En maður nokkur, Ananías að nafni, seldi, ásamt Saffíru konu sinni, eign,
og dró undan af verðinu með vitund konu sinnar, og kom með nokkuð af því og lagði fyrir fætur postulanna.
En Pétur mælti: Ananías, hví fylti Satan hjarta þitt, svo að þú skyldir ljúga að heilögum anda og draga undan af jarðarverðinu?
Var hún ekki þín, á meðan hún var í eign þinni, og var ekki söluverðið á þínu valdi? Hvernig gastu þá látið þér hugkvæmast slíkt tiltæki? Ekki hefir þú logið að mönnum, heldur að Guði.
Og er Ananías heyrði orð þessi, féll hann niður og gaf upp andann, og miklum ótta sló yfir alla þá, sem heyrðu þetta.
Og ungu mennirnir stóðu upp og bjuggu um hann, og báru hann í burt og jörðuðu.
Að liðnum svo sem þrem stundum atvikaðist það, að kona hans kom inn, og vissi eigi hvað við hafði borið.
Og Pétur tók til máls við hana: Seg mér, selduð þið jörðina fyrir þetta verð? En hún sagði: Já, fyrir þetta verð.
Pétur mælti þá til hennar: Hvernig gátuð þið orðið samþykk um að freista anda Drottins? Sjá, fætur þeirra, sem greftruðu mann þinn, eru við dyrnar, og þeir munu bera þig út.
En hún féll jafnskjótt niður fyrir fætur honum, og gaf upp andann, og er ungu mennirnir komu inn, fundu þeir hana dauða, og þeir báru hana út og grófu hjá manni hennar.
Og miklum ótta sló yfir allan kirkjuna og yfir alla þá sem heyrðu þetta.
En fyrir hendur postulanna gjörðust mörg tákn og undur meðal lýðsins, og þeir voru allir með einum huga í súlnagöngum Salómons.
En af hinum dirfðist enginn að samlagast þeim, en lýðurinn miklaði þá.
Og því fremur bættust trúaðir drotni, fjöldi bæði karla og kvenna;
svo að þeir jafnvel báru sjúka menn út á strætin og lögðu þá á legubekki og í burðarrekkjur, til þess að, þótt ekki væri meira en að skuggann af Pétri, er hann gekk um, skyldi bera á einhvern þeirra.
En einnig streymdi að mannfjöldinn úr borgunum umhverfis Jerúsalem, og höfðu með sér sjúka menn og þjáða af óhreinum öndum, og hlutu þeir allir lækningu.
En æðsti presturinn reis upp, og allir þeir, sem með honum voru — sem voru flokkur Saddúkeanna — og þeir fyltust vandlæti;
og þeir lögðu hendur á postulana, og settu þá í almennings-varðhald.
En engill Drottins opnaði um nótt dyr fangelsisins, og leiddi þá út og sagði:
Farið og gangið fram, og talið í helgidóminum til lýðsins öll þessi lífsins orð.
Og er þeir höfðu heyrt þetta, gengu þeir í dögun inn í helgidóminn og kendu. En æðsti presturinn kom, og þeir sem með honum voru, og kölluðu saman ráðið og alla öldunga Ísraelssona, og sendu til varðhaldsins, til að láta sækja þá.
En þjónarnir komu og fundu þá ekki í fangelsinu, og þeir sneru aftur og sögðu frá, svo mælandi:
Varðhaldið fundum vér að öllu leyti tryggilega læst, og varðmennina standandi fyrir dyrunum, en er vér lukum upp, fundum vér engan inni.
En er þeir heyrðu þessi orð, bæði varðforingi helgidómsins og æðstu prestarnir, urðu þeir ráðþrota með þá, og vissu ekki hvað úr þessu ætlaði að verða.
En þá kom maður og bar þeim þá frétt: Sjá, mennirnir sem þér settuð í fangelsið, standa í musterinu og eru að kenna lýðnum.
Þá fór varðforinginn með þjónunum og sótti þá, þó án ofbeldis, því að þeir óttuðust fólkið, að þeir yrðu grýttir.
Og er þeir voru komnir með þá, leiddu þeir þá fram fyrir ráðið, og æðsti presturinn spurði þá, og sagði:
Stranglega buðum vér yður, að kenna ekki í þessu nafni, og sjá, þér hafið fylt Jerúsalem með kenningu yðar, og viljið leiða yfir oss blóð þessa manns.
En Pétur og postularnir svöruðu og sögðu: Framar ber að hlýða Guði en mönnum.
Guð feðra vorra hefir uppvakið Jesúm, sem þér hengduð upp á tré og tókuð af lífi;
þennan hefir Guð upp hafið með hægri hendi sinni, til að vera foringi og frelsari, til að veita Ísrael afturhvarf og syndafyrirgefningu.
Og vér erum vottar að þessum atburðum, og heilagur andi, sem Guð hefir gefið þeim, er honum hlýða.
En er þeir heyrðu þetta, fyltust þeir bræði og voru ráðnir í að deyða þá.
En í ráðinu stóð þá upp Farísei nokkur, Gamalíel að nafni, lögfróður maður, vel metinn af öllum lýðnum; hann bauð að mennirnir væru látnir fara út stundarkorn.
Og hann sagði við þá: Þér Ísraelsmenn, athugið vel, hvað þér gjörið við þessa menn,
því að fyrir skömmu var það, að Þevdas reis upp, og lét ekki svo lítið yfir sér. Til hans hyltust nær fjögur hundruð manns; en hann var drepinn, og allir þeir sem að honum hnigu, tvístruðust og urðu að engu.
Eftir hann reis upp Júdas frá Galíleu á dögum skrásetningarinnar og fékk fólk til fylgis við sig. Hann fyrirfórst líka, og allir þeir dreifðust sem að honum hnigu.
Og nú segi eg yður: Látið þessa menn eiga sig og sleppið þeim, því að ef þetta ráð eða verk þetta er af mönnum, verður það að engu;
en ef það er af Guði, þá megnið þér ekki að yfirbuga þá. Eigi má yður það henda, að þér jafnvel berjist gegn Guði.
Og þeir samsintu honum og kölluðu á postulana og húðstrýktu þá, og fyrirbuðu þeim að tala í Jesú nafni, og létu þá lausa.
Þeir fóru nú burt úr augsýn ráðsins, glaðir yfir því að þeir höfðu verið virtir þess að líða háðung vegna nafnsins,
og létu eigi af að kenna dag hvern í helgidóminum og heima, og boða fagnaðarerindið um Krist Jesúm.