En þegar úrskurðað var, að vér skyldum sigla til Ítalíu, seldu þeir Pál og nokkura aðra bandingja í hendur hundraðshöfðingja, er Júlíus hét, úr Hátignar-hersveitinni.
Og vér stigum á skip frá Adramýttíum, sem átti að sigla til bæjanna með Asíuströndum, og létum í haf; og Aristarkus, makedónskur maður frá Þessaloníku, var oss samferða.
Og á öðrum degi komumst vér til Sídon. Og Júlíus var mannúðlegur við Pál, og leyfði honum að fara á fund vina sinna og njóta hjúkrunar.
Og þaðan létum vér í haf og sigldum undir Kípur, því að vindar voru andstæðir.
Og er vér höfðum siglt yfir hafið fyrir Kilikíu og Pamfilíu, komum vér til Mýra í Lýkíu.
Og þar hitti hundraðshöfðinginn fyrir skip frá Alexandríu, er sigla átti til Ítalíu, og lét oss stíga á það.
En siglingin gekk tregt í allmarga daga, og er vér með herkjum vorum komnir móts við Knídus, bægði vindur oss og vér sigldum undir Krít við Salmóne,
og beittum með naumindum fram með henni, og komumst á stað einn, sem kallast Góð-hafnir, í grend við borgina Lasea.
Og er enn leið drjúgur tími og sjóferðir tóku þegar að verða hættulegar, því að fastan var nú líka um liðin, réð Páll þeim og sagði við þá:
Það sé eg, góðir menn, að sjóferðin muni verða með hrakningum og miklu tjóni, ekki einungis á farminum og skipinu, heldur og fyrir líf vort.
En hundraðshöfðinginn trúði betur skipstjóranum og skipseigandanum, en því er Páll sagði.
Og þar eð höfnin var óhentug til vetrarlegu, varð það flestra ráð að leggja til hafs þaðan, ef þeir kynnu að ná til Fönix og hafa þar vetrarlegu; er sú höfn á Krít og veit til útsuðurs og útnorðurs.
Og er hægur sunnanvindur kom á, hugðust þeir að hafa ráð þetta í hendi sér og heimtu upp akkeri, og sigldu fram með Krít nálægt landi.
En áður en langt leið, skall á af landi ofan ofviðri, sem kallað er Evrakvíló.
Og er skipið hrakti og ekki varð beitt upp í vindinn, slógum vér undan og létum reka.
Og er vér höfðum hleypt undir litla ey, sem hét Káda, var það með naumindum, að vér gátum bjargað bátnum;
drógu þeir hann upp og gripu til bjargráða og lögðu strengi um skipið, og þar eð þeir óttuðust að þá mundi bera upp á Sýrtuna, feldu þeir akreiðann og létu svo reka.
En er ofviðrið hrjáði oss, ruddu þeir skipið daginn eftir.
Og á þriðja degi köstuðu þeir út með eigin höndum áhöldum skipsins.
Og er hvorki sást til sólar né stjarna marga daga og illviðrið, sem á lá, var ekki lítið, þá var loks öll von úti um það, að vér kæmumst af.
Og er menn höfðu lengi verið matarlausir, stóð Páll upp meðal þeirra og mælti: Góðir menn, þér hefðuð átt að hlýða mér og leggja ekki út frá Krít, og komast hjá hrakningum þessum og tjóni.
En nú ræð eg yður að þér séuð með öruggum huga, því að enginn yðar mun lífi týna, en skipið mun farast;
því að á þessari nóttu stóð hjá mér engill þess Guðs, sem eg tilheyri, sem eg og þjóna, og mælti:
Óttast þú eigi, Páll; fyrir keisarann átt þú að koma; og sjá, Guð hefir náðarsamlega gefið þér alla þá, sem með þér eru á sjóferðinni.
Verið því, menn, með öruggum huga, því að eg treysti Guði, að svo muni fara, sem við mig hefir verið mælt.
En oss hlýtur að bera upp á einhverja ey.
En þegar fjórtánda nóttin var komin, og oss var að hrekja í Adríahafinu, grunaði skipverjana um miðnættisskeið, að þeir væru að nálgast land.
Og vörpuðu þeir botnsökku og fundu tuttugu faðma dýpi; síðan færðust þeir lítið eitt og vörpuðu aftur botnsökku og fundu fimtán faðma dýpi.
Og af því að þeir óttuðust, að oss kynni að bera upp á sker, köstuðu þeir fjórum akkerum úr skutnum og óskuðu að dagur rynni.
En er sjómennirnir leituðust við að flýja úr skipinu og létu bátinn niður síga á sjóinn, undir því yfirskini, að þeir vildu fá akkerum út komið úr framstafninum,
sagði Páll við hundraðshöfðingjann og hermennina: Ef menn þessir eru ekki kyrrir í skipinu, getið þér ekki komist lífs af.
Hermennirnir hjuggu þá á festar bátsins og létu hann detta niður.
En þangað til birta færi, hvatti Páll alla að neyta matar og sagði: Það er nú komið á fjórtánda daginn, sem þér hafið beðið fastandi og einskis neytt;
því hvet eg yður að taka fæðu, því að það verður yður til bjargar; því að ekki mun farast eitt hár af höfði neins yðar.
Að svo mæltu tók hann brauð, gjörði Guði þakkir í allra augsýn, braut og tók að eta.
Og nú hrestust allir og þeir fóru líka að matast.
Og alls vorum vér á skipinu tvö hundruð sjötíu og sex sálir.
Og er þeir höfðu etið sig metta, léttu þeir á skipinu með því að kasta korninu í sjóinn.
Og er dagur rann, þektu þeir ekki landið; en þeir sáu vík nokkura með fjöru, og réðu þeir af að halda þangað skipinu, ef þeir mættu því við koma.
Losuðu þeir nú um akkerin og létu þau eftir í sjónum, leystu um leið stýrisböndin og drógu upp ráseglið og létu vindinn standa í það og héldu til fjörunnar.
En þeir lentu á rifi í sjónum, og skipið rakst á grunn og stóð að framan og hrærðist hvergi, en skuturinn tók að liðast í sundur af hafrótinu.
En hermennirnir ætluðu að drepa bandingjana, til þess að enginn þeirra skyldi komast undan á sundi og forða sér.
En hundraðshöfðinginn, sem vildi forða Páli, aftraði þessari fyrirætlun þeirra, og bauð að þeir, sem syndir væru, skyldu kasta sér út og leita fyrstir til lands,
og hinir sumpart á plönkum, sumpart á einhverju úr skipinu. Og þannig tókst það, að allir komust heilir til lands.