrir umsýslan engla og varðveittu það ekki.

Við þetta fylltust þeir bræði og gnístu tönnum. En hann horfði til himins, sá dýrð Guðs og Jesú standa honum til hægri handar, og sagði þeim að hann sæi himnana opna og Mannssoninn standa þar.

Þá æptu þeir hárri röddu, héldu fyrir eyrun og réðust að honum allir sem einn. Þeir drógu hann út fyrir borgina og grýttu hann. Vottarnir lögðu yfirhafnir sínar við fætur ungs manns sem hét Sál. Stefán ákallaði og bað Jesú að taka við anda sínum. Svo féll hann á kné og bað hárri röddu að þeim yrði ekki gjaldið þessi synd. Og að því mæltu sofnaði hann.