Mennirnir sem höfðu heimsótt Abraham héldu í átt til Sódómu, og hann fylgdi þeim á leið. Drottinn vildi ekki leyna Abraham því sem hann ætlaði að gera. Kveinstafirnir yfir Sódómu og Gómorru væru miklir og syndir þeirra þungar, og hann ætlaði niður að vita hvort svo væri.

Abraham gekk nær og spurði hvort hann ætlaði að tortíma hinum réttlátu með hinum óguðlegu. Ef fimmtíu réttlátir væru í borginni, myndi hann þá ekki þyrma henni? Ætti ekki dómari allrar jarðarinnar að gera rétt? Drottinn sagðist myndu þyrma borginni vegna fimmtíu.

Abraham sagðist aðeins vera duft og aska, en hélt áfram: fjörutíu og fimm, fjörutíu, þrjátíu, tuttugu. Í hvert sinn lofaði Drottinn að þyrma. Loks bað Abraham hann að reiðast ekki þótt hann spyrði einu sinni enn: ef aðeins tíu fyndust? Drottinn sagðist ekki myndu eyða borginni vegna þeirra tíu. Svo fór hann, og Abraham sneri heim.

Englarnir tveir komu til Sódómu um kvöldið. Lot sat í borgarhliðinu, stóð upp á móti þeim og bauð þeim að gista. Hann bakaði handa þeim ósýrt brauð. En áður en þeir lögðust til svefns umkringdu borgarbúar húsið, ungir sem gamlir, og kröfðust þess að gestirnir yrðu leiddir út til þeirra. Lot gekk út til þeirra, lokaði hurðinni á eftir sér og bauð þeim dætur sínar tvær í staðinn fyrir gestina; múgurinn hafnaði því og þrengdi sér að dyrunum. Englarnir drógu Lot inn, lokuðu dyrunum og slógu mennina úti fyrir blindu, svo að þeir fundu ekki dyrnar.

Lot fór til tengdasona sinna og bað þá koma burt, en þeim fannst hann vera að gera að gamni sínu. Í dögun ráku englarnir á eftir honum. Hann hikaði, og þeir tóku í hönd honum, konu hans og dætrunum og leiddu þau út fyrir borgina, því að Drottinn vildi þyrma honum. Þeir sögðu honum að forða lífi sínu, líta ekki aftur og flýja til fjalla.

Lot bað um að fá heldur að flýja til lítils bæjar í grenndinni, sem síðan var kallaður Sóar. Sólin var komin upp þegar hann kom þangað. Þá lét Drottinn rigna brennisteini og eldi yfir Sódómu og Gómorru og eyddi borgunum og allri sléttunni. En kona Lots leit aftur og varð að saltstólpa.

Árla morguns gekk Abraham þangað sem hann hafði staðið frammi fyrir Drottni. Hann horfði yfir sléttuna og sá reykinn stíga upp eins og úr ofni. Þegar Guð eyddi borgunum á sléttunni minntist hann Abrahams og leiddi Lot út úr eyðingunni.