Jesús var á leið í gegnum Jeríkó og mannfjöldi fylgdi honum.

Í borginni bjó maður að nafni Sakkeus. Hann var yfirtollheimtumaður og ríkur, sem á þeim tíma þýddi eitt og aðeins eitt: hann vann fyrir hernámsliðið og innheimti fé af eigin þjóð, og tók sitt af því. Fólk þoldi hann ekki, og það var ekki ósanngjarnt.

Hann vildi sjá hver Jesús væri en var lágur í loftinu og komst ekki að fyrir mannfjöldanum. Þá hljóp hann á undan og klifraði upp í mórberjatré við veginn.

Þetta er hlægileg sjón og á að vera það. Auðugur og valdamikill maður, í kyrtli, uppi í tré.

Þegar Jesús kom að staðnum leit hann upp, ávarpaði hann með nafni og sagði honum að koma niður, því í dag yrði hann að gista á hans heimili.

Sakkeus flýtti sér niður og tók á móti honum með gleði. Fólkið í kring byrjaði að mögla: hann væri farinn inn til að gista hjá syndugum manni.

Þá stóð Sakkeus upp og sagði við Drottin að hann gæfi fátækum helming eigna sinna, og hefði hann haft nokkuð af nokkrum manni með svikum myndi hann greiða það fjórfalt til baka.

Enginn hafði krafist þessa af honum. Það er röð atburðanna sem skiptir máli: hann var ekki fyrst látinn bæta ráð sitt og síðan boðinn velkominn. Hann var boðinn velkominn fyrst.

Jesús sagði að í dag hefði hjálpræði komið til þessa húss, því líka þessi maður væri sonur Abrahams — og að hann sjálfur væri kominn til að leita að því sem týnt var og frelsa það.