En á þessum dögum, er vaxa tók fjöldi lærisveinanna, kom upp kurr hjá Hellenistum gegn Hebreum út af því, að ekkjur þeirra væru settar hjá við hina daglegu þjónustu.
Og þeir tólf kölluðu þá lærisveinahópinn saman og sögðu: Ekki hæfir að vér yfirgefum Guðs orð, til að þjóna fyrir borðum.
Komið því, bræður, auga á sjö vel kynta menn í yðar hóp, sem fullir eru af anda og visku, og munum vér setja þá yfir þetta starf;
en vér munum halda oss stöðugt að bæninni og þjónustu orðsins.
Og allri samkomunni líkaði talið vel, og þeir kusu Stefán, mann fullan af trú og heilögum anda, og Filippus og Prokórus og Níkanor og Tímon og Parmenas og Nikolás frá Antíokkíu, sem tekið hafði Gyðinga trú.
Og þeir leiddu þá fram fyrir postulana, og þeir báðust fyrir og lögðu hendur yfir þá.
Og orð Guðs efldist og tala lærisveinanna í Jerúsalem fór stórum vaxandi, og mikill fjöldi presta gekk til hlýðni við trúna.
En Stefán gjörði, fullur af náð og krafti, undur og tákn mikil meðal fólksins.
Þá risu upp nokkrir menn úr samkundunni, sem kend er við Líbertína og Kýreninga og Alexandríumenn, og úr flokki Kilikíu- og Asíumanna, og þráttuðu við Stefán.
Og þeir gátu ekki staðið í gegn viskunni og andanum, sem hann talaði af.
Þá settu þeir út menn, er sögðu: Vér höfum heyrt hann tala lastmælisorð gegn Móse og Guði.
Og þeir æstu upp fólkið og öldungana og fræðimennina, og veittust að honum og gripu hann og fóru með hann til ráðsins.
Og þeir leiddu fram ljúgvotta, er sögðu: Þessi maður lætur ekki af að tala orð gegn þessum heilaga stað og lögmálinu,
því að vér höfum heyrt hann segja, að þessi Jesús frá Nazaret muni niðurbrjóta stað þennan og breyta þeim siðum, sem Móse hefir sett oss.
Og öllum, sem í ráðinu sátu, varð starsýnt á hann, og virtist þeim ásjóna hans vera sem engils ásjóna.