Páll var fangi á leið til Rómar. Þegar hægur sunnanvindur kom á þóttust skipverjar hafa ráðið sitt í hendi sér og sigldu fram með Krít.

Áður en langt leið skall á ofviðri, það sem kallað er Evrakvíló. Skipinu varð ekki beitt upp í vindinn, svo þeir létu reka. Í hléi við litla eyju tókst með naumindum að bjarga bátnum, og af ótta við grynningarnar felldu þeir seglabúnaðinn.

Daginn eftir ruddu þeir skipið, og á þriðja degi köstuðu þeir áhöldum þess fyrir borð. Dögum saman sást hvorki sól né stjörnur, og loks var öll von úti.

Eftir langa föstu stóð Páll upp á meðal þeirra. Hann sagði að þeir hefðu átt að hlýða sér og ekki leggja út frá Krít, en bað þá nú að vera óhrædda: enginn myndi týna lífi, þótt skipið færist.

Um nóttina hefði engill þess Guðs sem hann þjónar staðið hjá honum og sagt honum að óttast ekki: hann ætti að koma fram fyrir keisarann, og Guð hefði gefið honum alla sem með honum sigldu.

Þegar dagur rann þekktu þeir ekki landið en sáu vík með fjöru og stefndu þangað. Skipið lenti á rifi og skuturinn tók að liðast í sundur. Hermennirnir ætluðu að drepa fangana svo enginn synti burt, en hundraðshöfðinginn vildi forða Páli og aftraði því: þeir sem syntu skyldu fara fyrstir og hinir á plönkum og braki. Þannig komust allir heilir til lands.

Eyjan hét Melíta. Heimamenn sýndu þeim einstaka mannelsku og kyntu bál vegna kuldans. Páll bar að hrísvönd og lagði á eldinn; þá skreið naðra undan hitanum og beit sig fasta í hönd hans. Þegar menn sáu kvikindið hanga þar sögðu þeir sín á milli að hann hlyti að vera manndrápari, fyrst refsinornin leyfði honum ekki að lifa þótt hann kæmist af úr sjónum. En hann hristi það af sér í eldinn og sakaði ekki. Þegar ekkert gerðist skiptu þeir um og sögðu hann vera guð.

Públíus, helsti maður eyjarinnar, hýsti þá í þrjá daga. Faðir hans lá sjúkur, og Páll baðst fyrir, lagði hendur yfir hann og læknaði hann; eftir það komu hinir sjúku á eynni og voru læknaðir. Síðar sigldu þeir áfram, og bræður sem frétt höfðu af þeim komu til móts við þá. Þegar Páll sá þá þakkaði hann Guði og hresstist. Og er þeir komu inn í Róm var honum leyft að búa út af fyrir sig, með hermanninum sem gætti hans.